Ο ήλιος του απογεύματος

Σ'αγαπάω γιατί υπάρχεις. Γιατί υπάρχω. Γιατί το ξέραμε, γιατί το θέλαμε κι ας λέγαμε πως όχι. Γιατί κοιτάξαμε τον ίδιο ήλιο του απογεύματος, γιατί αγγίξαμε τη μέθη της θάλασσας, γιατί ενωθήκαμε στην αγκαλιά μιας νύχτας από γιασεμί, γιατί στη βρύση με πιτσίλισες νερό κι εγώ φιλιά κατόπιν, γιατί τα χέρια μας ταιριάξανε το ένα μέσα στ' άλλο, γιατί τα χείλη μας υφαίνουν κείνους τους ιστούς που μάς κρατούν μαζί ακόμη κι όταν χώρια, γιατί είμαι η ζέστη σου κι είσαι η δροσιά μου. Σ' αγαπώ γιατί σε βλέπω, γιατί σε μυρίζω, γιατί σ' ακούω, γιατί σε γεύομαι, γιατί σ' αγγίζω. Όλα. Όχι λιγότερο απ' αυτό. Σε ζορίζω, με τρελλαίνεις, με διώχνεις, σε στριμώχνω, σε μαλώνω, με πειράζεις, μου δίνεσαι, σε παίρνω, σου δίνω, με δέχεσαι. Χρυσάφι κυλάει στο νερό την ώρα του μαζί, λαμπρό αυτό κι εμείς φιγούρες σκοτεινές που απολαμβάνουν. Είμαι το μωβ στο ζουμπούλι και το δεντρολίβανο του παραθύρου σου, εκείνο που βλέπεις κάθε που ξυπνάς και που σε βλέπει όσο εσύ κοιμάσαι, που άντεξα στο χειμώνα και χαίρομαι όταν βλέπω την άνοιξη στο πρόσωπό σου, που είναι το πιο όμορφό της σπίτι. Γλυκιά τυράννια σαν το μέλι ο έρωτας, τσίμπημα ο πόθος και κεντρίζει την έκσταση. Φάγε απ' το μέλι που σου δίνω, δος μου το μέλι σου να πιώ. Στο έβδομο φεγγάρι χύνουμε το ασήμι όχι με την τύχη, αλλά με την αγάπη πια και με τη θέληση. Σ.Α.Γ.Υ., για σένα που το ξέρεις.

Maria D. Lafitte - Καλό ταξίδι, ψυχή.

Η Maria Dolors πέταξε στις 15 του μήνα Φλεβάρη. Το περασμένο καλοκαίρι περάσαμε μέρες τραγουδιού στον Άγιο Λαυρέντη, μόλις έξι μήνες πριν. Συναυλία της στις 23.08, μέσα στα πυκνά φυλλώματα, απόκοσμη, μυστηριακή, αλλόκοτη, αλλοτινή κι εγώ κρεμασμένος από τα κλαδιά, να την ακούω. Στα 58 της χρόνια ξεκίνησε για αιθέριους τόπους, με την παιδιάστικη φωνή που ερχόταν απ' το παρελθόν και το ενσωμάτωνε με τόση μαεστρία στο άτυπο παρόν μας. Ένα παρελθόν που μιλούσε γι΄αξίες, γι΄ αγάπη, για έρωτα, δόσιμο, έκσταση συναισθήματος και χαρά μέσα στην απλότητα της ζωής.

Εκείνη αγαπούσε το νερό, μιλούσε κι αγκάλιαζε τα δέντρα, μάθαινε να τραγουδάει ηπειρώτικα πολυφωνικά τραγούδια και φορούσε πάντα το χαμόγελο. Κάναμε παρέα οι δυο μας. Καταλαβαίναμε. Ήταν απο κείνους τους ανθρώπους που μιλούν και με τη σιωπή τους, που οι καρδιές τους ακτινοβολούν χρώμα και στις πλάτες κουβαλούν το βάρος του προτύπου, μια από τις τελευταίες τροβαδούρους ανόσιων καιρών που σφάζουν την τέχνη με γιαταγάνι το χρήμα, μια αγνή Άνθρωπος διαποτισμένη από Αγάπη. Ο Θεός την πήρε, την έκαμε φλόγα κάνοντας στάχτη ό,τι φθαρτό είχε πάνω της και η κηδεία της γιορτή για τους γνωστούς και φίλους, όπως το ήθελε εκείνη. Τελευταία φορά που την είδα, μού έδωσε ένα δίσκο της γεμάτο μουσικές των τροβαδούρων. Τον ακούω συχνά. Τρώγαμε μαζί, τα χέρια της κρατούσαν το ποτήρι το νερό και το ευλογούσαν, αγκάλιαζαν τον πλάτανο εκεί στην πλατεία και του'λεγαν 'ευχαριστώ' για τη σκιά, για τη δροσιά και για τη συγκυρία. Κι αυτό το απόσπερο της 15ης του Φλεβάρη, ντύθηκε στα πράσινα η ψυχή της και σβέλτα, αθόρυβα - κι ας ήτανε λευκόκωμη, είναι που δεν άσπρισε ποτέ η καρδιά της - πέταξε πίσω από τον άγγελο, όπως φεύγουνε πάντα οι τροβαδούροι, οι ουκ έχοντες πού την κεφαλήν κλίναι, για να αλαλάζει με τους αγαπημένους της ψηλά εκεί, να υμνεί την αγάπη στην Αγάπη.

Θα μας λείψεις για πάντα, Μαρία Ντολόρς.

Σύνθεση από φεγγάρι, σύννεφο και αντέννες

Μακρόσυρτη απουσία από τις καταγραφές, μια και η ζωή πηγάζει έντονη τον τελευταίο καίρο από τα βράχια του έρωτα, θέτοντας σε κίνηση υλικά και ιδεατά γρανάζια. Οι αντέννες μου ανοιχτές, συνέλαβαν το σήμα της έλξης και συντονίστηκαν στο ατέρμονο γαλάζιο, που όμως εγκολπώνει εξίσου στοργικά τη σελήνη και τα σύννεφα. Τα αεικίνητα πινέλα του χρόνου βάφουν στα μάτια μας εικόνες μέσα από το απαρέγκλιτα σταθερό και συνάμα αείζωο motus perpetuum εκείνου που, φαινόμενος ακίνητος, ξεγελάει τους πρωταθλητές της ζωής στο νήμα του τερματισμού. Έκτο φεγγάρι πλησιάζει, έκτο από τότε του Αυγούστου, όταν στην ίδια φάση του ξόρκισε δαίμονες της μόνωσης κι έφεξε δαίμονες της μοναξιάς, πάνω σε πέτρες αγκαλιασμένου από γαία γιαλού. Μες την καρδιά κρατήθηκε η θέρμη εκείνης της βραδιάς, κι αν τώρα σύννεφα χιονιού εφίπτανται εκτός κι εντός, πάντα ελπίζω πως ο ήλιος και η αλήθεια θα νικήσουν. Πάντα η σελήνη της δωδέκατης ημέρας ας ανατέλλει στη γωνία όταν τα χείλη εκστομίζουνε πληγές, όταν τα μάτια μας ξεχνούν πως αγαπιούνται κι επιτρέπουν σε αλλότρια σύννεφα ομίχλες. Σ.Α.Γ.Υ., για εκείνον που κατάλαβε.