Σκιές (δύο)

Ήσαν πάντοτε δύο, και ξαφνικά η μία χάθηκε.

Ήσαν πάντοτε δύο;

Ποιά χάθηκε;

Ο ήλιος του απογεύματος είναι ακόμη εκεί, καθώς περιμένει πάλι να κρυφτεί πίσω από δύο σκιές. Η μία τού είναι λίγη, πολύ λίγη...

Ο Φραμπαλαδένιος

Η παγκόσμια μυθοπλασία άλλων καιρών μάς έχει κληροδοτήσει θρύλους και εικονίσεις πλασμάτων της φαντασίας, όπως ο Γρύπας, η Χίμαιρα, ο Μονόκερως, ο Κένταυρος, η Γοργόνα, ο Βασιλίσκος. Θες τρόμος για το αλλόκοτο τέλειο, θες διογκωμένες απ' τον καιρό εμπειρίες θέασης τεράτων, θες ευσεβείς πόθοι... πάντως, πλάσματα που, είτε υπήρξαν είτε όχι, μας συντρόφεψαν στις παιδικές - ή όχι μόνον - διαφυγές μας από τη δύστροπη, αμείλικτη, φορές σαδιστική πραγματικότητα που μας αναγκάζει να δούμε ποιοί είμαστε.

Τις προάλλες ο καινούριος μου φίλος με το πολύτιμο όνομα, εν μέσω τσιγάρου και καφέ, στην πολυθρόνα της κατάθλιψής του μού μίλησε για τον Φραμπαλαδένιο. Ένα μοναδικό πλάσμα που βρέθηκε κοντά του για κάποιο διάστημα και που εγώ είχα την τύχη να συναντήσω κάποια χρόνια μετά στη δική μου ορειβασία στο δάσος του βίου.

Πριν τον γνωρίσω, ένα ζεστό, σκιερό, ορεινό μεσημέρι που μού 'φερε τη ζωή σε αιφνίδιο σταυροδρόμι, ήμουν πια σχεδόν βέβαιος πως υπάρχουν ελπίδες στον κόσμο, μια κεκτημένη σιγουριά για την οποία είχα παλέψει τους δικούς μου παρελθόντες δαίμονες. Δαίμονες φρικτοί, που για καιρό με είχαν κλείσει στην απομόνωση μιας κόλασης γεμάτης δυσπιστία, θλίψη και θυμό. Τι άραγε κουβαλάμε μέσα μας, χωρίς καν να το γνωρίζουμε! Κι όμως, αυτό το αγνώριστο "κάτι" μάς καθορίζει τόσο απόλυτα στις - φαινομενικά συνειδητές - επιλογές μας! Κι ούτε καν μπαίνουμε στον κόπο να αμφισβητήσουμε εαυτούς, και πρεσβεύουμε τα Αλάθητα χωρίς νά 'χουμε ψαχτεί ποτέ, χωρίς να δίνουμε στον εαυτό μας την πιθανότητα και το δικαίωμα να κάνει λάθος. Πόσο βαρύ φορτίο!

Ο καινούριος μου φίλος στο χρώμα του φεγγαριού ήλθε κοντά μου με αφορμή τη φυγή του Φραμπαλαδένιου από τη δική μου ζωή. Εκείνος υπήρξε ο συνδετικός μας κρίκος - κάλλιον ειπείν, ο επί χρόνια απο-συνδετικός μας κρίκος, μια και έτσι λειτουργεί ο Φραμπαλαδένιος, εκείνος μας μάγεψε αμφοτέρους με την εικόνα του τη λαμπερή, τα φραμπαλαδένια λόγια, την κυματιστή πράσινη ματιά και το πληθωρικό χαμόγελο. Η αισθαντική πρόσοψη ενσωματώθηκε τόσο πολύ στην ύπαρξη που έγινε χαρακτήρας, αλλά όχι αλήθεια. Γιατί η αλήθεια πίσω από το χαμόγελο και τα μάτια και τη λατρευτή εικόνα είναι ο Φόβος και ο παραλυτικός πόνος που αυτός ο Φόβος προκαλεί στην παγιδευμένη στα δίχτυα του ψυχή. Ο Φραμπαλαδένιος τρέμει την αλήθεια του και διαλύεται όταν πάψεις να τον θαυμάζεις ή όταν κοιτάξεις πίσω από την όψη του. Δεν αντέχει. Ο χαζούλης... εκείνο που δεν ξέρει είναι πως, αν δεν κρυβόταν πίσω από την πρόσοψή του, θα ήταν τόσο πολύ περισσότερο αγαπητός, γιατί είναι τόσο, μα τόσο όμορφος ακριβώς όπως είναι!

