Ζητούνται μορφωμένα κορίτσια.

Τις εποχές εκείνες τις παλιές, όταν οι άνθρωποι ήσαν ακόμη είδος ξεχωριστό και γνήσια κοινωνικό και δεν είχαν μετατραπεί σε αγελάζουσες ορδές σεξομανών βαρβάρων, το αγόρι μιας Α ηλικίας έβλεπε (μακρόθεν) το κορίτσι μιας Α ~ X (Χ >= 5) ηλικίας, του άρεσε, την επιθυμούσε, πληροφορείτο επακριβώς την προίκα της και προσέτι την ηθικήν της και κατόπιν φρόντιζε να της το γνωστοποιήσει μετερχόμενος ευγενικούς (συνήθως) και εντός συγκεκριμένων αποδεκτών πλαισίων τρόπους : ραβασάκι, προξενιό, φιληνάδες της, φίλους του, σφύριγμα συγκεκριμένου τονικού ύψους (πολλάκις επικίνδυνον δια τον σφυρίξαντα), άνθη, παρακολούθησιν, κ.ο.κ. Όταν το κορίτσι ενέδιδε στας ανδρικάς προκλήσεις, τα πράγματα ακολουθούσαν το δρόμο της γνωριμίας, του φλέρτ, λίγο χαδάκι στο χεράκι, κανα φιλί στο μαγουλάκι κι άντε, αν ήσαν και απελευθερωμένοι οι γονιοί, κανένα χορό το Σάββατο, αλλά τα μεσάνυχτα πίσω, μη μας πει και πουτάνες η γειτονιά. Εννοείται ότι απουσίαζε πλήρως η οποιαδήποτε εξοικείωσις του άρρενος προς τα θήλεια μύχια, πόσο μάλλον προς όσα εξ' αυτών καλύπτοντο από το γυναικείον εσώρουχον γνωστόν ως "Κυλόττα" (εκ του γαλλικού, είμαι βέβαιος). Η κυλόττα ήτο ένα είδος του οποίου κάθε αγόρι γνώριζε την ύπαρξιν, ποτέ του όμως δεν είχε ιδή μία σε απόστασιν κοντύτερον των 50 μέτρων (της μητρικής μπουγάδας εξαιρουμένης, αι οποίες κυλόττες δεν είχαν και κανένα ενδιαφέρον). Κάθε κορίτσι, αντιθέτως, κατόπιν ενδελεχούς μητρικής διδασκαλίας, γνώριζε επακριβώς το χρονοδιάγραμμα της ιδίας κυλόττας. Η κυλόττα έμενε ασφυκτικά κολλημένη στο σώμα και δεν επετρέπετο να κατέβη παρά μόνον σε περιπτώσεις (α) Σωματικής ανάγκης, μέγιστη απομάκρυνσις 10 λεπτά, (β) Αιμορροίας γυναικείας φύσεως, μέγιστη απομάκρυνσις 4 λεπτά, (γ) Ατομικής καθαριότητος (απομάκρυνσις προαιρετική). Υπήρχε, εν γένει, σαφές χρονοδιάγραμμα ανόδου και καθόδου της κυλόττας. Μετά τον επικείμενον αρραβώνα και γάμον, τη νύχτα της παστάδος το αγόρι, μέλλων άντρας πια, διακρικτικά απομάκρυνε στο σκοτάδι την κυλόττα της καλής του (αν την απομάκρυνε η καλή του από μόνη της, εθεωρείτο τουλάχιστον του δρόμου) ώστε να συμβή το από καιρού ποθούμενον. Αυτή ήταν και η περίπτωσις (δ) απομάκρυνσης της κυλόττας. Κάθε άλλη, απρογραμμάτιστος, εστιγμάτιζε την φέρουσαν ως ανήθικον και κατάπτυστον πόρνην. Πτού!

Έκτοτε κύλισαν χρόνια. Αι εποχές έγιναν θερμότερες και οι άνθρωποι έσπασαν τα ταμπού και, μαζί με αυτά, τα νεύρα τους. Σήμερα, τα πράγματα με την κυλόττα, όπως και με πολλές διάφορες αξίες, είναι πιο χαλαρά. Εκτός της μεταβολής του μεγέθους, του σχήματος και του ονόματός της, η απόγονος της πάλαι ποτέ κυλόττας έχει τα ήθη ελαφρότερα και ελαστικότερα. Η κυλόττα διήλθε το χρονικόν συνεχές μεταβαλλομένη, αλλά ουσιαστικά αλώβητη. Εκείνο που δεν επιβίωσε όμως, όλως παραδόξως, είναι το χρονοδιάγραμμα ανόδου και καθόδου, πράγμα που επιφέρει σύγχυση σε πολλά απορημένα αγόρια της σήμερον, καθ' ότι τα κορίτσια δείχνουν να έχουν μπερδέψει, εκτός απο τα μπούτια τους, και τους τρόπους και χρόνους που συμβαίνουν τοιαύτες μετατοπίσεις. Τα αγόρια δεν ξεύρουν πλέον πώς να μεταχειριστούν τα κορίτσια και τας κυλόττας των. Δεν μπορούν να κατανοήσουν πότε μπορούν ή πότε πρέπει να κατεβάσουν την κυλόττα της καλής των ή πότε κάτι τέτοιο είναι πράγματι απαγορευτικό. Όταν, βεβαίως, φορούν κυλόττα, όπως σωστά παρατήρησε φίλτατος νεαρός. Η αγωνία των απηυδυσμένων αρρένων έχει φτάσει στο απροχώρητον, τόσο που συγκροτούνται πλέον παρακρατικές ομάδες δράσης για την επιστροφή αυτού του χρονοδιαγράμματος που έθετε εις τάξην όσα έπρεπε να μείνουν εν οίκω. Οι ομάδες αυτές, λοιπόν, εν δήμω εκθέτουν το πρόβλημα καλώντας σε κινητοποιήσεις και κοινωνική ευαισθητοποίηση, χρησιμοποιώντας πολλάκις ακόμη και τοιχογραφίες που περνούν σαφώς το μήνυμα. Μία από αυτές βλέπουμε στην κατωτέρω εικόνα.


Αλοίμονο στην κοινωνία που στερείται τέτοιας γνώσης. Αλοίμονον!

Το κανάρι πάλι κελαηδεί...

Τη βάρδια σήμερα την τέλειωσες στα κίτρινα, χρώμα που ταιριάζει τόσο με το γαλανόλευκο περιβάλλον του café, πόσο μάλλον με το μελαγχροινό σου κορμί. Κάθησες εκεί στο μπαρ σαν πελάτης και πήρες μαζί και τα μάτια μου. Το πρωί σε γλύκανα λίγο, ελπίζω (στο χρώσταγα από τη γιορτή σου ακόμη, που είχες repos), αν και είχες τις μαύρες σου σήμερις, έδειχνες. Πουλάκι μου λεύτερο, πότε θα σε κλείσω στο κλουβί της αγκαλιάς μου; Είμαι ξεκάθαρος μαζί σου: είμαι ο κυνηγός και είσαι το θήραμα. Ίσως να μην έχεις συνηθίσει το ρόλο σου, αλλά στο ρόλο θα κολλήσουμε τώρα; Κυνήγα εσύ αν θες και γίνομ' εγώ το γεράκι που θα πιαστεί στην ξώβεργα.

Να το φοράς το κίτρινο, κύρη μου. Μπορεί να μην κελαηδάς σαν καναρίνι, μεγάλος άντρας πια, αλλά το μάτι σου σίγουρα είναι παιχνιδιάρικο και χοροπηδάει στο κλουβί του.

Ερωτευμένοι Shakespeare - Ανθέων και Μητσαίων γωνία

Καλά που υπάρχεις κι εσύ, αγαπητό μπλογκ, και μαθαίνω ότι οι φίλοι μου ερωτεύονται. Ο Γώγος μετετράπη σε architectosaurus dangolamariniensis ενώ ο Κοκός αίφνης ξεκίνησε δίαιτα βασισμένη σε άνθη, ως γνήσιος απόγονος Ιαπώνων αυτοκρατόρων. Εγώ, βέβαια, όλ' αυτά τα ζω υπό το πρίσμα της παραλλαγής και του παιανίζοντος Εθνικού μας 'Υμνου (πλήρως ιταλικού στο στυλ). Παρά το ξίδι και τη σιωπή, τα οποία έκαστος το έκαστον χρειάζεστε να διέλθετε, εγώ είμαι παρών (αν και άλαλος). Η νύστα ρίχνει κρόσια ως καταρράκτην έμπροσθεν του οφθαλμού, μετά από ώρες εποικοδομητικής φύλαξης μερικών στρεμμάτων λίαν σημαντικού και εξοπλιστικώς παγχρησίμου γκαζόν, αλλά θα τής αντισταθώ διότι οφείλω εις τα πλήθη των θαυμαστών να γράψω δύο γραμμάς, βρε αδελφέ. Όπως ερρήθη και σε προηγούμενην καταχώρησιν, για όλα φταίει το γκαζόν, ιδίως εκείνο που φύεται εις στρατόπεδα.

