Λίμνη Δακρύνη

Κάποτε πεθαίνει η ελπίδα και αρχίζεις να γράφεις σ' ένα δεύτερο πρόσωπο που είναι απρόσωπο. Είναι το Εσύ που μιλάει τελικά για το Εγώ. Συντακτική παραδοξολογία μέσα από ένα γλωσσικό τακτ. Διάλογος - απαρχή λογοτεχνικής σχιζοφρένειας. Όταν η ελπίδα έχει ξεπλυθεί και με το τελευταίο δάκρυ, δεν υπάρχει άλλη λύση από την εσωστρέφεια. Ανοίχτηκες, είδες, παραπλανήθηκες, απογοητεύτηκες, κλείνεις τα ρολά και κάνεις απογραφή. Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι όλα πρέπει να τα κάνεις εσύ, όλα ζητούν τη δική σου κατανόηση, τη δική σου αλλαγή, τη δική σου αποποίηση των αξιών που δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη χαόμορφη ομοιόσταση. Και γεμίζεις, αγγίζοντας τα όρια της τρέλλας, λίμνες ολόκληρες από δάκρυα που απλώς τρέχουν ασύλληπτα και ανεξέλεγκτα, πηγάζοντα από τον πόνο που προκαλεί η διαπίστωση της ad libitum καταστρατήγησης από ανθρώπους αγαπημένους μιας κοινής λογικής χάριν ενός προσωπικού εμμονικού πείσματος, το οποίο ξεσκίζει καρδιές και ανοίγει κρουνούς. Ας πνίγεις μέσα εκεί ό,τι καλύτερο έχεις να δώσεις από συναίσθημα. Η επιταγή της Αγάπης στο ταμιευτήριο του Εγώ είναι πάντοτε ακάλυπτη.

Μήπως τελικά είσαι απλώς βλαξ; Πόσο πλούσιος μπορεί να είσαι όταν έχεις στοιβάξει τόνους ενός νομίσματος που όμως δεν αναγνωρίζεται; Ιδού μια ερώτηση που θα περιμένει είτε ν' απαντηθεί, είτε ν' αφανιστεί. Όποιο έλθει πρώτο.