ΔΕΝ ΕΓΕΡΑΣΑΝ

Ὄποτε διάβαζα Καβάφη, ἦταν γιατὶ θἆχα βυθιστῆ σ' ἕνα πηχτὸ, ἐγκλειστικὸ προσωπικὸ σκοτάδι, εἴτε κάποια ψυχικὴ ἔρευνα θἆχε ἀποδώση πικροὺς καρποὺς ἢ κάποιο φιλικό – συντροφικὸ πρόσωπο θἆχε ἀρνηθῆ νὰ ὑπηρετήση τὴ φαντασιωσικὴ εἰκόνα ποὺ εἶχα γιὰ κεῖνο, βάφοντας τὴ διάθεσί μου μὲ φθινόπωρο καὶ προσθέτοντάς μου ψυχικὸν γῆρας. Ἐντούτοις, τὸν ἀναζητοῦσα τὸν ποιητή, γιατὶ μέσα ἀπό τὴ δική του ἐκλεπτυσμένη θλίψι, τὸ δικό του ἀνέφικτο τὸ τόσο ἐφικτὸ στὴ φαντασίωσι, ἀποκρυσταλλωνόταν ἡ δική μου ἀπογοήτευσις σὲ μιὰ ὀπτικὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ ἐπέκεινα. Ἦταν δε γιὰ μένα τόσο αὐτονόητα τὰ γεγραμμένα του, σὰν νἆχαν βγῆ ἀπὸ δική μου πέννα, καὶ πῶς μποροῦσε κάποιος νὰ μὴν τὰ βλέπη ἔτσι, ἀναρωτιόμουν. Πῶς ἔζησε μὲς τὴν ποιότητά του, μὲς τοῦ μυαλοῦ τὲς κάμαρες, τῶν ἀρωμάτων τὲς κλίνες... Δὲν ἦταν ἀπογοητευμένος ὁ Καβάφης· φαίνεται νἄξερε πὼς τὸ βίωμα ἐντὸς ἰσοδυναμοῦσε – ἴσως καὶ νὰ ὑπερτεροῦσε – τοῦ πραγματικοῦ. Ἡ τόσο ἰδιαίτερη γλῶσσα του, ἀπλὴ κι ὡστόσο μεγαλοπρεπής σὰν ποὺ ταιριάζη σὲ ἀλεξανδρινόν, γλῶσσα ποὺ ποιητικῇ ἀδείᾳ μεταμορφώνη τὸ τετριμμένο, τὸ ἐσφαλμένο σὲ ὑψηλοτάτη εἰκονογραφικὴ τέχνη, ποὺ ὑπηρετῆ οὐσιωδῶς τὴν ἐλληνιστικὴ αἴσθησι τοῦ μέτρου, ποὺ ἀκτινοβολῆ λεπτότατες ἀποχρώσεις τῆς ἡδονῆς – ἀγαπημένη λέξις – καὶ τοῦ ἔρωτος, τὰ πάντα ἐστεμμένα μὲ καθαρτικὴ λύπη.

Σὰν σώματα ὡραῖα νεκρῶν, διάβασα μιὰ μέρα, κι ἦλθεν ἐμπρὸς μου, τ' ὀρκίζομαι, ἡ εἰκών του, τοῦ μαυσωλείου ποὺ εἶχα κλείσει τὶς δικές μου ἐπιθυμίες ποὺ δὲν ἐγέρασαν ποτὲ, μὲ ρόδα στὸ κεφάλι καὶ στὰ πόδια γιασεμιά, καὶ μύρισα τὰ λιβάνια κι ἄκουσα τις ψαλμωδιὲς καὶ στοχάστηκα - ἀπὸ τότε μέχρι τὰ σήμερα πόσες ἔτσι τελικὰ δὲν ἀξιώθηκαν τὸ φεγγερὸ πρωΐ, κι αἴφνης γέμισε τ' αὐτί μου ἀπὸ μιὰ ρὲ ἐλάσσονα κι ἔκατσα κι ἔγραψα τὸ πρώτο μου τραγούδι – τόλμησα - ποὺ ἀπὸ κεῖ ξετυλίγοντ' ὅλα, ἀπ' τὲς Ἐπιθυμίες ποὺ δὲν πρόκεται ποτὲ νὰ γεράσουν, θαρρῶ.

Ὁ Καβάφης εἶν' ἴσως ὁ μόνος ποιητὴς ποὺ μὲ κάνει νὰ βλέπω τὴ μουσική του. Ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε ἄλλο ἀπ' τὸ νὰ ἀκολουθῶ τοὺς χαραγμένους στίχους του· ἐπιτυχῶς ἢ ὄχι, δὲν θὰ πῶ, δὲν εἶμ' ἐγὼ ἁρμόδιος. Γιατὶ, φρονῶ, ἡ μουσικὴ τοῦ Καβάφη κωδικοποιήθηκε μέσα τους μὲ τέχνη ἐκλεκτὴ κι ἀλοίμονο, τὸν κώδικα ἐκείνον ποὺ θὰ στὴ χαρίση, πολὺ ἐπώδυνο και σπάνιο εἶναι νὰ τὸν ἔχης.-

ΝΣ.2013

Νύχτες με τον εχθρό μου

Για τον και εξαιτίας του Αυγούστου.