Καθ' ότι, λοιπόν, ο Γώγος δηλοί ότι δεν διάγει κάτοχος της τέχνης του λόγου, θα προσπαθήσω να περιγράψω (και να γράψω σε) έναν άγνωστο με το όνομα Ητα. Γώγε, μπορείς να κοπυπεηστήσεις το κείμενό μου και να το οικειοποιηθείς, si tu veux. Ελπίζω με τον καινούριο σου έρωτα να γιατρευτείς από τους παλιότερους. Το λέει και ο σοφός ελληνικός λαός (με τον ιταλικό εθνικό ύμνο, μη λησμονηθείτω). Κοκέ, με σένα θα ασχοληθώ εντός ολίγου, κάτσε εδώ και περίμενε και άσε κάτω το ανθοδοχείο και τα μαχαιροπήρουνα.

"...Γλυκέ μου Ήτα, ο ερχομός σου στη ζωή μου στις 20 του πιο γλυκού μήνα στο χρόνο σημάδεψε τη δική μου άνοιξη, που την περίμενα κλεισμένος στο μακρύ χειμώνα μου, τον οποίον ενίοτε διέκοπταν μικρές αναλαμπές αχνού φωτός. Αυτό που με τράβηξε σε σένα και που με συμπλήρωσε ανεκλάλητα είναι η πραότητα και η γλυκύτητά σου, μα και το καυτό πάθος που κρύβει αυτό το βλαστάρι του κορμιού σου. Όταν χαϊδεύω το σκούρο δάσος των μαλλιών σου νιώθω μετάξι ότι γνέθω στην ανέμη των δαχτύλων μου μα και του έρωτά μου. Μαζεύω νήμα να δεθώ μαζί σου, σαν το μεταξοσκώληκα θα σε τυλίξω στο χρυσό κουκούλι για ν' ανθίσεις πλουμιστά φτερά, ψυχή απαράμιλλη, χάρμα ειδέναι. Στον έρωτα στόχος η ένωση, το καταβρόχθισμα, η πλήρωση όλων των αισθήσεων από σένα, καρδιά μου. Γέμισέ μου τα μάτια, το στόμα, τ' αυτιά και τα χείλη, τους πόρους και την αγκαλιά μου από Ήτα, χιλιάδες Ήτα επάνω μου και γύρω μου και μέσα μου. Βάλε και πάλι τα γαλάζια σου κι έλα να με στοιχειώσεις, να μην μπορώ ούτε λεπτό χωρίς το δάκρυ, χωρίς λυγμό και δίχως προσμονή. Εσύ είσαι η ήττα μου η πιο βαθειά, μα εκεί που χάνω εκεί κερδίζω, εκεί που λιώνω εκεί ξαναγεννιέμαι. Έχεις την εξουσία μου και την καρδιά μου, καρδιά μου όμορφη."

Κοκέ, εσύ δε χρήζεις βοηθείας στα λόγια. Εσύ απλώς απορροφήθηκες στον έρωτα και λίγο νιώθω παραμελημένος, αλλά καταλαβαίνω. Μού γίνατε κι οι δυό ποιητές και πολύ το χαίρομαι (η εκδίκηση του καλλιτέχνη...) Μια συμβουλή μόνον... καλά τα λουλούδια, αλλά βάλε και μια μπουκιά στο στόμα διότι θα μου εξαϋλωθείς και στην περίπτωσή σου χρειάζεσαι σώμα με δυνάμεις. Σού δίνω επομένως το χώρο που χρειάζεσαι (βάζοντας πίσω τα δικά μου θέλω) και ελπίζω η δική σου περίπτωση να λυθεί προς το μακροπρόθεσμα καλύτερο. Πρέπει να πω ότι φοβάμαι για σένα, αλλά ίσως στη θέση σου το ίδιο θα έκανα.

Ατιμε Έρωτα αφέντη, ὅς, στην περίπτωσή μας, ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεανίσκων ἐννυχεύεις... ὁ δ' ἔχων μέμηνεν. Γλυκειά μήνις, π'ανάθεμά την. Όλοι γατούλες γινόμαστε όταν μας αγγίξεις. Νιάου, πρρρρ και άλλα συναφή επιφωνήματα μεταφραζόμενα σε ανθρώπινα λόγια αλλά και ενέργειες μάς κάνουν και κυλιόμαστε ζητιανεύοντας το χάδι. Κι αν τύχει και μάς το δώσουνε... μισοκλείνουμε τα ματάκια παιχνιδιάρικα και παραδινόμαστε. Και καλά κάνουμε. Νιάου, λοιπόν.

Οινοπαραγωγή 1994

Έτσι που καθόμουν χτες και μετρούσα φύλλα από γκαζόν - μια λυτρωτική διαδικασία που όλοι πρέπει κάποτε να δοκιμάσουν στη ζωή τους -, περνούσαν απ' τα χέρια μου χούφτες χορτάρι κι απ' το νου μου αρμαθιές οι αταξινόμητες σκέψεις, καθώς έφεγγε καμπύλο το ιριδίζον τόξο της βροχής και των συναισθημάτων μου πέρα και μέσα στην ανατολή μου. Θυμήθηκα, το λοιπόν, το Φλεβάρη του '06, όταν έπνεα τα λοίσθια βουρκωμένος στον πυθμένα της καρδιάς μου, μια Κυριακή πρωί που αναστήθηκα σαβανωμένος από την κλίνη μου μ' αυτό το καταδιωκτικό αίσθημα της ασφυξιογόνου παραίσθησης ότι λείπεις μέσα από το σώμα σου, ή έστω ότι δεν ανήκεις σ' αυτό. Ακολούθησε ένα τσουνάμι από τάσεις φυγής που μεταφράστηκαν σε δεκαπεντάλεπτη αροναρονική ψευτοετοιμασία, απ' αυτή που παίρνεις τρεις κάλτσες, κανένα βρακί, πέντε παντελόνια και δύο πουκάμισα που ταιριάζουν μόνον μεταξύ τους, την οδοντόκρεμα αντί τη βούρτσα, ορειβατικά μποτάκια, το φορτιστή του λάθος κινητού, σιντί με εκκλησιαστικούς ύμνους, το μαγιώ σου (Φεβρουάριος...) και, στο δρόμο, ένα τσουρέκι Τερκενλή, αφού βέβαια έχεις πάρει την απόφαση πού θα πας.

Εκείνη τη μέρα, επί το προκείμενον, μου κατέβηκε να πάω προς τα Ιωάννινα, όπου είχα αποθηκευμένο από παλιά, από το '94, σ' ένα κελλάρι της καρδιάς μου ένα παλιό, πολύτιμο κρασί. Ήταν καλή χρονιά το '94, για κρασιά, για αποφάσεις και για φίλους. Το κρασί αυτό με περίμενε χρόνια, όλο έλεγα ότι τώρα θα πάω, ύστερα θα έλθω κι όλο κάτι τύγχανε και ανέβαλλα. Δώδεκα χρόνια μετά αποφάσισα, ίσως και γιατί χρειαζομουν για πρώτη φορά το μεθύσι του, να πάω κοντά. Δεν ήταν κόκκινο κρασί. Λευκό, ελαφρύ αλλά σταθερό, αυστηρό στους τόνους αλλά με γλυκειά μυρωδιά και διάφανο, σχεδόν ξανθό. Το αυτοκίνητο έτρωγε βενζίνη και γεννούσε χιλιόμετρα. Αφού διέσχισα μια Ελλάδα που φάνταζε σαν χωροχρόνος του Lewis Caroll - θες τα δάκρυα, θες οι λυγμοί, όλα γύγω μου κυμάτιζαν περίεργα - έφτασα τελικά στην πολιτεία που λούζεται δίπλα σε μια λίμνη γεμάτη μυστικά. Έκανα τους κατάλληλους συνειρμούς, έριξα τις δέουσες κατάρες και μετά από περίπου 430 στροφές χώθηκα ανάμεσα στα κτίρια κινούμενος ασυναίσθητα σ' ένα δρόμο που είχα περάσει πριν πολλά χρόνια με ανθρώπους αγαπημένους που δεν είναι πια, σ' ένα δρόμο που θα μ' έφερνε στη διαφυγή μου και στην αντιμετώπιση, μετά από τόσα χρόνια, της απόλυτης ρήξης.

Το κρασί μου με καλοδέχτηκε και με φιλοξένησε στην δική του απλή μοναξιά, άκουσε τα πικρά μου λόγια, με είδε να κλαίω και σκούπισε τα δάκρυά μου, με χάιδεψε όσο ξάπλωνα στην αγκαλιά του και με τρία χάδια αποκοιμήθηκα όπως είχα να κοιμηθώ χρόνια τώρα. Με την απλότητα της γεύσης του απέσπασε τη σκέψη μου από τα πολύπλοκα δίχτυα της παράνοιας και μου έδειξε έμπρακτα το δρόμο με τη μεγάλη πινακίδα που λέει "Η ζωή συνεχίζεται και πέρα από τους τάφους".

