[...ήδη θα το καλάλαβες...]

Μέρες τώρα λεω, θα γράψω κάτι στο blog. Δεν είναι κάτι στο νου, μόνο μια αίσθηση τριγυρνοβολάει τη σκέψη σαν σπουργίτης γύρω από μουριά. Είναι καιρός που δεν εκφράστηκα. Είναι καιρός που το γράψιμο φαίνεται στείρο και μυρίζει κενό. Πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι, γεμάτο εντυπώσεις. Ακρόαση, περίπατοι, μουσεία... κι όμως, η σκέψη ραθυμεί. Λες και προσηλώθηκε εμμονικά σαν κείνα τα σκυλιά τα κυνηγιάρικα που σηκώνουν τόνα πόδι και ευθειάζουν την ουρά δείχνοντας προς το θύμα. Pointer, θαρρώ, τα λένε. Μόνον που στην περίπτωσή μου το θύμα είμαι μάλλον εγώ. Σαν ποιά κεντρομόλος με τραβά με έλξη φωτοτροπισμού προς τη φλόγα; Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Τι είναι εμμονή; Τι είναι φως;

Παρίσι, λοιπόν, κι εγώ (π)ανέτοιμος για μια ακρόαση στο Chatelet. Η φωνή σε άσχημη κατάσταση από κρύωμα. Δεν ακυρώνω όμως. Δεν ακυρώνονται αυτά. Τους τραγουδώ Amor tiranno. Πριν το έχω πει εξαιρετικά καλά, στην πρόβα. Μέσα στο θέατρο δεν ακούγομαι καλά. Με πιάνει πάλι αυτή η σκουριά της απραξίας τόσων μηνών, η ανεργία ανέρχεται στο λαρύγγι και δεν αφήνει να μιλήσει η ήδη άρρωστη φωνή. Κάνω το καλύτερο που μπορώ, τελειώνω και φεύγω. Ήμουν τελευταίος. Κατόπιν βόλτα ως το σπίτι με τα πόδια. Στη Βαστίλλη έχει απεργίες, διασχίζω το πλήθος που καρναβαλίζει ντυμένο με συνδικαλιστικά απεργιακά γιλέκα - πολιτισμένη χώρα η Γαλλία - και φτάνω σπίτι μεσω της οδού de la Roquette. Αρχίσουν οι διακοπές και οι βόλτες γι' άλλες τρεις μέρες. Το μυαλό μου εμένα στην Ελλάδα.

Εκεί υπάρχει ο γιος του Κενταύρου, εξίσου πολύξερος κι εξίσου πείσμων, γόνος των αργοναυτών των ταξιδιάρηδων. Και σκέφτομαι τώρα τα ταξίδια, αυτό στο Παρίσι, αυτά που γίνανε, αυτά που έρχονται, τα παλιά, τα μελλούμενα. Αν θα με φωτογράφιζα τον τελευταίο καιρό, θά 'βαζα τίτλο “Ο σκεπτικός”. Αργοναυτική εκστρατεία και Οδύσσεια. Δυο μεγάλα ταξίδια, τραγουδισμένα και αγκιστρωμένα στο πάνθεον της Ελλάδας. Ήρωες όλοι, αλλά τόσο διαφορετικοί οι σκοποί. Κολχίδες και Ιθάκες, επίθεση κι επιστροφή. Κανένα δεν θα υπήρχε δίχως το σκοπό. Κι αν ήταν πλούσια η Κολχίδα, κι η Ιθάκη πτωχική, ήταν αυτή η τελευταία που δε μας γέλασε, γιατί την ξέραμε από πριν. Χωρίς Ιθάκη και πατρίδα τι οδύσσεια, χωρίς Κολχίδα και Χρυσόμαλλο, γιατί συμπληγάδες; Όλα έχουν το στόχο τους, μα είναι αυτός που καθορίζει το χρώμα του ταξιδιού. Αν πιότερο αξίζει το ταξίδι ή ο στόχος, ποιός θα μας το πει;

Αφυπνού, Περσεφόνη.

Ακρωτήρι Ταίναρο, όπου οι ψυχές αφήνουν το βήμα και βουλιάζουν στα μαύρα βράχια πού 'ναι τα χείλη του Πλούτωνα, να τις καταπίνει ανεπιστρεπτί. Λίγο πριν η στεριά γίνει θάλασσα, ο ναός του Ποσειδώνος, που η Περσεφόνη τον νέμεται και γεννάει έλεος από το δάκρυ των ζωντανών και από τα τάματα πλέκει ευμενίδες προσφορές στον κύρη της. Εκεί, στο δάχτυλο της γης που πλέει στα νηστικά νερά, στέκει στο νύχι απάνω ο φάρος, στο τέλος απ' το μονοπάτι της στεριάς και ορίζει μονοπάτι της θάλασσας και των χαμένων ψυχών. Αενάως ο ήλιος βουλιάζει κι εκτοξεύεται και το φάος του ρουφάει ο φάρος τη μέρα κι εκπέμπει ράβδους από μάτια, μεσούσης της νυκτός. Πάνω στο ερείπιο ζει και στροβιλίζεται μόνον το φάος, κοιμάται ο άνεμος και εκείνο κρέμεται στο μεταίχμιο γης, θάλασσας, ουρανού και Αδη. Εκεί σε μάλωσα, σε απώθησα και σε έτσουξα, εκεί με χτύπησες πάνω στην πληγή, όπως κάνεις πάντα από αδυναμία και φόβο... Μα δεν μπορώ παρά να είμαι ο φάρος σου και το ξέρεις. Είναι, ωστόσο, στο χέρι σου να δεις από τι σε διώχνει ο φάρος, από τι θέλει να σε φυλάξει... Μετά βεβαιότητος όχι από τον εαυτό του.

Σ'αυτόν τον Άδη που ζούμε, η αγάπη που ανάβει το φάος του φάρου, που στέργει, που φυλάγει, που ορίζει, που αληθολογεί, πού 'ναι αναμφισβήτητη σαν την ίδια την ύπαρξη, πληρώνεται με επιταγές απομάκρυνσης. Οι φάροι πάντα στέκαν μόνοι. Το ίδιο και η αλήθεια.