KOKO Channel

Όταν διαβάζω τα κείμενα που παράγει ο Κοκός δεν μπορώ παρά να θαυμάσω το ταλέντο του. Οι δυο μας είμαστε τόσο ακραία διαφορετικοί. Εγώ γράφω με την ουρά του φιδιού, εκείνος με το ράμφος του κόκκορα. Η αμεσότητα κυριαρχεί στο λόγο που ρέει σαν μικρά σπόρια καλαμπόκι και αναπηδά μαρμαρύσσων στο σκοτεινό υπόβαθρο της οθόνης. Είναι σαν να τον ακούω να τιτιβίζει καθώς περπατάμε στην παραλία, οι χειρονομίες του συνάδουσες με την αίγλη του προσώπου του στις ενδελεχείς περιγραφές μιας καθημερινότητας που μαζί του φαντάζει ιστοριογραφική.

Γνωριστήκαμε σε διακεκριμένη ράβδο (bar, that is) με ελλειπτικό (ή, κάλλιον, αυγοειδές) σχήμα, όπου πήραμε μαζί το πρώτο τέιον υπό το ζεστό βλέμμα του Ρώρου που είναι ο κοινός αρχικός μας κρίκος. Έκτοτε δημιουργήσαμε κι άλλους, δικούς μας. Η αύρα μας ζυμώθηκε κι έγινε τσουρέκι, σχεδόν τόσο καλό όσο της Μαιρούλας φον Κόμκομ, γνωστής μαστόρισσας των πάσης φύσεως γλυκισμάτων. Ενα τσουρέκι που το γευόμαστε κι οι δυο με την ίδια ευφροσύνη, δείχνει.

Ο Κοκός έχει μια πατρική έφεση στο αυγό. Το αγαπά, το σκέφτεται και το παραδειγματίζει ευκαιρίας δοθείσης. Εξάπτει τη φαντασία του κάθετι που κρύβεται μέσα σε κέλυφος. Ίσως γιατί ο ίδιος στερείται κελύφους, είναι άμεσα προσεγγίσιμος. Ας μπορούσες να το πεις αυτό για τους ανθρώπους της σήμερον. Ο Κοκός θα προσεγγίσει το αυγό, θα του μιλήσει, θα το συμπονέσει και θα το περιθάλψει. Ο ίδιος είναι εκτεθειμένος και ακάλυπτος - τι ευλογία κι αυτή! - στους καρπωτές των συναισθημάτων του, ζει ως πέρατος μέσα στην καρδιά του και τρέφεται με τη γλυκειά αμβροσία του των πάντων έρωτος. Ευφυής και εύγλωττος και καλλιτεχνικός, ακροβατεί ψηλά στο φράχτη που χωρίζει το δήθεν απ' το γήθεν χωρίς να ανήκει σε κανένα απο τα δυο, χρωματισμένος με φλόγα και άνεμο και με κεντημένο χαμόγελο. Μοναδικό παράδειγμα πλάσματος που εκκολάφθηκε απ' το κέλυφός του από επιλογή του ασυμβίβαστου.

Όταν παρακολουθώ, λοιπόν, το KOKO channel ευφραίνομαι από λόγια και λόγους για να ζης. Θέλω να μπω κι εγώ στο κέλυφός σου, μικρό και φαλακρό μου αυγουλιλίνι, να σχετιστώ και να συσχετίσω τις αιτίες. Κι αν μια φορά τα κάναμε ομελέττα, ας μη γίνει πρότυπο. Κάθε αυγό έχει το σχήμα και το χρώμα και προπαντός τον τρόπο του. Αυτό μου το έμαθε ο Κοκός χωρίς να το ψυλλιάζεται. Νέους τρόπους συγκομιδής. Και το καλύτερο: μ' έκανε ν' απομακρυνθώ απ' την υποψία ότι σ' αυτές μου τις βουλές ήμουν ο μόνος. Δώστε μου αυγά, λοιπόν!

Να μην πω ότι τις προάλλες στην υπεραγορά έπιασα τον εαυτό μου να γλυκοκοιτάζει ένα σετ των έξι μέσα στην αυγοθήκη τους.

Χρονικό παλίνδρομο

Σήμερα έμαθα ότι χτες δεν ήξερα πως ξέρω.

Σήμερα ξέρω πως αύριο θα μάθω ότι αυτό που έμαθα σήμερα το ήξερα και χτες.

Ξέρεις, είναι σημαντικό να μαθαίνεις ξανά ότι (και ό,τι) ήδη ξέρεις.