Όταν έφυγα, γιατί έπρεπε να φύγω, το κρασί με αποχαιρέτησε, πάντοτε αλισκόμενο και μηδέποτε δαπανώμενο όπως ο,τιδήποτε γέμει αγάπης, και με διαβεβαίωσε ότι θα με περιμένει πάντα. Ίσως το ευχαριστώ μου να μην ήταν σαφές τότε, όμως πάντα υπήρχε μέσα μου και έτσι, απλά, αυτή τη μνήμη θάθελα να την ειπώ. Τού χρωστάω πολλά, του ηπειρώτη οίνου του ξανθού και μετρημένου. Δεν το ξέχασα ποτέ. Οι ώρες είναι πάλι δύσκολες. Τα προϊόντα του '94 όμως, και τα κρασιά και οι αποφάσεις αλλά κυρίως οι φίλοι είναι πάντα εκεί και με γλυκαίνουν. Δηλώνω ευγνώμων.

Κειριαδών & Σφηττίων

Ξέρεις ότι πραγματικά σ' ενδιαφέρει κάποιος όταν περιμένεις πώς και πώς να περάσει η μέρα με όλη την ανία αλλά και την παράνοιά της για να βρεθείς κοντά του. Το μαζί του είναι άλλη υπόθεση. I wish. Θα αρκεστώ όμως στο κοντά του, ελλείψει άλλης επιλογής. Βέβαια, είναι και ο Miguel στη μέση. Πόσο γλυκό και αναπάντεχο αυτό που έκανε, να με σταματήσει μέσα στο δρόμο, ξένος αυτός σε ξένη χώρα μόνος, να μου πει ότι θα ήθελε να βγούμε το βραδάκι οι δυό μας να του δείξω την πόλη! Δε νομίζω ότι θα το ξαναζήσω αυτό και η αλήθεια είναι ότι με κατέλαβε εξ απίνης. Κράτησα εντούτοις το νούμερό του και τη γλυκειά αίσθησι που με ανέβασε τόσο ετούτη τη δύσκολη περίοδό μου.

Αλλ' όμως, πίσω στο χορό. Δεν ξέρω ακόμη αν θα ειδωθούμε το βράδυ με τον άντρα αυτόν τον επικίνδυνα ερωτεύσιμο. Μαθαίνω πως ναι γύρω στες 21:30. Πετάω. Φλερτάρω μαζί του στο τηλέφωνο. Μόνο ακούγοντας τη φωνή του αναβλύζει μέσα μου πάλι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι τον θέλω. Δε με νοιάζει το σεξ (ψέμματα, με νοιάζει αλλά εδώ δεν είναι η προτεραιότητά μου, in fact, σχεδόν ποτέ δεν είναι η προτεραιότητά μου). Θέλω να τον καταβροχθίσω, να τον γλύψω με τα μάτια μου από πάνω ως κάτω, να ζυμώσω τα χέρια του μέσα στα δικά μου και να καταφιλήσω τα περίτεχνα δάχτυλά του, να πάρω απ' τη φλόγα του και να φουντώσω απ' τον άνεμό του, να τον κρατήσω στην αγκαλιά μου αιώνες και να τον ασφαλίσω εκεί. Να καθαρίσω την ψυχή του από τα βάσανα με το άρωμα της λατρείας μου. Θέλω να κάνω ατελείωτο έρωτα μαζί του βυθισμένος στα μάτια του και κορφολογώντας τα χείλη του καθώς τα κορμιά μας θα βρίσκονται σε σύντηξη. Αυτό όμως δε θα συμβεί τώρα. Σε μιαν άλλην εποχή, όταν αποστάξουμε και οι δυο τα παλιά αμαρτήματα, ίσως. Θέλω να κοιμηθώ στην αγκαλιά του κι αυτός στη δική μου σαν παιδάκι. Θέλω να ζήσουμε μαζί, να μιλούμε ώρες και να σιωπούμε μέρες, να προσευχηθούμε μαζί, να γεράσουμε μαζί, να πεθάνουμε μαζί, να θαφτούμε μαζί και ν' αναστηθούμε μαζί. Όταν ο Έρωτας, πού ο Θάνατος?

Ανήλικε φίλε μου Ιταλέ, εσύ με καταλαβαίνεις απόλυτα. Ελπίζω ακόμη κι η ελπίδα αναπνευστήρας που με κρατάει στον κόσμο. Βρισκόμαστε τελικά στες 23:00. Αγκαλιά, αγκαλιά μου αχόρταγη. Ταπετσαρία σε λευκό, ερυθρό και μέλαν. Χώρος ο ζεστός, χρόνος ο νεκρός, αίσθησις η αιωνία, τρόμος του τέλους. Αθηναϊκόν μονοπώλιον για μεζέ και κουβεντούλα. Κεκοπιώσες ιστορίες και μάτια που μιλούν, χέρια που αγγίζονται και λόγια που κρύβουν άλλα λόγια. Το μαζί μακριά, ίσως ουτοπία. Κύκλος οι διαθέσεις της ζωής κι εμείς, εγώ, καλούμαι να τον πλάσω προς ευθεία. Αραγε μπορώ; Εσύ, άντρα μου της ομορφιάς, την παίζεις την καρδιά μου που στην έδωσε κομπολόι ο Έρωτας. Εγώ δε θα σού φορτώσω το βάρος του δικού μου συναισθήματος. Δεν ξέρω αν τ' αντέχεις. Λογαριασμός. Κερνάς. Να φύγουμε; Να φύγουμε. Περπατάμε. Θέλω ν'ανέβω σπίτι σου και να σου δώσω ένα δείγμα όσων περιγράφει η παράγραφος 2. Εσύ όμως όχι, αλλιως θα το ζητούσες. Ή μήπως όχι; Προσπερνάμε. Πειραιώς. Στο βροχερό μας βράδυ αυτό, μια κίτρινη μικρή και φωτεινή ταμπέλα θα πάρει το σώμα μου μακριά σου, όσο η σκέψη μου μένει καρφωμένη εκεί απ' την αδράνεια, σα συννεφάκι από υπερταχύ καρτούν που αφήνει πίσω σκόνη. Φιλιόμαστε και ξαναφιλιόμαστε αφού έχουν περάσει ήδη 4 ταξί. Μπαίνω στο πέμπτο. Να προσέχεις, Κέντρο μου. Στο κέντρο πάω, στο Κολωνάκι παρακαλώ. Στο σκοτεινό σπίτι, χωρίς σκέψη πια. Κι ο Miguel σίγουρα θα κοιμάται. Τι να κάνει κι αυτός...

Στη μέση νύχτα ξυπνώ με πόνο στο κέντρο μου. Ως πότε μόνος. Ως πότε μόνον εραστές του σώματός μου. Θέλω την αγκαλιά σου, θέλω το χάδι σου, θέλω στο στόμα σου να πιώ τη νύχτα και το μέλι. Θέλω τη γύμνια σου επάνω μου, θέλω το κλάμα σου, το θέλω μέχρις εσχάτων, να φορέσω τις πέρλες των δακρύων σου και να γευτώ το αλάτι τους, θέλω τα λάθη σου όλα να τα σηκώσουμε μαζί και να τα ξανακάνουμε μαζί. Κατ' Αλεξανδρέα, "τον έρωτα που γύρευες είχα να σε τον δώσω, τον έρωτα που γύρευα να με τον δώσεις είχες". Διάπυρο έρωτα, άψογα ωραίον. Το γιατί δεν δόθηκε, μοιραίον.

Αγιόκλημα μετά ρόδου σε ιστό την ανατολή

Η ώρα πέμπτη πρωινή του Μαΐου είναι ακριβώς εκείνη που ορίζει το μεταίχμιο μεταξύ απολύτου σκότους και φωτός, όταν μόλις αρχίζουν να αχνοφαίνονται οι κορυφογραμμές στο ημίεγγυς βάθος του ορίζοντα. Μη έχοντας άλλη επιλογή, θα ζήσω εδώ στην πουθενόμεση άλλη μια ανατολή που θα με κάνει έστω για λίγο να ξεχάσω που βρίσκομαι έγκλειστος εδώ παρά τη θέλησή μου, όπου "εδώ" βάλε χώρο αλλά και διάθεση.

Στο μεταξωτό ημίφως που υφαίνει το σκουλήκι που τρώει το σκοτεινό φύλλο της νύχτας εμφανίζεται σαν αργοκίνητο βέλος η άκρη της θείας Σελήνης πάνω από το όρος. Σε 7 λεπτά έχει πλατειάσει και μιμείται το νύχι του χεριού μου. Σηκώνω το σκόπευτρο και την περικλείω ολοκληρωτικά και μοιραία. Τη ντροπιάζω κι εκείνη απομακρύνεται, ψηλώνει στο στερέωμα, μου φεύγει. Βαρύ το όπλο, βαρειά και η Σελήνη από συναίσθημα και δεν αντέχω και πολύ, πόσο μάλλον που πονάω. Η ανατολή πλησιάζει αναπότρεπτα πια. Στο απύθμενο ύψος περνούν αεροπλάνα σαν ψευδοκομήτες με την ουρά σε στάση περιφρόνησης στον ήλιο. Απομακρύνονται κι αυτά, σαν τους ανθρώπους της ζωής μας, χωρίς να ξέρουν καν πως κάποιος εκεί κάτω κρατήθηκε απ' τη θωριά τους για να μην βουλιάξει στον ύπνο και στη σκέψη.