Βζούννν! Είμαι το “Πώς γίνεται κανεὶς συγγραφέας;”

Όχι. Όχι! ΦΑΚ! Θὰ σταματήσης νὰ τριγυρνάς σαν το λιμασμένο κουνούπι, βζούννν – βζούννν γύρω από την τροφαντή μου σκέψι; Εντάξει, κάθομαι στο κρεββάτι μου με σβυστό το φως και σε υπομένω ώρα τώρα (αλήθεια, Θεέ των κουνουπιών ((ίσως και των κατσαρίδων και λοιπών εξαπόδων εξαποδώ (((όχι τις μέλισσες, αγαπάμε μέλισσες – οι αράχνες έχουν οκτώ πόδια, αστοιχείωτε!))) που μάς επιβουλεύονται και επιδιώκουν όσα δεν κατόρθωσε ο κατακλυσμός)), το βρίσκεις ιλαρό να το είπω, διασκεδαστικό να το είπω, θεμιτόν even ((μα το είχε σκεφτεί καλά ο Νώε; μα, κουνούπια και κατσαρίδες; κι εκείνος ο ανεκδότιος πειναλέων απορημένος βάθραχος σίγουρα την είχε τη μυωπία του)) να στέλνης τα μουτζαχεντίν σου μικροβαμπίρ να ρουφούν το αίμα μας θυσία για πάρτη σου;). Τα ξέρω εγώ αυτά τα πάρτυ κουνουπιών, τάχαμ δήθεν αθώα αρχίζουν όλα και στο τέλος καταλήγουμε σε σφαγή και κραιπάλες και συλλήψεις καθόλου αμώμους και Θοῦ Κύριε τῷ στοματικῷ μου. Διότι, εάν δεν πρόκειται περί μουτζαχεντίν, με όλο το σεβασμό που των έχω των εν λόγω εξτρεμιστών, το θάρρος αντιστόφως ανάλογον εχόντων προς το iQiu (ξέρω πώς γράφεται, αμά λογοτεχνία κάνουμε τώρα, όχι παιξεγέλασε), τότε περί τίνος πρόκειται; Υπολογισμένα πράματα, το άβερετζ κουνούπιον (conops_anofelus_enochliticus) είναι δι' απτής αποδείξεως εκατομμυριάκις μικρότερον από τον άβερετζ χόμο σάπιενς και μη καταλάβιενς. Εξού και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, οι εφευρέτες κάθε καλού καγαθού και εξαιρετικά ινδάλματα συν τῷ χρόνῳ τα οποία υπερσεβόμεθα (που να χτυπάς τον κώλο σου, Φαλμεράϋερ Ούννε, να σκάσης, δικοί μας είναι οι πρόγονοι κι έχουμε και το γενεαλογικό δέντρο στην πίσω αυλή, κάτι σε κλαψομούνα ιτιά μοιάζει), εξού, λέω, λόγω του μικροτάτου μεγέθους του, το αποκαλούσαν κουνουπίδιον (εντάξει, το παρατράβηξα). Επομένως, πού βρίσκει το θάρρος και ορμάει, χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ, να φάη το αίμα γιγάντων, εάν δεν Σου μουρμουρίζει, Θεέ των κουνουπιών, ακαταληψίες και ψαλμούς; Διότι τοῖς πᾶσι γνωστόν, όλες οι ιστορημένες παραφροσύνες κάποτε ξεκίνησαν με προσευχές κι ευλογίες και υποσχέσεις αειθαλών κήπων με λάντσκέηπ αρκιτέκτσουρ Βερσαλλιών και πίστι πιο τυφλή κι από νυχτερίδα το καταμεσήμερο.