Είναι επίσης ανησυχητική η ομοιότητα μεταξύ του χτες και του αύριο.

Είναι αμφότερα ανύπαρκτα.

Νύχτες στο γρασίδι

Για όλα, μα για όλα φταίει αυτό το γκαζόν που είναι τόσο ευμετάβολο και διαθέσιμο. Και μυρίζει μια αδιόρατη απατηλή εσάνς, που κάτι μου θυμίζει. Προχτές το βράδυ έφτιαξα ένα ανάκλιντρο για μένα κι ένα για το Ρώρο που ζήλεψε την άνετη διάθεση που έδειχνε το σώμα μου να ανακλιθεί. Έφτιαξα κι ένα σοφραδάκι τόσο δα μικρό, ίσα που χωρούσε λίγο κρασί και δέκα μεζεδάκια. Ο Κοκός, πάντοτε αγαλμάτινος, μου ζήτησε χαλί κι ο Μπίμπης, ντροπαλός πάλι αυτός (τόσο που και στο Louis XIV της θείας Ελενίτσας να καθότανε πάλι θα έκανε φακίρικα), αρκέστηκε στο κλασσικό καμπούρικο οκλαδόν. ΄Ολα φτιαγμένα από γκαζόν και απο διάθεση νυκτερινής ημισελήνου σε σύνοδο με ύποπτο άστρο, φημολογούμενο ως Αφροδίτη. Τη θάλασσα δεν την έφτιαξα εγώ, ήταν απο μόνη της, τ' ορκίζομαι κύριε πρόεδρε, να μη φορέσω βέρα! Πώς είπατε; Α, το κρασί... ε, μη φανταστείτε τώρα, τιποτένια πράγματα. Αφήστε, δε, που ήταν και υπερπαγωμένο και ούτε καταλάβαμε πότε μας ζάλισε. Η διαδρομή απ' την οινώδη αύρα στην κτηνώδη μπόχα ήταν απ' τις εκπλήξεις της βραδιάς. Είπαμε, το γκαζόν. Να θυμηθώ να φτιάξω μια καλύβα για κανέναν άστεγο, μας πιάνουν όλα τα παγκάκια και δεν έχουμε πού να χωρίσουμε πια. Το φως μάς ενοχλεί αλλά έχει διακόπτη, όπως και τα συναισθήματα κάποιων.

Το tire-bouchon μοιάζει λειτουργικά με θηλυπρέπεια. Τραβώ τη σπείρα κι ανοίγει τα πόδια χαμηλώνοντας το κεφάλι. Γνωστές συμπεριφορές, πάλι να τα λέμε! Τρεις κήπους βορειοδυτικά κάποιοι με έφεση στα ευγενή αθλήματα παίζουν το τιρ-πουτσόν, βιδώνοντας ολοένα και βαθύτερα τα μέλη τους στο σκοτάδι και την ασφυξία του φαλλού - φελλού. Κι εκεί έχει γκαζόν κουτσομπόλικο, που δίνει ονόματα της καλιαρντής και γίνεται μυαλό αντί για το μυαλό των sportsmen. Μάλιστα, θα έλεγε ο Καμαράντ Κομκόμ. Μου λείπει κι αυτός και η Αστερία.

Λίγο πιο πέρα το γκαζόν αρίστευε στη μεταμόρφωση. Μηχανές, Κωστήδες, θηλυκά ωρυόμενα. Χασισάκι γλυκό στον αέρα του μακριά. Ο Κοκός, ως ψηλότερος, το οσφράνθηκε πρώτος. Εγώ ακόμη μυρίζω την απατηλή εσάνς. Πού νά'ξερα τότε. Ο Ρώρος τώρα θέλει να γίνει αδελφή. Νοσοκόμα. Έχουν, λέει, τα τυχερά τους, εκδρομές, ταξίδια. Έβαλε κρύο. Ο Στρέντυ στο τηλέφωνο δίσταζε ή νύσταζε. Αυτό το γκαζόν θα μας ξεκάνει. Ψηλώνει ξαφνικά και γίνεται κιγκλίδωμα, πάσσαλοι και καρφιά. Γεύση απο καλοκαίρι διακόπτεται. Απρίλιος είναι, και το γκαζόν μόλις ξεκίνησε κομμώσεις. Πήρε τα μυστικά μας σαν τον κουρέα του βασιλιά και τα' πε στον άνεμο της θάλασσας. Σιγά τα μυστικά! Κι εμείς έχουμε μάθει που το στολίζουν οι clochard κι εκείνο κάθεται απαθές. Είμαστε τέσσερεις αντίκρυ, κι άλλοι τόσοι στο μυαλό. Μπορώ να μη σε σκέφτομαι, κατηγορούμενε; Μη μου χαλάσεις κι αυτή τη βραδυά. Τα χάδια, τα φιλιά σου και το σώμα σου είχαν αυτή ακριβώς την ένοχη εσάνς απο γκαζόν, αυτό των τριών κήπων βορειοδυτικά, πίσω απ' τους θάμνους. Κι ίσως και λίγη αποφορά τύπου clochard.