Τούτη την ώρα ο άνεμος κρυώνει τις καρδιές όσων βρεθήκαν μόνοι να φυλάγουν κούφιες Θερμοπύλες και κλίνες αδειανές. Κάνει ένα κρύο πριν την ανατολή, σα ν' ανατριχιάζουν τα δαιμόνια που θα ξαναδούν τον ήλιο. Μέσα στο κρύο αυτό αεράκι τρυπώνει ναζιάρικα στα ρουθούνια μου η ψυχή ενός αγιοκλήματος που θροΐζει κι αυτό περιμένοντας. Αποφασίζω να γυμνώσω τη σκέψη μου και να δεχτώ το πρώτο πρώτο χάδι σήμερα απ' τον ήλιο, μια που εσύ δεν είσαι πια (ή ακόμη) εκεί να μου το δώσεις. Θα το περιμένω εδώ, ζωσμένος το σίδερο και δοσμένος στον ίμερο μιας έτερης ανατολής που προσδοκώ να με βρεί αναπάντεχη, αναπότρεπτη και λυτρωτική. Εδώ, ανάμεσα στο αγιόκλημα και το ροδόδεντρο, κάτω απ' τις λάλες λεύκες και δίπλα στον ιστό όπου μια άτακτη σημαία αποχαιρετά το σκοτεινό φύλλο της νύχτας με πτυχώσεις που μοιάζουν ως "χαίρε". Εκεί ας με αγγίξεις, ώ Ηλιε αναμενόμενε μα ποτέ ανιαρέ. Τις τελευταίες στιγμές πριν να φανείς, μετρώ με ανάσες τα δευτερόλεπτα που, σαν κατολίσθηση θα διασχίσεις το στερέωμα με ταχύτητα ιλιγγιώδους "c", θα χτυπήσεις πάνω μου με ορμή και θα διαχυθείς ξανά στο σύμπαν. Θρίαμβος! Πάρε με μέσα σου, ακτίνα πρώτη της αυγής, που έχεις τόση γλύκα πάνω στο πρόσωπό μου όση το νέκταρ του αγιοκλήματος κι η εκπνοή του ρόδου εκεί στη ρίζα ενός ιστού που κάποτε κυμάτιζαν τα όνειρα που έκανα σε κάθε ανατολή. Δάκρυα με λούζουν, να σταματήσω δε θα καταφέρω. Είναι συγκλονιστική η καθαρή σου αλήθεια όπως χτυπάει το μάτι μου και πίσω απ' το μάτι τα σκοτάδια που έχω εντός μου. Δακρυρροούσιν οι οφθαλμοί μου από μετανοίας. Φτιάχνει μιαν ίριδα το κάθε δάκρυ που κυλάει στο παγωμένο πρόσωπο και όμως, το μάτι επιμένει να τρυγά απ' το απαστράπτον φως. Πόσο πολλά μπορεί να τίκτει μια τόση σιωπή σαν της ανατολής. Βουβό μεγαλείο που αξιωθήκαμε μεις να το ζήσουμε, ψυχή μου. Κλαίω σαν παιδάκι και σα μάνα την ίδια στιγμή, ενστερνιζόμενος το ακατανόητο και άρρητο θαύμα. Ζω.

Θάναι μια δύσκολη, γεμάτη μέρα. Εγώ όμως είδα την ανατολή. Μύρισα και το αγιόκλημα που την ώρα του πόνου μού θύμισε την ομορφιά. "Ο πόνος μας", απεφάνθη το ρόδο την ώρα που το φίλαγε η αυγή, "αρχίζει όταν ξεχνούμε ν' αγαπάμε". Εκεί, παρέα τους, σκέφτηκα πως όλα τα μεγαλεία είναι βουβά. Κι ο πόνος και το φως και η αγάπη. Μιλούν αλλιώς τῷ ἔχοντι ὦτα ἀκούειν.

Κυριλλέ

Ιμείρω το νέκταρ της άνοιξης. Σήμερα γιορτή. Θα περάσω να σε δω πάλι, όμορφε άγνωστέ μου με το εορτάζον όνομα και το comme il faut χαμόγελο. Ας ήξερα σήμερα αν μπορείς ν' αγαπάς και πίσω απ' αυτό το ανελκυστικό και πολλά υποσχόμενο γέλιο και το αινιγματικό βλέμμα της σκούρης απόλαυσης, αν μπορείς να δίνεσαι πλήρως στην ηδονή του μαζί των σωμάτων μας και του για πάντα των ψυχών μας. Εκεί στην πλαζ της Ικτίνου σ' έχω κάθε που γλυκαίνει το φως και η γωνία του αλείφει μέλι στα πρόσωπα που χαιδεύει. Ζηλεύω το φως που μπαίνει μέσα σου ενώ εγώ όχι. Θα ριγήσει πάλι η πλάτη μου με το βραχύχρονο άγγιγμά σου το γεμάτο αναρώτηση; Στο café της χαράς μου το κυριλλέ, je te voudrais donner mon sourire promis royal ce soir! Θάναι κι άλλοι μαζί μου, αλλά εγώ εκεί το βλέμμα μου, εκεί την ακοή κι εκεί την προσοχή μου, όπου εσύ και η λευκή ποδιά σου που θέλω να λύσω στο τέλος της βάρδιας. Κι όπως θα πέφτει ανήμπορη από πάνω σου θα πέφτουν τα σύνορα που ο κόσμος βάζει μεταξύ μας. Σιαμαίοι θα γίνουμε στα χείλη και στα μάτια και στα χέρια, γυμνοί από conme il faut κι από σενάρια κι από φύλα.

Κι ας είσαι μια απ' τις τόσες μου αρχές που καταλήγουν στο μόνος. Χαλάλι.

21.01.2006 - Νορμανδία (από το ημερολόγιο)

[…]
Το μαγεμένο εκείνο δειλινό τα σύννεφα έμοιαζαν με μακρυνές πατρίδες που κολυμπούν στο γαλανό του ωκεανού, σπρωγμένα από τις πνοές κι από της φαντασίας το βλέμμα. Ροδόχροα βουνά και πορφυρές κοιλάδες έβαφε στο αιθέριο σώμα τους ο ήλιος, τούφες από φως κι από σκοτάδι. Ο άνεμος τα έπλαθε με αυθάδεια κι εκείνα, σαν για να ξεφύγουν, ενέδιδαν καρτερικά κι αλλάζαν όψη. Μα, όπως τα όνειρα, το σχήμα κι η μορφή δεν κράταγαν παρά μονάχα μια απειροελάχιστη στιγμή – ωστόσο αρκετή στη μνήμη μου ν’ανασκαλέψει δάκρυα και γέλιο όταν μίλησε. «Δες, η Ελλάδα!», μου έδειξε ένα σύννεφο. Ήταν επάνω μας η γαλανή απεραντοσύνη, γύρω μας έτρεχαν οι καταπράσινοι, βελούδινοι αγροί της Νορμανδίας γεμάτοι πλάγιο φως κι εμείς, ακίνητοι όσο όλα μεταβάλλονταν, κρατιόμαστε χέρι με χέρι, θαρρείς το μόνο ακίνητο σημείο στο σύμπαν. Σύντομα ο ύπνος τον έγειρε στην αγκαλιά μου. Εδώ οι λέξεις παύουν από αδυναμία να εννοήσουν το απροσμέτρητο του συναισθήματος. Στο απέραντο ύψος, ο μεσημβρινός Μηδέν σαν υπερτέλεια αψίδα χωρίς άκρα άνοιγε τη δική του αγκαλιά, χαρίζοντας στον κόσμο την Ανατολή και τη Δύση: μια ασήμαντη διαίρεση την ώρα του έρωτα. Καθώς τον διαβαίναμε μαζί, για μάς ήταν μια γέφυρα που κάτω της περνούσαμε με το ποτάμι που μάς ένωνε. Τις μάχες που έγιναν εδώ στο χορτασμένο χώμα δύσκολο τις πίστευες την ώρα τούτη τη γλυκειά.