Όταν πορεύεσαι στο δάσος του βίου, οι κίνδυνοι είναι ποικίλοι. Είτε θα συναντήσεις το θεριό και θα το βάλεις στα πόδια ή θα το ξεγελάσεις - θεμιτό, είτε - πιο επικίνδυνο ακόμη - θα γητευτείς από ξωτικά τύπου Φραμπαλαδένιου. Τι ζητούν από σένα; Να τους δώσεις σημασία, να τα αγαπήσεις, να τα δεχτείς. Και βέβαια, μια και θεωρούν πως όλη σου η προσοχή απευθύνεται στην ψεύτικη εικόνα τους, όταν καταλάβουν ότι θα τα αγαπήσεις δε μπορούν να το δεχτούν, γιατί ξέρουν πως αγαπάς την εικόνα τους. Γι' αυτό και την κατασκευάζουν, εξάλλου. Δε μπορούν να διανοηθούν πως μπορείς να τ' αγαπήσεις απλώς γιατί είναι αυτά που είναι πίσω από και χωρίς τη μάσκα, απλώς γιατί υπάρχουν. Γι' αυτό και εξαφανίζονται τη στιγμή που μια αγάπη γνήσια, άρα και διεισδυτική, διαρρηγνύει το φράγμα της πρόσοψης και μπαίνει βαθειά μέσα τους. Το φως που περνάει από τη χαραμάδα δείχνει πολλά. Και γίνονται καπνός μέσα στο αχνό φως του δάσους, φεύγουν αναζητώντας κάποιον άλλον που θα τους χαρίσει υπόσταση με το θαυμασμό του.

Ο φίλος μου με το αστραφτερό όνομα μου μίλησε για τη δική του εμπειρία με το Φραμπαλαδένιο μας, τώρα που αυτός έφυγε. Πόσα, μα πόσα κοινά, αλλά και ουσιώδεις διαφορές. Παλιότερα, άκουγα τη φωνή του φίλου αυτού, άγνωστου τότε, μέσα στο ίδιο δάσος, μα δεν τον έβλεπα, ούτε κι εκείνος εμένα. Ήταν απλώς μπροστά μου στο μονοπάτι, το προηγούμενο αντικείμενο του Φραμπαλαδένιου πριν από μένα. Εκείνος είχε μπει ανάμεσά μας και τώρα ζητούσε από μένα την αναγνώριση. Και την έλαβε, μα την πάτησε κι αυτός, όπως κι εγώ... εγώ γιατί είδα και αγάπησα το παιδί πίσω απ' τους φραμπαλάδες, αυτό που είναι εκεί μέσα κλεισμένο με το Φόβο να το μαστιγώνει ανηλεώς, χωρίς να φανταστώ πως αυτή μου η αγάπη θα τον έδιωχνε. Εκείνος, γιατί πίστεψε πως για μένα μια πρόσοψη θα ήταν αρκετή να διατηρήσει την προσοχή μου. Κάναμε λάθος και οι δυο. Εγώ γιατί επένδυσα στην αγάπη, εκείνος γιατί τη φοβήθηκε.

Του το χρωστάω αυτό το κείμενο του καινούριου μου φίλου με το σπινθηροβόλο πνεύμα, καθώς συνεχίζουμε να περπατάμε, κοντά πια, στο δάσος. Το χρωστάω και στο μικρό, καλό, γλυκό Φραμπαλαδένιο μας που τώρα πετάει μακριά, κυνηγημένος από την διαρρηγμένη εικόνα του, πασχίζοντας να επανυλοποιηθεί μπροστά σε νέους ταξιδιώτες και να διατηρήσει την παλιά εικόνα του ζωντανή σε όσους τον αγάπησαν μόνον γι' αυτήν. Όμως, όλοι μεγαλώνουμε. Ακόμη και τα ξωτικά. Και στη διαδικασία αυτή, επιλέγουμε και κρατούμε μόνον τα πολύτιμα μέσα μας και γύρω μας. Ισως στο μονοπάτι αυτό, σαν ψάξει κάποτε να βρει το υπέροχο Μέσα του (κι εγώ ήδη το ψάχνω αυτό το Μέσα μου, εξαιτίας του. Γιατί κι εγώ υπήρξα εσφαλμένος κι απρόσεχτος, μα πώς να τα βγάλεις πέρα μ' ένα ξωτικό;) το τόσο ενδιαφέρον, ο Φραμπαλαδένιος νάρθει να με δει ξανά. Κι αυτή τη φορά, το πληθωρικό χαμόγελο θάναι γιατί αγαπάει εμένα. Τα λογια θα γίνουν ροή και η εικόνα θα δείχνει την αλήθεια, όμορφη και στέρεη όπως είναι. Και η κυματιστή πράσινη ματιά θάχει γαληνέψει μέσα στο καλύβι της καρδιάς μου.

Στο κάτω κάτω, όλοι μέσα στο ίδιο δάσος ζούμε.