Τσουτσουλιές

Κάθε φορά που βγαίνω στους δρόμους αυτής της πόλης αναρωτιέμαι ποιός κλωνοποιεί τα περιστέρια. Στο μεγάλο πλατάνι απέναντι από το μεγάλο κυλινδρικό αυθαίρετο της παραλίας κάθονται χιλιάδες απο δαύτα με μεγαλοπρέπεια ρωσίδας Κόμησσας και απολαμβάνουν μοναδικών προνομίων. Άφοβα. Ατρόμητα. Αυθάδικα. Δοκίμασε να σταθείς στο κέντρο της πλατείας με το μακεδονομάχο με ένα κουλούρι σουσαμένιο στο κεφάλι... Τα αγάλματα είναι λουσμένα, εκτός από δόξα, με γνήσιο απόσταγμα περιστερικής αμάρας, τη λεγόμενη τσουτσουλιά.

Η τσουτσουλιά είναι το πιο συχνά απαντώμενο στοιχείο στην αστική φύση. Ευρίσκεται εις αφθονίαν επί παντός αντικειμένου το οποίον τυγχάνει ακίνητο ή κινούμενο εντός ορίων πόλης. Χρησιμοποιείται ως διακοσμητικό στοιχείο σε αυτοκίνητα, βεράντες, δενδροστοιχίες, υποκάμισα, καπέλα και άλλα είδη ρουχισμού. Πολλάκις απαντάται εις συνκεντρώσεις τύπου σμήνους, ίδιον εις μέρη όπου υπεραιωρείται καλώδιον της ΔΕΗΣ ή προεξοχή βεράντας ή δέντρο δυνάμενον να βαστάξη το βάρος των πρωταγωνιστών του Χίτσκοκ του μέλλοντος.

Το χειρότερο με την τσουτσουλιά είναι ότι, ενώ ευρίσκεται εις αφθονίαν, ποτέ δεν ξεύρει κανείς πού και πότε θα τη συναντήση εκ του πλησίον. Τα αγνά αυτά πλάσματα που υπερίπτανται με χάρη και αφέλεια υπεράνω αθώων και αμώμων περαστικών ειδικεύονται εις το εξαπολύειν τα παράγωγα της πέψης των στον αέρα, όστις μη δυνάμενος συγκρατείν αυτά, ως βαρύτερα αυτού, τα εμπιστεύεται αδιακρίτως εις τα κατώτατα στρώματα της ατμόσφαιρας και δι'αυτών στα κεφάλια μας.

Δυστυχώς, όλο και περισσότεροι ομοειδείς μας τείνουν την σήμερον προς αναλόγους συμπεριφοράς, εξαπολύοντας παντός είδους τσουτσουλιές στις καρδιές μας, όχι υλικές αλλά πάντοτε αποτέλεσμα της πέψης των. Μιας πέψης όσων απομυζούν από τους παροχείς της αγάπης που δεν δύνανται να κατανοήσουν. Καταβροχθίζουν σπόρους και παράγουν τσουτσουλιές. Ως λέγει και ο ποιητής,
"τους δίνεις δίψα για νερό
και το νερό κρυστάλλινο
κι αυτοί, συνηθισμένοι απο τη λάσπη,
του προσθέτουν χώμα".

Αυτές οι συμπεριφορές δυστυχώς μάς απομακρύνουν, τόσο μεταξύ μας όσο και από τις δυνατότητές μας ως homines sapientes. Έτσι, εκτός απο τα (κλωνοποιούμενα) περιστέρια, αρχίζω ν'αναρωτιέμαι μήπως κάποιος διεξάγει γενετικά πειράματα εισαγωγής περιστερικού γονιδιώματος σε ανθρώπους. Οχι σε κλειστά εργαστήρια τεχνητού κλίματος αλλά μέσα από ιδεολογίες ασυδοσίας και παντεπιτρεπτισμού.