Το τρένο κατακτούσε τα χιλιόμετρα εξαρτημένο από τα σιδερένια πέλματά του. Κίνηση μες την ακινησία, δράση μέσα στην αδράνεια. Το χέρι του στο δικό μου, η καρδιά μου στα χέρια του. Στο ονειρικό φως του εσπερινού, δυο κυματώδη χείλη που ζωγράφιζαν χαμόγελα μιλούσαν με τραγούδια κι εγώ ακροατής ενεός. Κυνηγημένος θηρευτής, Ωρίωνας, είχα για ζώνη μου τα τρία αστέρια του, δυο μάτια κι ένα στόμα, που με αρμενίζανε ανεπαίσθητα μα σταθερά προς μιαν ανατολή. Στη δική του ματιά διάβαζα ακόμη τον εύλογο φόβο. Χτες βράδυ αργά είχαμε δει μαζί τ’αστέρια πάνω από μια στέγη. Είπε πως αγαπούσε τον Ωρίωνα. Στο ερημικό αγροτόσπιτο με τη βασιλική αυλή, καθώς βλάσταινε η πάχνη στο γρασίδι κι ο παγωμένος ουρανός ανάσαινε σκοτάδι, είχαμε βρει μαζί τη ζεστασιά, τον ύπνο, του έρωτα την έγνοια. Κι ακόμη πιο αργά, στα σκοτεινά, με τράβηξε από την αγκαλιά του ύπνου και μ’έκλεισε μέσα στη δική του με την καυτή ορμή των ολιγάριθμων Μαΐων του. Ω, μνήμη!

Το ταξίδι αυτό είχε αρχίσει μόλις πριν μια μέρα. Το άλλο, το μεγαλύτερο απ’όλα τα ταξίδια, τρεις εβδομάδες τώρα. Τα μελωμένα λόγια του έφταναν απο μακριά με μια σειρά υψισύχνων ήχων, μαλάσσοντας το μουδιασμένο θυμικό μου. Τι θαυμαστό φαινόμενον ο λόγος! Οι διαθέσεις μας χορδές δεκάδες, ορίζουν με τις άκρες τους αυτό που είπανε ψυχή. ο λόγος του εραστή δοξάρι, ο έρωτας σολίστ... Πώς να τ’αφήσεις τέτοια λόγια; Δείχναν αληθή. Επιλογή μου η μόνη επιλογή. Ακολούθησα την ατραπό των ανέμων, της ελπίδας, της καρδιάς, αναζητώντας τον. Στο τέλος του μονοπατιού με βρήκαν τα φιλιά του, πέρασμα απ’το τίποτε στο παν, εκεί στην ίδια είσοδο που αργότερα θα τον έβρισκαν τα γράμματά μου... Μα τώρα, μέσα στο τρένο αυτό των 15:20 τρεφόμουν με την ομορφιά. Ποιός νουνεχής θνητός δεν πόθησε να ζήσει στην πάσα του έκταση το μεγαλείο του έρωτα; Σαν έχει όρια τόπου και χρόνου η ψυχή στον ίμερο σημαίνει μάλλον πως φοβάται τη ζωή...

Après - midi grec

Ο ήλιος με χάιδεψε φειδωλά στην πλάτη το πρωί και μού'μεινε απωθημένο. Γι' αυτό και βγήκα στη δύση του να του ζητήσω ρέστα και να παραπονεθώ που είχε ζεστάνει το σύμπαν κι εμένα με παραπέταξε. Φυσάει ο άνεμος ζεστός, φουσκώνουν τα κλαδιά και η διάθεσή μου για παιγνίδι. Θα βρεθώ με τον Κοκό, αλλά αργότερα και λέω να το πάρω με τα πόδια ως το Grec. Η πόλη ένα μπουμπούκι που εκρήγνυται κι εγώ ρουφώ τα κύματα που εκπέμπουν οι περαστικοί με τα μάτια γεμάτα υποσχέσεις. Ο Κύριλλος με περιμένει στη γωνιά και με καθίζει σε ψηλό σκαμνί με το βλέμμα του: αν όσα υπονοεί το βλέμμα αυτό γίνουν αλήθεια θάμαι πλήσμων ηδονής. Ή μήπως είμ' εγώ που το εκλαμβάνω έτσι;

Εκεί στην υψηλή επιστασία του σκαμνιού για μια στιγμή βγήκα από μένα και ένιωσα άγνωστος μέσα σε ξένο μέρος, ενεός θεατής του πλήθους που μελιττίζει γύρω μου και μια γαλήνη με διαπέρασε που και σ'αυτή την πόλη ο κόσμος ζει σε κάτι τέτοιες της γωνιές σαν τούτη που κάθομαι εγώ κι ενεδρεύω τα πρόσωπα και στα πρόσωπα τα μάτια και στα μάτια την ψυχή και στην ψυχή τον έρωτα.

Ο Κύριλλος μ' επανέφερε με το χυμό του και σε λίγο νάσου ο Κοκός που με γεμίζει χαρά ακόμη και στα γκρίζα του. Τι ταλέντο κι αυτό! Ο καφές του ιδιαζόντως ισχυρός, τον φέρνει πίσω στον κόσμο του σινεκολόρ και είναι κι ωραία ντυμένος απόψε, έξοχα ωραία. Η βραδιά θα πάρει τη ροή της συνήθειας που είναι τόσο αναγκαία για τις δομές που αντέχουν στο χρόνο. Η Μάιρα φέρνει το ουράνιο τόξο και, κατακουρασμένη, καταβροχθίζει καλούδια με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης εγχώρειας αποκλειστικά. Τους βλέπεις να μιλούν με τον Κοκό και είναι σαν αντισφαίριση τα λόγια. Πώς χαίρομαι που οι φίλοι μου τα βρίσκουν μεταξύ τους. "Εχουν το ομοίωμά σου πάνω στον πάγκο", παρατηρώ στο αγόρι του χρυσοπράσινου φύλλου. Κάτασπρο με κόκκινο λειρί! "Το θέλω σπίτι μου", απαντάει. "Θα το κλέψεις για μένα, εσύ που είσαι tall μηρός;". Η κυρία που έχει αγκυροβολήσει στη διπλανή θέση πιάνει την προσοχή μου με μια απάντησή της σε ερώτηση γνωστού της που αφορά την καλοείδια του συζύγου της: "Τον χαιδεύω τακτικά!" λέει και τα μάτια της προδίδουν αδάμαστο έρωτα. Τι γλυκειά απάντηση να δίνεις, μετά από τόσα χρόνια σχέσης!

Το κατάστημα αδειάζει κι όλοι θα πάρουμε το δρόμο της καρδιάς μας, έτερος προς τα ίδια. "Καληνύχτα, παλλήκαρε!" λέω στον Κύριλλο κι εννοώ "Ας ήσουν το βράδυ μου αυτό αυτός που θα' καιγε η φωτιά που έχω μαζεμένη". Να το κατάλαβε;

Λινό κλινοσκέπασμα λικνιζόμενον υπό αύρας, σελήνης μεσούσης.

Το βράδυ στης Δώρας ήταν να τον ξαναδώ το μικρούλη μου, μετά από ενάμιση χρόνο που τον εικόνιζα μόνο σαν χειμωνιάτικο σύννεφο της Νορμανδίας πλασμένο από ανέμους. Το ήξερα, όταν θα τον έβλεπα τα πόδια μου θάχαν αυτό το γλυκό μούδιασμα που τρέφει την ελπίδα και το αίμα στο κεφάλι μου καυτό. Δεν ήμουν ο έρωτάς του, είχε πει. Εκείνος ήταν ο δικός μου. Ανεβαίνω σκαλιά, εντούτοις πέφτω χαμηλότερα όσο πλησιάζω την πόρτα, το μόνο φυσικό εμπόδιο ανάμεσά μας πια. Ο Pablo είναι κι αυτός άλλο ένα εμπόδιο, αλλά δεν το γνωρίζω ακόμη. Τώρα ας αντιμετωπίσω την πόρτα που με ρουφάει καθώς ανοίγει. Βλέπω και δε βλέπω. Πόσο μυστήριο ο έρωτας, πόσο γλυκός και λησμονιάρης καίει κάτω απ'το στέρνο και φορτίζει τα φιλιά μου μέλι για το στόμα του! Βουλιάζω πάλι μέσα στα γκρίζα μάτια του που είναι απόντα, όπως τότε, και που λες τώρα θα αστράψουν μουσικές σαν καυτά σουπερνόβα. Ο λαιμός που σφραγίζω με τα χείλη μου είναι από βελούδο, όπως τότε. Το σώμα που περίμενα ν' αγγίξω είναι μέσα στο χέρι μου σφιχτό. Η φωνή του σάρκινη κι εφτάχορδη, κλαίει αγκαλιασμένη με το δοξάρι. Ζέω και λάμπω σαν τη λάβα, γη με φωτιά. Άραγε το νιώθεις, πλάσμα μου ιδανικό; Για σένα τα τραγούδια μου, για σένα η κίνησή μου, για σένα η φλόγα που κρατώ στην παλάμη όταν σ' αγγίζω και βυζαίνω τη νιότη σου από κάθε χιλιοστό του κορμιού σου. Είσαι οδυνηρά παρών, αναπότρεπτα και αυθάδικα ερωτεύσιμος, λουσμένος έβενο και ντυμένος κυπαρίσσι. Προσέχω το γυμνό σου αστράγαλο να μου προσφέρεται σα γλύκισμα την ώρα που γεμίζεις τ' αυτιά μου ναζιάρα μουσική και την καρδιά μου χτύπους. Σε ξέρω κάτω από τα ρούχα σου, είναι το μυστικό μας κι αυτό με αγάλλει σφόδρα μέχρι ρείθρων οργασμού. Αυτό το σώμα εγώ τ' απήλαυσα, που λέει κι ο Αλεξανδρινός. Κι αυτά τα χείλη εγώ τα τρύγησα κρασί, παλιό Παρισινό κελλάρι ο τόπος και ποτήρι το στόμα μου αρμοσμένο στο δικό σου, αντράκι μου όμορφο. Καμμιά πίκρα πια, χαρά ότι είσαι εδώ. Μα λύπη που δεν είσαι το Εδώ μου.

