Λίμνη Δακρύνη

Κάποτε πεθαίνει η ελπίδα και αρχίζεις να γράφεις σ' ένα δεύτερο πρόσωπο που είναι απρόσωπο. Είναι το Εσύ που μιλάει τελικά για το Εγώ. Συντακτική παραδοξολογία μέσα από ένα γλωσσικό τακτ. Διάλογος - απαρχή λογοτεχνικής σχιζοφρένειας. Όταν η ελπίδα έχει ξεπλυθεί και με το τελευταίο δάκρυ, δεν υπάρχει άλλη λύση από την εσωστρέφεια. Ανοίχτηκες, είδες, παραπλανήθηκες, απογοητεύτηκες, κλείνεις τα ρολά και κάνεις απογραφή. Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι όλα πρέπει να τα κάνεις εσύ, όλα ζητούν τη δική σου κατανόηση, τη δική σου αλλαγή, τη δική σου αποποίηση των αξιών που δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη χαόμορφη ομοιόσταση. Και γεμίζεις, αγγίζοντας τα όρια της τρέλλας, λίμνες ολόκληρες από δάκρυα που απλώς τρέχουν ασύλληπτα και ανεξέλεγκτα, πηγάζοντα από τον πόνο που προκαλεί η διαπίστωση της ad libitum καταστρατήγησης από ανθρώπους αγαπημένους μιας κοινής λογικής χάριν ενός προσωπικού εμμονικού πείσματος, το οποίο ξεσκίζει καρδιές και ανοίγει κρουνούς. Ας πνίγεις μέσα εκεί ό,τι καλύτερο έχεις να δώσεις από συναίσθημα. Η επιταγή της Αγάπης στο ταμιευτήριο του Εγώ είναι πάντοτε ακάλυπτη.

Μήπως τελικά είσαι απλώς βλαξ; Πόσο πλούσιος μπορεί να είσαι όταν έχεις στοιβάξει τόνους ενός νομίσματος που όμως δεν αναγνωρίζεται; Ιδού μια ερώτηση που θα περιμένει είτε ν' απαντηθεί, είτε ν' αφανιστεί. Όποιο έλθει πρώτο.

Εαρινή ευόδωσις

Τσικνοπαρασκευή βράδυ, μόνος, Αθήνα, κρύο. Εσύ, αγόρι της λίμνης, της χλωρίδας, της πανίδας και της βλακίδας. Δε νιώθω πια. Το συναίσθημα είναι σαν μια κρυστάλλινη σφαίρα που ο χρόνος τής παραδίδεται άνευ όρων. Αν όμως η σφαίρα ραγίσει από αλλεπάλληλες πτώσεις και στο τέλος γίνει θρύψαλλα, το υλικό της είναι πάντοτε κρύσταλλο μα η δομή της είναι για τα σκουπίδια. Με σένα όμως θ' ασχολούμαι; Κάνεις τις επιλογές σου και θα ζήσεις με τις συνέπειες.

Εδώ έχουμε να πούμε για ανοιξιάτικη έλευση στη μέση του χειμώνα, για το θαύμα των ξύλων που γεμίζουν χρωματιστά αρώματα και της γης που στρώνει το πράσινο χαλί στη Μποτιτσέλεια Κόρη. Το διήγημα αρχίζει με την ανατολή ενός ανιόντος ήλιου, με τη μετανάστευση ενός γεμάτου μυστικά της ζωής ανέμου και με το χιόνι που κάθεται εκεί πάνω και ντύνει τις κορφές με ελπίδα πως η ζωή θα συνεχίσει. Οι λίμνες ποτέ δε μ' ενδιέφεραν, μόνον τα ποτάμια, κι απ' αυτά, τα κρυστάλλινα, που μέσα τους βλέπεις γάργαρη τη ζωή να γλυκαίνει τις πέτρες και να κυλάει στο μέλλον, και να, έτσι να κάνεις το χέρι σου, παίρνεις λίγη και γεύεσαι αιωνιότητα, γεμίζεις κίνηση και τραβάς κι εσύ το δρόμο προς τη χιονισμένη κορυφή, που σου μαρτύρησε το κρυστάλλινο ποταμάκι, όπως η κρυστάλλινη σφαίρα της καρδιάς σου σού μαρτύρησε τον έρωτα.

Τι να μου κάνει η λίμνη σου εμένα; Στις λίμνες μένουν όσοι ποθούν το βάλτο, τους βάτραχους - που τελικά, δεν είναι πρίγκηπες, αλλά ξιπασμένοι βάτραχοι που κοάζουν και θαρρούν πως ερμηνεύουν ύψιστες μελωδίες - και τα καλάμια που σαπίζουν στην όχθη ενός ελεεινού λασπόλουτρου. Πρίγκηπες φαντάζονται τους εαυτούς τους εκείνοι οι ίδιοι, και μόνον όσοι πιστεύουν σε κοάσματα. Η μεγαλόψυχη Ανοιξις όμως τους δέχεται κι αυτούς. Εξάλλου, αν δεν υπήρχε η μπόχα, πώς θα ξέραμε τη διαφορά;