Δεν τα θέλω τα πούπουλα. Προτιμώ τη γη. Καλύτερα να εξασκηθώ στην αποφυγή της τσουτσουλιάς, παρά να είμαι τσουτσουλοβόλο βομβαρδιστικό. Και μάλιστα, πάνω σε καθαρές καρδιές.

After-concert blues

Αυτά τα βράδυα τα χωρίς ελπίδα τα βαρέθηκα. Συνήθως είναι ροζ. Αναρωτιέμαι γιατί το ροζ θεωρείται χαρούμενο χρώμα. Εμένα πάντοτε μου έφερνε μελαγχολία. Ισως να φταίει ετούτο το προφητικό που έχουμε μεις οι κατηραμένοι, αλλά και πριν τα χρόνια του λοιμού η κατάθλιψή μου είχε ροζ αποχρώσεις. Το χρώμα αυτό το έβρισκα πάντοτε λάθος. Δώστε μου κόκκινο είτε λευκό, παρακαλώ. Γιατί ροζ;

Γυρνώ στο σπίτι μου και πάλι μετά από επιτυχία. Ροζ. Πριν λίγο έχω ενστερνιστεί γι'άλλη μια φορά πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δε θα τους γευτώ ποτέ. Ροζ. Μόνος, χωρίς να έχω ποιον να μοιραστώ τα χειροκροτήματα, χωρίς να δύναμαι να πω "χωρίς εσένα δε θα τα κατάφερνα". Τα κατάφερα μόνος. Ροζ. Και πάλι ερήμην σου, κατηγορούμενε, αυτή τη φορά υπαρχούσης και της φυσικής απουσίας σου. Καλύτερα έτσι, διότι πριν η απουσία σου ήταν κρυμμένη πίσω απ' την εικόνα σου. Τώρα λείπεις και το δείχνεις έμπρακτα. Ροζ. Κι αυτή η πίκρα που μου φέρνει το άδειο μου χέρι και τα δάχτυλα που πλέκονται μόνον με τον αέρα και με τα κλειδιά μου με πνίγει μέσα σε άπειρα ροζ συννεφάκια μολυσμένων αναμνήσεων.

Σκοτεινό το σπίτι. Οι άλλοι μπήκαν στον ύπνο. Ξεντύνομαι και απαντώ στο μήνυμα του Καμαράντ Κομκόμ. Με ρωτάει πώς πήγε. Του απαντώ ότι καλά, αλλά ροζ. Μόνον εκείνος με καταλαβαίνει, με το αφελές παιδιάστικό του βλέμμα που κρύβει σοφία σε βαθμό κακουργήματος. Οι υπόλοιποι έχουν φύγει για τον gay παράδεισο του Σαββατόβραδου, όπου θ' αλλάξουν βλέμματα και ιδεατή ηδονή, ώσπου να στραγγαλίσουν πάλι τη ζωογόνο ορμή τους στα άψυχα κρεββάτια της βιολογίας και της χημείας. Ροζ, ροζ, ροζ.

Τώρα ξαπλωμένος και γυμνός απο σένα, πασχίζω να ξεπλύνω αυτό το ροζ που γέμισε τον πίνακα με διαλυτικό από δάκρυα. Σιγά σιγά ανεβαίνουν, σαν το νερό στο ναυάγιο, βαριά και καυτά σαν λάβα. Το δωμάτιο σουρρεαλίζει παραμορφωμένο, αλλά επιμένει ροζ. Άτιμε και ψεύτη άλλε, αφελή και καλόπιστε εαυτέ μου! Αυτές είναι οι ώρες της αγάπης κι εγώ παστρεύω τα σκοτάδια αγκαλιά μ' αυτό που έδειχνες πως είσαι, το αδειανό πουκάμισο δίχως Ελένη. Οὔκ ἦλθες ἐς γῆν Τρωᾶδ', ἄλλ εἴδωλον ἦσθα. Εσύ, Ελένη, στην Αίγυπτο των κήπων ξεπάστρευες τα σωθικά σου το σούρουπο, όταν ο ουρανός γέμιζε ροζ, που πάντα μου έφερνε μελαγχολία. Ίσως να φταίει ετούτο το προφητικό που έχουμε μεις οι κατηραμένοι. Γιατί τα ζούσαμε τα χρόνια του λοιμού εν αγνοία μας. Η μελαγχολία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η γνώση της καταστροφής μας η αόριστη. Και είναι οπωσδήποτε ροζ.