Την άλλη μέρα εμφανίστηκε ο γενειοφόρος Pablo ανάμεσά μας, όμως δεν με ακκίζει. Ξέρω ότι υπήρξαμε έστω και για λίγο μοναδικοί χωρίς ψέμμα. Το βράδυ της μάς έδειξες τρόπους να αγαπάμε και να κλαίμε καθώς τα κλειστά σου χείλη αφήναν στις χορδές σου τη λαλιά και στην ανάσα σου εκείνα τα βλέμματα τα αινιγματικά ενσαρκώνονταν σε άυλο νόημα καθαρό. Πήρα τον ήχο αυτόν στο χέρι σαν πινέλλο κι έφτιαξα με τα μάτια μου κλειστά, σε τόπο μακρυνό, σε πέτρινο πυργόσπιτο, δωμάτιο υψηλό πλυμμένο από τα χρώματα σε αγνό σελήνιο φως που τόσο αγαπάς. Μεγάλο παράθρο ανοιχτό στο βάθος απέναντι απ' τη θύρα, μπαλκόνι δενδροφίλητο κρέμεται ψηλά κι ο ορίζοντας φεγγίζει απ' άστρα κι ησυχία. Σκιές χιλιάδες γκρίζα χρώματα στο σκεπαστό κρεβάτι όπου κοιμάσαι στη μητρική ζεστασιά των σκεπασμάτων. Η δροσιά της μέσης νύχτας γλύφει το λινό μας κλινοσκέπασμα που χορεύει αφημένο μια Bourrée χωρίς ποτέ να επαναλαμβάνει ούτ' ένα βήμα. Θαυμάζω τη δημιουργία που σε χάρισε σε μένα, γνήσια εικόνα ομορφιάς. Βυθίζομαι δίπλα σου στο κρεββάτι. Είσαι η επαφή μου, η απτή απόδειξη της ύπαρξής μας, έτσι ανασαίνοντας αχνά κουλουριασμένος μες στην κούνια που σου φτιάχνω απ' το κορμί μου απόψε, ως κάθε νύχτα. Αγρυπνώ για σένα, να μη χάσω ούτε σταγόνα της θωριάς του φεγγαρόφωτου που σε χαϊδεύει και σε πραΰνει. Ούτε σταγόνα χρόνου δε θα φύγει χωρίς να πίνω απ' τη μορφή σου, από το νέκταρ που ξεχειλίζει απ' την καρδιά μου όσο η θέρμη σου ανάβει τη δική μου. Ας χορεύει το λινό μας κλινοσκέπασμα ολόκληρες σουίτες. Εγώ ακίνητος και κολλημένος πάνω στο σώμα σου πετώ κι ας κείμαι, ζω εξ ολοκλήρου το δικό μου θάνατο για τη δική σου γέννηση. Ὁ θέλων τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν καὶ ὁ ἀπολλύμενος τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σώσει αὐτήν.

Άραγε το νιώθεις, πλάσμα μου ιδανικό, εκεί στον εναγκαλισμό σου με το λινό χορευτικό λευκό κλινοσκέπασμα της σκέψης μου;

Το δέντρο που δινόταν (από μετάφραση)

Για εμάς τους δύο.

Κάποτε ζούσε ένα δέντρο κι αγαπούσε ένα μικρό παιδί. Μέρα τη μέρα εκείνο ερχόταν φύλλα να μαζέψει, να φτιάξει στέμμα αρχοντικό, χρυσή κορώνα, σα Βασιλιάς που ήτανε του Δάσους. Στο δυνατό κορμό σκαρφάλωνε γοργά κι απ’ τα γερά κλαδιά κρεμιόταν κι έτρωγε καρπούς. Κατόπιν παίζανε κρυφτό. Και κουρασμένο το αγόρι εξάπλωνε στη σκιά κι αποκοιμιόταν. Και αγαπούσε το παιδί πολύ το δέντρο. Και το δέντρο γέμιζε χαρά.

Ωστόσο, ο χρόνος επερνούσε. Και το αγόρι εψήλωνε κι αυτό. Συχνά μονάχο έμενε το δέντρο. Μια μέρα το αγόρι φάνηκε ξανά κι είπε το δέντρο: - Έλα αγόρι μου, έλα ν’ ανέβεις στον κορμό μου, απ’ τα κλαδιά να κρεμαστείς κι απ’ τους καρπούς μου να διαλέξεις, στη μεστωμένη μου σκιά να παίξεις, να είσαι ευτυχισμένο! - Είμαι πολύ μεγάλος για ν’ ανέβω και να παίξω, είπε το παιδί. Θέλω να βρω απολαύσεις, να χαρώ. Θέλω χρυσάφι. Έχεις να μου δώσεις; - Λυπάμαι, είπε το δέντρο, μα δεν έχω από χρυσό. Έχω μονάχα φύλλα και καρπούς. Αυτούς να πάρεις, όμορφό μου αγόρι, να πουλήσεις στα παζάρια. Έτσι θα έχεις χρήμα να γίνεις ευτυχής. Τότε το αγόρι – που ήταν πολύ μεγάλο για ν’ ανέβει – σκαρφάλωσε και πήρε τους καρπούς μακριά. Και το δέντρο αγαλλόταν.

Μα το αγόρι εχάθη για πολύ. Το δέντρο το έτρωγε η λύπη. Αλλά μια μέρα το αγόρι φάνηκε ξανά κι απ’ τη χαρά του θρόισε το δέντρο κι είπε: - Έλα αγόρι μου, έλα ν’ ανέβεις στον κορμό μου απ’ τα κλαδιά να κρεμαστείς, να είσαι ευτυχισμένο! – Έχω πολλά να κάνω για να σκαρφαλώνω δέντρα, είπε το παιδί. Χρειάζομαι ένα σπίτι να’βρω ζεστασιά. Θέλω γυναίκα και παιδιά. Μπορείς να μου το δώσεις; - Δεν έχω σπίτι, μίλησε το δέντρο. Το δάσος είναι σπίτι μου, αλλά εσύ μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να φτιάξεις σπιτικό, να γίνεις ευτυχής! Έτσι το αγόρι έκοψε όλα τα κλαδιά και τα έσυρε μακριά, τα σπίτι του μ’ αυτά να φτιάξει. Και το δέντρο αγαλλόταν.

Μα πάλι το αγόρι εχάθη για πολύ. Κι όταν επέστρεψε μια μέρα, ήταν του δέντρου τόση η χαρά που αδυνατούσε να μιλήσει. Και ψιθύρισε: - Έλα, αγόρι μου, έλα να παίξεις. – Είμαι πολύ μεγάλος για να παίξω, είπε το παιδί. Θέλω μια βάρκα να με πάρει στον ορίζοντα. Μπορείς μια βάρκα να μου δώσεις; - Τον κορμό μου κόψε, φτιάξε το σκαρί, είπε το δέντρο. Φύγε στον ορίζοντα, να γίνεις ευτυχής! Έτσι κι έπεσε ο κορμός κι έγινε πλεούμενο γερό και πήρε το αγόρι. Και το δέντρο αγαλλόταν... μα όχι στ’ αλήθεια. Γιατί μετά από χρόνια που ξαναήλθε το αγόρι, «Λυπάμαι», είπε, «αγόρι μου όμορφο, γιατί πια τίποτε δεν έχω να σου δώσω. Οι καρποί μου εχάθηκαν».
«Δεν έχω δόντια για καρπούς», είπε τ’ αγόρι.
«Τα κλαδιά μου λείπουν. Δεν μπορείς να αιωρηθείς».
«Είμαι πια γέρος για την κούνια», είπε το παιδί.
«Ο ίδιος μου ο κορμός δεν βρίσκεται εδώ, να σκαρφαλώσεις».
«Κουράστηκα πολύ, πού πια σκαρφάλωμα!».
«Λυπάμαι τόσο», εστέναξε το δέντρο. Αχ και να μπορούσα, κάτι ακόμη να μπορούσα να σου δώσω! Μα δε μου μένει τίποτε παρά μονάχα ένα κούτσουρο στη γη. Πόσο λυπάμαι! – «Δεν είναι και πολλά αυτά που τώρα έχω ανάγκη», είπε το παιδί. Μονάχα ένα απάγγιο, μια ξαποστασιά μου μένει να ζητήσω, ν’ αφήσω πάνω εκεί το κουρασμένο μου κορμί». – «Λοιπόν», είπε το δέντρο αφού ίσιωσε το σώμα το κομμένο όσο μπορούσε, «ένας παλιός κορμός είν’ ό,τι πρέπει για να κάθεται κανείς να ξαποστάσει. Έλα, αγόρι μου και κάθησε. Κάθησε να ξεκουραστείς». Κι έτσι έκανε το αγόρι.