Όλοι τόχουμε ακούσει δα αυτό το αιχμηρό, το απειλητικό, το απαλλαγμένο παντός αρμονικού “Βζούννν”, τότε στα ζαχαρένια δευτερόλεπτα που χάνουμε μεν την αίσθησι βάρους του σώματος (είμαι μία πεταλούς, α λα Μαίρη Αρώνη), όχι την αντίληψί της απωλείας της δε, και αισθανόμαστε Μαίρες Πόππινς πά' στο σύννεφο έστω και για λίγο. Κι έρχεται εκεί το αδικιωρισμενοπουκακοχρονονάχη (ναι, έβλεπα κι εγώ τη Λωξάντρα παιδί) και σου κάνει λιγάκι βζούννν παρωτίως, λες και είναι ο Θωμάς Κρούζ με το Φ16 του στο Τόπγκαν (υπάρχει σίγουρα και Μπότομγκαν αλλά μας το κρύβουν, μή γίνουμε τοιούτοι), και καλύτερα να άκουγες σειρήνες πολέμου μαυρομεσονυχτίως παρά αυτό. Γιατί ξέρεις τι σε περιμένει. Γνωρίζεις τα βασανιστήρια που ακολουθούν το πρώτο αποτυχημένο αυτοχαστούκισμα (αντίο σόννο). Σενάρια που εύχεσαι να ήσουν στο Δρόμο Με Τις Λεύκες (ντάξει ρε φίλε, είχαμε τηλεόρασι, ήμαστε πλούσιοι κάποτες, ντάξει;), όπου θα σε χασαπώνανε μεν, αλλά μετά νά η φήμη, και δόξα και λεφτά και γκόμενοι και... παφλάτς! Έρχεται το δεύτερο χαστούκι φέηλιουρ, με μείγμα γρατσουνιάς από το γ@μ#μ&νο σπασμένο νύχι που δεν έκοψα νωρίτερα (αντίο κάλμα). Ταυτίζομαι τότε, ως κρατήρ ετοιμόσκαστος, με γνωστό τηλεοπτικό ήρωα καρτούν που δεν δύναμαι να κατονομάσω, μην επιμένετε, εντάξει θα σας δώκω χίντ, αρχίζει από Μπά και τελειώνει σε γκζμπάνυ, που έλεγε μασουλώντας το καροτί, σαφώς φαλλικό υπονοούμενό του (πού είσαι ΕΣΡ, πεογλύφτες θα μας τα κάνουνε τα παιδιά!), με εκείνη την έρρινη φωνή ~ μείγμα αγγλίδας γκουβερναντός (όχι της Μαίρης Πόππινς) και κοντοπιθάρου αμερικάνου σπόρτκάστερ, να αρθρώνη απειλητικά με ανασηκωμένο φρύδι προς τον χοίριστο εχθρό του την πολλά επερχόμενα γέλια υποσχομένη φράσι “οφ κώρς, γιου ρήαλάηζ δατ δίς μήνς γουώρ”. Γουώρ, κουνούπι. Ετοιμάσου να βουζουνίσης το αντίο ντελ πασσάτο, διότι με χάλασες τον ύπνο, γιά.

Και σηκώνεσαι από το κρεββάτι ἐν ἐξάλλῳ, συμπαθέστατε ομοιοπαθή που ξέρω πως με κατανοείς, και μόνο το γιαταγάνι σου λείπει, Ανδρούτσε μου τουρκοσφάχτη και κουνουποπαλουκωτή, το οποίο, ελλείψει γιαταγανοπωλείου διανυκτερεύοντος, αντικαθιστάς με το πεταμένο στην καρέκλα τι~σέρτ (τελικά μάς είπε κανείς, τι είδους είναι αυτό το σέρτ;), ανάβεις το φως και περιμένεις να λαμπικάρη το μάτι πούναι θολό απ' τη νύστα και γκαβό απ' τη φωταψία. Σιωπή. Ίχνος. Βιολογικό θαύμα: κουνούπι ~ πάπια. Δε μπορεί, λες, το άκουσα. Και περιμένεις ένα λεπτό = μισή ώρα. Κιχ. Νυστάζεις. Ανεμίζεις προληπτικά το τι~σερτ όπως η Βερούλη τη σφαίρα. Νάτο! Πριν καν νομίσεις ότι το είδες, κατεβάζεις το τι~σερτ πάνω στον ασημένιο δίσκο με τα κεριά και τα ποτ~πουρί, μεταμορφώνοντας με αλεατορικό γούστο το δωμάτιο σε δρόμο του Ρίο Τζανέιρο μετά το καρναβάλι, πού 'χουν τζάσει τα ξέκωλα και οι οδοκαθαριστές αμολάνε γαμοσταυρίδια. Ακολουθείς με κατανόησι το παράδειγμά τους. Ένα βάρος ρίχνει τις βλεφαροκουρτίνες σου που, ασήκωτες πια, σε παρασέρνουν στο κρεββάτι. Ενδίδεις και ξαπλώνεις. Να, τώρα, θα σε πάρη σε λίγο ο ύπνος απαλά στα μεταξένια μπράτσα του να σε ναν...βζούννν! Όχι. Όχι. ΦΑΚ! Η μεταμεσονύχτια, τύπου τετραξονικής νταλίκας εκσφενδόνισις υβρεολογίου αποδεικνύεται λιγότερο αποτελεσματική από το τι~σέρτ διότι το κουνούπι, εκτός από ηθικής, στερείται και ακοής (φαντάσου να άκουγε το ίδιο το βουητό του, θάχε γεμίσει ο τόπος μικροσκοπικά κουνοποτρελλάδικα). Αλλαγή τακτικής. Ακινητείς κλινήρης και περιμένεις την αποφράδα στιγμή εκείνη, όχι που θα ματακούσης το παριπτάμενο βζούννν αλλά που θα πάψη, όπερ σημαίνει, αρχίζει η γεώτρησις. Κουκουλώνεσαι ποδοκέφαλα, σκας. Ξεκουκουλώνεσαι, βζούννν! Κλειστά παράθυρα, ζέστη· ανοιχτά παράθυρα, κουνούπια (είπαμε, είχα τηλεόρασι). Κι έτσι θα πάει η νύχτα, είτε μέχρι να το φονεύσης αλαλάζων είτε μέχρι να κοιμηθής ροχαλίζων. Και καθώς θα ονειρεύεσαι πως τόχεις πιάσει, αλυσοδέσει, μαστιγώσει, ανασκολοπίσει (με τη μουσούδα του) και τσιγαρίσει (με τα φτερά του ψιλοκομμένα), εκείνο θα βρη λαγούμι στο σεντόνι και θα χωθή να κορέσει τη βαμπίρεια δίψα του, δίνοντας στο δερματάκι σου το επόμενο πρωί μιαν όψι πετρελαιοπαραγωγού Εμιράτου.