Και το δέντρο πλημμύρισε ευτυχία.

Vinaigrette

Ξίδι, το (ΑΝ) οίνος όξινος. 2 (Α) παν το όξινον, το ξινό. 3 (Ν) το δι' οξικής ζυμώσεως αλκοολούχων υγρών παραγόμενον υγρόν 4 (Α) μτφ. ως επίθ. επί ανθρώπου, οξύς, δριμύς. 5 (Ε) μτφ. μονολεκτική περιπαικτική συμβουλή προς άνθρωπον οργισμένον, όπως καταπραΰνη τον θυμόν αυτού.


Το ξίδι είναι ένα αραιό διάλυμα του οξικού οξέως, το οποίο παράγεται συνήθως με οξείδωση της αιθυλικής αλκοόλης. Η οξείδωση αυτή γίνεται δια της οξικής ζύμωσης κατά την οποία ορισμένα βακτήρια μεταφέρουν το οξυγόνο του αέρος στην αιθυλική αλκοόλη με την επίδραση του ενζύμου αλκοολοξειδάση. Όταν χρησιμοποιείται καθαρό διάλυμα αλκοόλης παίρνουμε άχρωμο ή ελαφρώς υποκίτρινο ξίδι. Όταν όμως ως πρώτη ύλη έχουμε κρασί ή μπύρα το παραγόμενο ξίδι έχει κατά το περισσότερο δυνατόν το άρωμα, τη γεύση και το χρώμα της ύλης που χρησιμοποιήθηκε. Τα διάφορα ξίδια έχουν οξύτητα η οποία εκφράζεται σε οξικό οξύ από 4%-12%. Πάνω από 12% δεν υπάρχουν ξίδια διότι θανατώνονται οι μικροοργανισμοί. Και όχι μόνοι αυτοί.

Ιδιαίτερα ενδιαφέροντες εμφανίζονται ο τέταρτος και ο πέμπτος ορισμός του λεξικού. Στην καθημερινότητά μας συγχρωτιζόμαστε διάφορα ξίδια (4) σε παντοδαπές συσκευασίες και περιστάσεις. Από την αγορά ως την εκκλησία κι από το αεροπλάνο ως τον απογευματινό περίπατο. Κοινό τους χαρακτηριστικό η οσφρητική αποφορά του προσώπου τους το οποίο αποπνέει ξινίλα εγκωμιαστική του ψυχικού τους κόσμου. Παράπονα, μιζέρια και καυστική, ανικανοποίητη διάθεση είναι ἐκ τῶν ὧν οὒκ ἄνευ για μια καλή οξική ζύμωση με επιτυχημένα αποτελέσματα. Αν βέβαια ένα ξίδι μπορεί ποτέ να θεωρηθεί επιτυχία και όχι παρακμή. Διότι τα εν λόγω ξίδια δεν ανήκουν στην ευγενή γενιά του balsamico ή του πεπαλαιωμένου. Κατατάσσονται απλώς στα κατακάθια.

Ο πέμπτος ορισμός μού προσήφθη τις προάλλες και ήταν άκρως ενδεικτικός μιας κατάστασης που αρχίζει να ζυμώνεται ανισορρόπως προς όξινα, πέραν του ορίου το οποίον σηκώνει η σαλάτα της ζωής μου. Είμαι σίγουρος πως ήταν εν βρασμώ και κατανοώ τους μηχανισμούς και τα κίνητρα. Μέχρι σημείου, όμως. Η οργή δεν προκαλείται ποτέ αδικαιολόγητα, εκτός περιπτώσεων σοβαρής ψυχασθένειας την οποία δεν θεωρώ ως χαρακτηριστικό μου. Αντίθετα, θεωρώ οριακόν θράσος το να συνίσταται σε μένα παρά τινων οξοθεραπεία όταν οι ίδιοι τίνες εμπλέκονται σε καταστάσεις χρήζουσες άλλου είδους αποθεραπείας. Ας αναλογιστεί έκαστος τα εαυτού, διότι το ξίδι πολλοί εμίσησαν, το λάδι ουδείς.

Και μια και πιάσαμε τα ρηθέντα: τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, τρεις και το λαδόξιδο, ούτε με ενισχυμένα μαθηματικά δεν εφαρμόζεται. Μια vinaigrette των έξι μάς δίνει και τίποτε παραπάνω.

Counter reset

Έπρεπε να το είχα καταλάβει από το χτύπημα. Είχε αυτή την επιμονή της ξεροκεφαλιάς μαγειρεμένη με ολίγον εγωισμόν, νοσταλγία και τέσσερες δόσεις ευκαιρίας. Ήταν όμως αργά, εγώ με κούραση και πόνο και μ' εκείνη τη διάθεση που αφήνει πίσω της μια καταιγίδα ευθύνης. Το περίμενα το τηλεφώνημα, αλλά όχι τόσο γρήγορα.

Νομίζεις ότι πάντοτε κουδουνίζεις με τον ίδιο τρόπο, ύπουλη συσκευή; Πλανάσαι πλάνην οικτράν! Ιριδίζει η πληθώρα των ήχων σου, όπως και οι διαθέσεις μου. Αυτή τη φορά όμως προηγείται η ανάγκη να σηκώσω το ακουστικό σου χωρίς να έχω δει τον αριθμό κλήσης. Είναι αργά και θα ξυπνήσει το σύμπαν καθώς βροντοφωνάζεις "Τζέλλα, Τζέλλα, ουου!" μέσα στα μεσάνυχτα. Πρέπει να σε απαντήσω γρήγορα.

Απαντώ. Μούδιασμα. Εσύ. Έμαθες για το ατύχημα, ξέρεις ότι είμαι καλά, αλλά θες να το επιβεβαιώσεις. Μαζί μ' αυτό, να επιβεβαιώσεις και τη θέση σου μέσα μου. Εκτός από τα υπόλοιπα εγκλήματά σου (για τα οποία θες άφεση χωρίς να έχεις στο ελάχιστο μετανοήσει) σε μέμφομαι και βλακείας, κατηγορούμενε. Μιας βλακείας αδιάγνωστης και τόσο αυτοέγκλειστης που ασφυκτιώ και μόνον που εικάζω πώς είναι να είσαι εσύ. Έχεις βουτήξει μέσα στον εγωισμό σου, έχεις βρει ήδη κάποιον άλλον να σκέφτεται με επαγγελματικό τρόπο για σένα, όπως πάντα συνήθιζες κι έχεις οχυρώσει τόσο καλά τον ανύπαρκτο κόσμο σου και την εικονική πραγματικότητα μέσα στην οποία επέλεξες να ζεις, που δεν ξέρω πια αν μπορείς να βγεις ποτέ από τον αυτολαβύρινθό σου. Και είναι κατανοητό. Αν παραδεχτείς την πραγματικότητα θα έπρεπε να ξεβολευτείς, να αλλάξεις, να σου κοστίσει, να σε πονέσει. Δεν το θέλεις αυτό. Εχεις και το θράσος να μου λες ότι εγώ έχω παγιωμένες απόψεις και ότι δε θέλω να σε καταλάβω. Να καταλάβω τί; Ότι αποφεύγεις μετά μανίας την πραγματική ευθύνη, αυτή έναντι του εαυτού σου; Μια χαρά το καταλαβαίνω! Εσύ απαξιώνεις ακόμη και τη σκέψη. Το μόνον όμως που πετυχαίνεις είναι να φαυλοκυκλώνεσαι και να αναβάλλεις το αναπόφευκτο. Δεν ωριμάζεις, σαπίζεις από επιλογή. Την άφεση που ζητάς στην έδωσα αλλά δεν τη θέλησες. Ποτέ δε γύρισες (ίσως γιατί ποτέ δεν ήσουν εδώ) για να επανορθώσεις. Αφεση δίνεται ασκαρδαμυκτί, αλλά στους μετανοούντες. Οι υπόλοιποι αυτοκαταδικάζονται στην απομάκρυνση και στο "οὐ γαρ οἴδασι τί ποιοῦσιν".