Και γιατί δε βάζεις ταμπλέτα, θα πή ο σωστός, ο έξυπνος, ο λογικά και χημικά σκεπτόμενος Χέλλην. Μακάρι να υπήρχαν ταμπλέτες για όλα τα εξαποδώ. Μα δεν. Το περί ου ο λόγος δεν το πιάνει ούτε πορδή γκαμήλας. Ευτυχώς, ίσως. Κι εγώ κάθομαι κουκουλωμένος και σε υπομένω ώρα τώρα, κουνουπόμορφη σκέψι του πώς γίνεται κανείς συγγραφέας, πού 'ρχεσαι και μου ζαλίζεις τις αδειανές νύχτες. Και το βζούνισμά σου το ξέρω και το τσίμπημά σου τόνιωσα τόσες φορές. Απόψε μπήκε ο Αύγουστος απ' το παράθυρο και σε κουβάλησε μαζί του. Κι αφού με πήρε στην απαλή συγγραφική του αγκαλιά και με φίλησε, με μύρισε και μ'έπαιξε και με γαργάλησε και μού 'δωσε σημασία και στόχο, τον πήρε τ' αεράκι της νύχτας κι έμεινες πίσω εσύ, φτερωτέ εξτρασμώλ μουτζαχεντίν και με ξεσηκώνεις. Πού να ξέρω εγώ πώς γίνεται κανείς συγγραφέας ρε, σάμπως ξυπνάς ένα πρωί και αρχίζεις την αυτόματη γραφή σαν κάτι ακοθορίστου εθνικότητος μεσηλικόγριες (αγγλίδες, το ειωθός) που γίνονται πρωτοκάναλο διότι, λέει, μια μέρα τούς ψιθύριξε μια φωνή μια ακαταληψία, βάλαν το στυλό στο χαρτί κι άρχισε να γράφη με το χέρι τους κάτι προφητείες ένα ξέμπαρκο πνεύμα (τώρα που το σκέφτομαι, λες; Θα το κάνω κι εγώ: θα παραδώσω το λαρύγγι μου στη Κάλλας). Ή μήπως το επιλέγεις στις πανελλήνιες και δεν το πήρα χαμπάρι;

ΚΟΛΧΙΔΕΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΕΣ

ΚΟΛΧΙΔΕΣ ΚΑΙ ΙΘΑΚΕΣ

Μέρες τώρα λεω, θα γράψω κάτι στο blog. Δεν είναι κάτι στο νου, μόνο μια αίσθηση τριγυρνοβολάει τη σκέψη σαν σπουργίτης γύρω από μουριά. Είναι καιρός που δεν εκφράστηκα. Είναι καιρός που το γράψιμο φαίνεται στείρο και μυρίζει κενό. Πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι, γεμάτο εντυπώσεις. Ακρόαση, περίπατοι, μουσεία... κι όμως, η σκέψη ραθυμεί. Λες και προσηλώθηκε εμμονικά σαν κείνα τα σκυλιά τα κυνηγιάρικα που σηκώνουν τόνα πόδι και ευθειάζουν την ουρά δείχνοντας προς το θύμα. Pointer, θαρρώ, τα λένε. Μόνον που στην περίπτωσή μου το θύμα είμαι μάλλον εγώ. Σαν ποιά κεντρομόλος με τραβά με έλξη φωτοτροπισμού προς τη φλόγα; Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Τι είναι εμμονή; Τι είναι φως; Γιατί πληθαίνουν με τα χρόνια οι ερωτήσεις;

Παρίσι, λοιπόν, κι εγώ ανέτοιμος για μια ακρόαση στο Chatelet. Η φωνή σε άσχημη κατάσταση από κρύωμα. Δεν ακυρώνω όμως. Δεν ακυρώνονται αυτά. Τους τραγουδώ Amor tiranno. Πριν το έχω πει εξαιρετικά καλά, στην πρόβα. Μέσα στο θέατρο δεν ακούγομαι καλά. Με πιάνει πάλι αυτή η σκουριά της απραξίας τόσων μηνών, η ανεργία ανέρχεται στο λαρύγγι και δεν αφήνει να μιλήσει η, ήδη άρρωστη, φωνή. Κάνω το καλύτερο που μπορώ, τελειώνω και φεύγω. Ήμουν τελευταίος. Κατόπιν βόλτα ως το σπίτι με τα πόδια. Στη Βαστίλλη έχει απεργίες, διασχίζω το πλήθος που καρναβαλίζει ντυμένο με συνδικαλιστικά απεργιακά γιλέκα - πολιτισμένη χώρα η Γαλλία - και φτάνω σπίτι μεσω της οδού de la Roquette. Αρχίσουν οι διακοπές και οι βόλτες γι' άλλες τρεις μέρες. Το μυαλό μου εμένα στην Ελλάδα.

Εκεί υπάρχει ο γιος του Κενταύρου, εξίσου πολύξερος κι εξίσου πείσμων, γόνος των αργοναυτών των ταξιδιάρηδων. Και σκέφτομαι τώρα τα ταξίδια, αυτό στο Παρίσι, αυτά που γίνανε, αυτά που έρχονται, τα παλιά, τα μελλούμενα. Αν θα με φωτογράφιζα τον τελευταίο καιρό, θά 'βαζα τίτλο “Ο σκεπτικός”. Αργοναυτική εκστρατεία και Οδύσσεια. Δυο μεγάλα ταξίδια, τραγουδισμένα και αγκιστρωμένα στο πάνθεον της Ελλάδας. Ήρωες όλοι, αλλά τόσο διαφορετικοί οι σκοποί. Κολχίδες και Ιθάκες, επίθεση κι επιστροφή. Κανένα δεν θα υπήρχε δίχως το σκοπό. Κι αν ήταν πλούσια η Κολχίδα, κι η Ιθάκη πτωχική, ήταν αυτή η τελευταία που δε μας γέλασε, γιατί την ξέραμε από πριν. Χωρίς Ιθάκη και πατρίδα τι Οδύσσεια, χωρίς Κολχίδα και Χρυσόμαλλο, γιατί συμπληγάδες; Όλα έχουν το στόχο τους, μα είναι αυτός που καθορίζει το χρώμα του ταξιδιού. Αν πιότερο αξίζει το ταξίδι ή ο στόχος, ποιός θα μας το πει;

Ένα τσιτάτο η ζωή μου.

Και τώρα, αγαπημένοι μου φίλοι, θα σας δείξω τον τρόπο που πρέπει κανείς να ζει.

Ανοίγοντας το ένα μάτι το πρωί της καινούριας, γεμάτης ευκαιρίες για προσωπική εξέλιξη μέρας, πληκτρολογώ - ακομη ξαπλωμένος στο κρεββάτι - στον επιαγκάλιο ΗΥ τον οποίον έχω κρεμάσει ανάποδα από το ταβάνι - είδει ηλεχτρονικιάς νυχτερίδας - σε ειδικό βραχίονα πάνω από τη μούρη μου, το πρώτο από τα αγαπημένα μου σάητ με αποφθέγματα ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος, τα οποία ήλθαν στη φιλοσοφική εικονική πραγματικότητα μέσω του τρισευλογημένου ντερνέτ, που το λέει και η εβδομηκοντούτης μάνα μου. Αμέσως, αγαπητοί φίλοι, ξεχύνονται μπροστά μου αιώνιες σοφίες σωρό. Ποια να πρωτοδιαλέξω! Μαο, Λαο, Ρουζβελτ, Τσε, Τσετσε, Σωκράτης, Ιπποκράτης, Ηράκλειτος, Κομφούκιος, Βάνα Μπάρμπα, Βέφα Αλεξιάδου, Κούντερα, Κουστουρίτσα, Κουροσάουα, Κουροφέξαουα, Βούδας, Κούδας, Λάμα, Γιόντα... ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής, την ορμονική μου κατάσταση και τον καιρό, επιλέγω μία και την ποστάρω στο Φέησμπουκ, το μεγάλο μας τσίρκο, για να τη μοιραστώ μαζί σας. Θελω να σας δείξω πώς βιώνω τη ζωή μου, πώς συμπεριφέρομαι στο κάθε μέρα μου, κάθε ώρα μου, κάθε λεπτό μου σε όλους σας ανεξαιρέτως, πώς έχω αποφασίσει να περάσω το υπόλοιπο του επίγειου χρόνου μου. Εσείς, αγαπημένοι μου, αμέσως σπεύδετε να ανταποκριθείτε στο κάλεσμά μου αυτό με μουσικές εξαίσιες, με φωνές, με σχόλια στήριξης του αγώνα, με εράνους και συναυλίες αλληλεγγύης, γνήσιοι υποστηριχτές της μάχης για μια καλύτερη ονλάην ζωή, για ένα καλύτερο τσιτάτο αύριο.

Όταν ανοίξω και το άλλο μάτι, αποκτώντας έτσι το πλεονέχτημα της στερεοσκοπικής όρασης που μου χάρισε ο καλός Θεούλης (του οποίου τσιτάτο θα δημοσιεύσω σύντομα), τρέχω να κάμω έναν καφέν, να ανοίξει το μυαλό για να οργανώσω την επόμενη κίνηση στη μάχη για το σλόγκαν ζωής. Εσείς, στο μεταξύ, έχετε κατακλύσει το ποστ μου με την αληθινή αγάπη σας. Είναι πια καιρός να σας ανταποδώσω όλη αυτή την προσοχή που μου δίνετε, κατανοώντας την ανάγκη μου, με ένα δεύτερο τσιτάτο. Ξανανοίγω τον Πακτωλό ονλάην, τοποθετώντας τον ΗΥ στο ειδικό σκαμνάκι USB του λουτρού καθώς ανακουφίζομαι επί της τουαλέτας. Αυτό το εσπαραγμένο ρητό από πάπυρο του Qumran του 2ου μ.Χ. αι. φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση. Και ιδού: το δεύτερο ποστ της ημέρας είναι ήδη γεγονός, πράγμα που ξεσηκώνει εικονικές ζητωκραγές από σας, το φανατικό κοινό μου. Πόσο αγαπώ την πολυχρωμία σας, τα ετερόκλητα σχόλιά σας, το εύρος των απόψεων, το πόσο παχύ είναι, τη γεμάτη γεύση του... είμαι, βλέπετε, μαθημένος στο καλό, το γνήσιο, το αληθινό. Σας ευχαριστώ με ":0, :-*, :), :p και άλλες παραπλήσιες εκφράσεις γνησίου συναισθηματικού βάθους.