Σου ζήτησα να με αφήσεις ήσυχο. Πέρασα πολλά, δεν θέλω άλλα. Απορείς. Πώς μπορείς να μην ενδιαφέρεσαι, λες. Δέκα χρόνια είναι αυτά. Περίεργο το πώς επιλέγεις να εντάσσεις αυτά τα δέκα χρόνια... Εσύ πρέπει να τα θυμάσαι, εγώ να τα ξεχάσω. Μεγάλη διαφορά. Αν είχες την ελάχιστη αξιοπρέπεια, θα έπρεπε, μετά από όσα έχεις κάνει, ή να αλλάξεις εντελώς ζωή ή να εξαφανιστείς οριστικά από τη δική μου. Δεν είμαστε φίλοι, οι φίλοι δε φέρονται ποτέ έτσι. Δεν μπορούμε να είμαστε φίλοι, γιατί η "φιλιά" μας περιλαμβάνει αρρώστια, ψέμμα, υποκρισία και τη συναισθηματική αναπηρία σου, προπάντων δε ασυνεννοησία και ασυμβατότητα επικοινωνίας. Το λυπηρόν: Αγνοείς πλήρως το νόημα κάποιων εννοιών που για σένα είναι απλώς λέξεις. Φιλιά, Αγάπη, Εμπιστοσύνη. Φρόντισε τουλάχιστον να μην τις χρησιμοποιείς στις εκθέσεις ιδεών σου, διότι μηδενίζεσαι ως εκτός νοήματος και θέματος.

Κρίμα, που ήσουν φτιαγμένος γι' άγγελος και άφησες τον εαυτό σου να σε κάνει δούλο των πόρνων ανδρών. Νομίζεις ότι δεν μπορείς να αλλάξεις. Πίστευα σε σένα, σου κράτησα το χέρι, ακόμη κι όταν θα έπρεπε να σε είχα ξυλοφορτώσει, σε συγχώρησα. Έπρεπε μόνον να δεχτείς να σωθείς οικειοθελώς. Αυτό ήταν το μερτικό σου που ποτέ δεν έπραξες. Ποτέ δε χώνεψες το γεγονός ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Ποτέ δεν έμαθες ότι δε μπορείς να τα έχεις όλα. Ποτέ δεν έμαθες να αγαπάς σεαυτόν. Ούτε να δέχεσαι την αγάπη. Πόσο μάλλον να αγαπάς εσύ.

Τα δικά μου συναισθήματα; Πίκρα, οργή, οίκτος μάχονται μια αγάπη που παραμένει μεγάλη αλλά δυστυχώς ανενεργή και λεκιασμένη. Σιγά σιγά θα σε ξεγράψω, πού θα πάει. Χρόνος πάντων ιατρός. Κάθε φορά σ΄ακούω και σε βλέπω θα είμαι όλο και καλύτερα. Ο μετρητής θα πάψει να μηδενίζεται.

Όσο για σένα, ύπουλη συσκευή, θα φροντίσω στο εξής να σε συμμορφώσω δεόντως. Θα σε αφήνω σαδιστικά να αδειάσεις εντελώς και να πνέεις τα λοίσθια πριν σου συνδέσω τον πολυπόθητο φορτιστή. Και κομμένα τα γελοία ringtones τύπου "Τζέλλα, Τζέλλα, ουου!".-

1 sec X 100

0.0sec : Κρότος.

Πρώτα ξεκίνησαν τα μόρια του προφυλακτήρα, καθώς ήλθαν σε επαφή με εχθρικά μόρια ιδίας προέλευσης. Η δόνηση ξεκίνησε από τη συμπίεση που υπερέβη το ανεκτόν και μεταδόθηκε σε όλη τη μάζα, η οποία με τη σειρά της, αφού απορρόφησε μικρό ποσοστό ενεργείας το οποίο μετέτεψε σε μηχανική, θερμική αλλά και ηχητική ενέργεια μεταφραζομένη σε ακουστική μορφή ως "ΚΡΑΚ", περάτωσε τον προφυλακτικό της ρόλο, αφήνοντας ως επιθανάτιο ρόγχο ένα σήμα κρούσης στον Αισθητήρα των Αεροσάκκων και κληρονομιά στα μεταλλικά της στηρίγματα το υπόλοιπο της ώσης που δέχτηκε. Αυτή η ώση θα φρόντιζε αργότερα να μεταμορφώσει τη μουσούδα του οχήματος σε μοντέρνο γλυπτό.

0.1sec : Συναγερμός.

Ο Αισθητήρας των αεροσάκκων λαγοκοιμόταν όταν του χτήπησε την πόρτα το σήμα του προφυλακτήρα. Ανήσυχος σηκώθηκε, κοίταξε την ένδειξη του μετρητή ταχύτητας. Πενήντα. Ηδη πάνω από το όριο επιφυλακής. Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Με βιάση κινήθηκε προς το τηλέφωνο και σχημάτισε το νούμερο των Βαλβίδων.

0.2sec : Ρεύση.

Οι Βαλβίδες ανατρίχιασαν με το τηλεφώνημα. Ήταν ώρα. Με σπουδή άνοιξαν τις μπάρες που κρατούσαν κλειδωμένους τους βίαιους ανέμους από καταβολής. Παραμέρισαν και άφησαν τις πνοές ελεύθερες στη στοά που θα τις οδηγούσε στο σωτήριο έργο τους. Απελευθερωμένες από το καθήκον πια, οι Βαλβίδες μπορούσαν τώρα να ξαποστάσουν. Για πάντα.

0.3sec : Σουφλέ.

Χρόνια τώρα κοιμόντουσαν κουλουριασμένοι με την πλάτη στο εσωτερικό του ταμπλώ οι Αερόσακκοι. Κάπου κάπου άνοιγαν το μάτι και οσφραίνονταν προς τη στοά. Τίποτε. Πάντα το ίδιο βουητό, μακρινό, χωρίς υπόσχεση, χωρίς κορυφές. Ενίοτε κάποιο ελπιδοφόρο γλύστρημα οδοστρώματος, αλλά όχι αρκετό. Όμως τώρα! Ένα φρέσκο αεράκι ανηφόριζε τη στοά, αρκετό για να σε ξυπνήσει με όνειρα. Λες να... Ναι! Ήταν οι πνοές που ανέβαιναν γοργά τη στοά. Οι Αερόσακκοι ανατρίχιασαν. Επιτέλους! Καθώς οι άνεμοι τους γέμιζαν αλύπητα, εκείνοι με τη σειρά τους έσκισαν τα ελαφρά σκεπάσματά τους και απελευθέρωσαν το απαλό σώμα τους τεντωμένο στο φως που είχαν σχεδόν ξεχασει.

0.4sec : Αφύπνηση.

Τα κατάκοπα βλέφαρα αποκολλώνται με εκείνο τον ανατριχιαστικό ήχο ρήξης που κάνει τα κύτταρα να ριγούν. Ανυψώνονται αργά γλυστρώντας πάνω στο υγρό πεδίο των ματιών και διασταυρώνονται με την ανήσυχη κόρη που, περίεργη και αεικίνητη όπως πάντα, κατεβαίνει να δει τι συμβαίνει. Το μόνο που αντιλαμβάνεται είναι μια φευγαλέα εικόνα καταστροφής που διακόπτεται από μια λευκή επιφάνεια.

0.5sec : Τσουνάμι.

Μακριά, από τη βάση της ράχης, φαίνεται στον ορίζοντα του κορμιού ο τεράστιος όγκος αυτού που οι Πολυνήσιοι ονομάζουν κύμα που σκοτώνει. Με ταχύτητα μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, το κύμα αδρανείας παρασύρει στο διάβα του κάθε κύτταρο, κάθε σταγόνα αίμα, κάθε τρίχα και κάθε οστό. Μοναδικός φραγμός η Ζώνη, που φτιάχτηκε γι' αυτή τη στιγμή και μόνον. Εκείνη κατευθύνει το τυφλό κύμα στη μάζα του οχήματος, που συρρυκνώνεται, και σαν δίχτυ κρατάει τη ζωή μακριά από την κρούση.

0.6sec : Απώλειες.

Το πρόσωπο δέχεται το χάδι του Αερόσακκου και το χέρι την κλωτσιά του τιμονιού. Η Ζώνη, στην προσπάθειά της να διώξει το κύμα, επιπόλαια γδέρνει το δέρμα στο πλάι της λεκάνης, αλλά τίποτε αδιόρθωτο.

0.7sec : Γνώση.

Το μυαλό περνάει στη συνειδητότητα: α) Τι έγινε; β) Πού βρίσκομαι; γ) Γιατί βλέπω ό,τι βλέπω; Όχιιι..! δ) Ώστε, έτσι είναι οι αερόσακκοι, ε; ε) Το τζάμι γιατί έσπασε; στ) Μπορώ να κουνηθώ; ζ) Κοίτα πώς μπήκε μέσα το ραδιόφωνο! η) Πρέπει να κοιμήθηκα, δεν θυμάμαι. θ) Με ποιόν τράκαρα, είναι καλά; ι) Έχασα το ραντεβού με το γιατρό. κ) Θεέ μου! λ), μ), ν) ...

0.8sec : Στρες.

0.9sec : Στρες και φόβος.

1.0sec : Στρες και φόβος και αίσθημα ευθύνης.

26 Απριλίου 2007. Χωρίς γρατσουνιά. Ευχαριστώ.