Μέχρι να πιω τον καφέν μου, η ανάγκη για ένα νέο τσιτάτο είναι πια απτή. Η διαδικασία θα επαναλαμβάνεται, αγαπημένοι μου πραγματικοί φίλοι, ολημερίς, με μικρά διαλείμματα για εργασία, μελέτη, αναπνοή και αλλαγή εσωρούχου. Ξέρω πόσο με καταλαβαίνετε, ξέρω την προσήλωσή σας στον κοινό μας αγώνα για το τέλειο πόστ, στον οποίο έχω αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι, αποποιούμενος κάθε ευτελή συνήθεια όπως το αηδιαστικό έμπρακτο νοιάξιμο, ο βδελυρός συγχρωτισμός καθώς και η πιθανότητα να σας συναντήσω σε πραγματικό χρόνο.

Πραγματικά σάς ευχαριστώ, αγαπημένοι μου. 

Δεν ξέρω πώς ζούσα πριν το Φέησμπουκ.

Και ώσπου να ανοίξει και το τρίτο μάτι μου, δεν έχω ιδέα πώς να ζήσω χωρίς αυτό.-

Quem amat Deus

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα ο αγέρας παγωμένος τρεκλίζει και παραδέρνει στα στενά της Βιέννης, τρυπώνοντας στις χαραμάδες σπιτιών αλλοτινών, να πάρει από τη ζέστη τους. Φυσάει στη Rauhersteingasse, όπως φύσαγε και τότε, εκείνο το βράδυ σαν σήμερα, το 1791. Σκοτεινό το στενό, μα δειλά τρεμοπαίζει στο παράθυρο το φως του κεριού που ερωτοτροπεί με τον άνεμο στο απέριττο δωμάτιο που ήταν το κρεβάτι του.

Εκείνος, χαϊδεμένος πια του Χάρου, ημιπαράλυτος, ημιθανής ημίθεος, αποσταλάζει στο τσαλακωμένο χαρτί χωρίς ψεγάδι τις τελευταίες νότες - δάκρυα του αιώνιου Λακριμόζα - και μαζί τους στραγγίζει η ζωή του. Αφουγκράζεται τα προϊόντα, ως πράττουν σοφοί. Τα μάτια κλειστά, μη βλέπει την άθλια φτώχεια, τ'αυτιά και το πνεύμα ορθάνοιχτα στον ουράνιο πλούτο που μυστικά κατέρχεται μέσ' απ' το πυρέσσον χέρι στο χαρτί. Ξέρει. Νοιώθει. Το ποτίζει με τα δάκρυα του στερνού αντίο προς την τέχνη που λάτρεψε. Quam olim Abrahae promisisti... promisisti, Deus!

Διακόσια είκοσι χρόνια ακριβώς αργότερα, εγώ μπαίνω στον ίδιο ναό που αγάπησε κι εκείνος, μόλις δυο τετράγωνα από το δωμάτιο με το κερί και το μυστήριο, για ν'ακούσω το ύψιστο θαύμα της μουσικής που ατενίζει τον ένθρονο Θεό, όπως Τον ατένιζε κι εκείνος τις ώρες αυτές που γλυστρούσε προς τα πάνω, αφήνοντας πίσω σα κομήτης την πιο χρυσόφωτη ουρά, το Ρέκβιεμ. Quid sum miser tunc dicturus? Ποιά λόγια να αρκέσουν για το άφατο; Γλώσσες δεν το χώρεσαν, μυαλά δεν το συνέλαβαν. Απόδειξη μιας πραγματικότητας πιο αληθινής από τον ορατό κόσμο. Διαβαίνοντός μου το κατώφλι, η καμπάνα χτύπησε μεσάνυχτα.

Δεν υπάρχει πιο υπαρκτό από τον ήχο, που γεννιέται κατευθείαν από ενέργεια και εξαϋλώνεται ευθύς πάλι σε ενέργεια. Στα τέσσερα πρώτα μέτρα ήδη ξέρω ότι εκείνος είδε. Ότι εκείνος γνώρισε, ότι εκείνος είναι τώρα εδώ. Οι νότες διεισδύουν μέσα μου σα σωτήριο φως, το Υπερπέραν αντανακλάται στα αδαμάντινα δάκρυά μου, προσφορά των ματιών στο αιώνιο. Η καμπάνα είχε χτυπήσει και τότε μεσάνυχτα και, πενηνταπέντε λεπτά αγωνίας μετά, ο Θάνατος - ή αλλιώς, ο signifer Sanctus Michael - τού πήρε ευγενικά την πέννα, τον ξάπλωσε και τον έλουσε στο αιώνιο Φως που ακτινοβολεί το έργο του σε μας τους τιποτένιους. Ξεπλήρωσε πια τη θνητότητά του. Πέρασε αντίπερα αιθέριος, in lucem sanctam. Την ακριβή ώρα του περάσματος ακούγεται στο δέρμα μου απάνω που τρέμει διακόσια είκοσι χρόνια τώρα, το "Quia pius es".

Το κερί στο παράθυρο έσβυσε τότε. Εδώ και διακόσια είκοσι χρόνια όμως εκείνος είναι πιο ζωντανός από ποτέ. Το καμπανάκι στον Αγιο Στέφανο ηχεί το δεσπόζον τέλος και η πομπή των μουσικών ξεκινά για την κηδεία του. Αν ποτέ κανείς βρεθεί στη Βιέννη στις 4 Δεκεμβρίου αργά το βράδυ, ξημερώματα προς 5, ας ζήσει αυτά που έζησα εγώ απόψε.

Δικέ μας Μότσαρτ, Αγαπημένε του Θεού, σ'αγαπάω.

Η εποχή των αποσιωπητικών

Το απαύγασμα του σύγχρονου τρόπου επικοινωνίας, φιλτραρισμένο μέσα από τα ηλεκτρονικά μέσα, έχει αποκρυσταλλωθεί, ἑλληνικῷ τῷ τρόπῳ, στην ύψιστη μορφή παραμετρικής συμπύκνωσης: τα αποσιωπητικά. Σαν άλλος κώδικας Μορς, μονοψήφιος μεν, πολυνοηματικός δε, καταδυναστεύει τα μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο, στα chats μέσω ΗΥ, στις ηλεκτρονικές αλληλογραφίες που γεννιούνται με το πάτημα πλήκτρων αντί χειρογραφής, εν τέλει στην όποια έλλειψη περιεχομένου και αδυναμία έκφρασης πλήρους ολοκληρωμένου νοήματος στο άτσαλο και σπαραγματικό κείμενο των περιορισμένων αριθμητικά χαρακτήρων. Λες και δε θέλουμε ν' αφήσουμε μόνη της την τελεία, την οραματιζόμαστε εις τριπλούν, όταν μας βολεύει. Λες και θα πάθουν ασφυξία οι λέξεις αν έλθουν πιο κοντά, όπως παθαίνει ασφυξία η ψυχή που δεν της δόθηκε γλώσσα - ελληνική ή όχι - να εκφραστεί. Δείγμα των καιρών ο φόβος του Κοντά.

Εισάγουν, σφήνα στη σαφήνεια των κειμένων, τα όσα δεν μπορούμε, δεν τολμούμε, εντούτοις θέλουμε να φωνάξουμε. Αν δε θέλαμε, δε θα χρειαζόταν η ένδειξη πως αποσιωπούμε. Απλώς δεν θα τα εκφράζαμε. Αφήνουν μικρές φωλιές στο λόγο, διαρρηγνύοντας τη ροή, νάρθει να κουρνιάσει μια – ενίοτε - στρεβλή φαντασία χρωματισμένη από την εκάστοτε διάθεση του εκάστοτε δέκτη και κατορθώνουν, τρία αυτά, να αποχρωματίσουν ή να επιχρίσουν μακροσκελή νοήματα, κατά τ' άλλα σαφή, με αποχρώσεις αμφιβολίας, υπονοήματος, απαξίωσης ή ανημπόριας λεκτικής απόδοσης της αλήθειας μας. Και δεν είναι πάντοτε ανημπόρια ακούσια.

Διαβαίνουμε την εποχή των αποσιωπητικών. Οι λέξεις αποδημούν χειμώνος επικειμένου κι αφήνουν πίσω τις κουτσουλιές τους. Τελεία, τελεία, τελεία. Θέλω να σου μιλήσω, μα δεν τολμώ. Προτιμώ να καταλάβεις εσύ, μόνος σου, τι έχω στο κεφάλι μου γιατί εγώ θέλω μεν, αλλά βαρειά η ευθύνη και πώς να την. Θέλω να με πλησιάσεις εσύ, αλλά σε φοβάμαι, άρα “...”. “Καλημέρα σου...”, αλλά όχι “Καλημέρα σου”. Πόσα μπορεί να κρύβει ένα καλημέρα με τρεις τελείες; Βάλε εσύ το υπόλοιπο. Έσο υποκειμενικός, μην τυχόν καταλάβεις ποτέ όσα σκέφτομαι. Αρκεί βεβαίως να καταλάβεις, θέλω να καταλάβεις ότι σκέφτομαι κι άλλα – ergo sum – λες και δεν τό 'ξερες, λες και περίμενες τρεις τελείες να στο πουν, τόσα άλλα, που με πνίγουν, που θάθελα να μπορώ αλλά που δε μπορώ να σου πω στα ίσια γιατί δε μου τό 'μαθαν το θάρρος των λόγων που πηγάζουν από καρδιάς και κατορθώνουν ν' αναβλύσουν χωρίς να χάνονται σε μαύρες τρύπες.

Φιμώνουμε με τρεις τελείες – σύμβολο του “Σ” στον κώδικα Μορς – τα συναισθήματά μας: ΣΣΣΣ! Εκεί να δεις! Τραίνο ολόκληρο οι τελείες! Οργή, δεν επιτρέπεται. Αντ' αυτής η διπλωματία Ντοτ Ντοτ Ντοτ. Επιθυμία και πόθος δεμένα πισθάγκωνα με τρεις κόμπους και τα λύτρα που ζητάμε απ' τον άλλον ίσως να μη φτάσουν ποτέ να μας λυτρώσουν, γιατί σπάνια θα νοιαστεί κάποιος ν' αποκρυπτογραφήσει εις βάθος. Αυτοεγκλωβισμένοι έρωτες που δε λιάστηκαν στην έκφραση, σαχλά υπονοούμενα που νομίζουν πως πιπερώνουν άσαρκο λόγο, παιγνίδια ἐν οὐ παικτοῖς. Το τραγικότερο, όταν φτάσει η στιγμή που λησμονιέται ο λόγος και μένουν οι λάλες τελείες ν' αναβοσβύνουν ασάφειες.

Κάποτε ήμαστε φειδωλοί, οι γράφοντες άπαντες, σε αποσιωπητικά, αλλά πλήρεις νοημάτων. Ασεβήσαμε πια. Ο ναός του μεταξύ μας λόγου χορτάριασε και στο βωμό του θυσία καμμιά. Οὐαὶ ἡμῖν, τοῖς κατατρυχομένοις παρά του συγγραφικού πουαντιλισμού, λόγιου ή καθημερινού, του πολιτισμού της απουσίας νοημάτων, της αποσιώπησης των αληθειών και της υπερπεριληπτικής συμπύκνωσης ενός βαθέος πλούτου συναισθημάτων στο τριπλό σύμβολο του τέλους. Μοιάζει το φαινόμενο με υπερκαινοφανή αστέρα που, συνεχώς συρρυκνούμενος, καταλήγει σε μαύρη τρύπα, να απορροφά ακόμη και το φως. Κυρίως το φως. Κι αυτό επί τρία.

Σκιές (δύο)

Ήσαν πάντοτε δύο, και ξαφνικά η μία χάθηκε.

Ήσαν πάντοτε δύο;

Ποιά χάθηκε;

Ο ήλιος του απογεύματος είναι ακόμη εκεί, καθώς περιμένει πάλι να κρυφτεί πίσω από δύο σκιές. Η μία τού είναι λίγη, πολύ λίγη...

Ο Φραμπαλαδένιος

Η παγκόσμια μυθοπλασία άλλων καιρών μάς έχει κληροδοτήσει θρύλους και εικονίσεις πλασμάτων της φαντασίας, όπως ο Γρύπας, η Χίμαιρα, ο Μονόκερως, ο Κένταυρος, η Γοργόνα, ο Βασιλίσκος. Θες τρόμος για το αλλόκοτο τέλειο, θες διογκωμένες απ' τον καιρό εμπειρίες θέασης τεράτων, θες ευσεβείς πόθοι... πάντως, πλάσματα που, είτε υπήρξαν είτε όχι, μας συντρόφεψαν στις παιδικές - ή όχι μόνον - διαφυγές μας από τη δύστροπη, αμείλικτη, φορές σαδιστική πραγματικότητα που μας αναγκάζει να δούμε ποιοί είμαστε.

Τις προάλλες ο καινούριος μου φίλος με το πολύτιμο όνομα, εν μέσω τσιγάρου και καφέ, στην πολυθρόνα της κατάθλιψής του μού μίλησε για τον Φραμπαλαδένιο. Ένα μοναδικό πλάσμα που βρέθηκε κοντά του για κάποιο διάστημα και που εγώ είχα την τύχη να συναντήσω κάποια χρόνια μετά στη δική μου ορειβασία στο δάσος του βίου.

Πριν τον γνωρίσω, ένα ζεστό, σκιερό, ορεινό μεσημέρι που μού 'φερε τη ζωή σε αιφνίδιο σταυροδρόμι, ήμουν πια σχεδόν βέβαιος πως υπάρχουν ελπίδες στον κόσμο, μια κεκτημένη σιγουριά για την οποία είχα παλέψει τους δικούς μου παρελθόντες δαίμονες. Δαίμονες φρικτοί, που για καιρό με είχαν κλείσει στην απομόνωση μιας κόλασης γεμάτης δυσπιστία, θλίψη και θυμό. Τι άραγε κουβαλάμε μέσα μας, χωρίς καν να το γνωρίζουμε! Κι όμως, αυτό το αγνώριστο "κάτι" μάς καθορίζει τόσο απόλυτα στις - φαινομενικά συνειδητές - επιλογές μας! Κι ούτε καν μπαίνουμε στον κόπο να αμφισβητήσουμε εαυτούς, και πρεσβεύουμε τα Αλάθητα χωρίς νά 'χουμε ψαχτεί ποτέ, χωρίς να δίνουμε στον εαυτό μας την πιθανότητα και το δικαίωμα να κάνει λάθος. Πόσο βαρύ φορτίο!

Ο καινούριος μου φίλος στο χρώμα του φεγγαριού ήλθε κοντά μου με αφορμή τη φυγή του Φραμπαλαδένιου από τη δική μου ζωή. Εκείνος υπήρξε ο συνδετικός μας κρίκος - κάλλιον ειπείν, ο επί χρόνια απο-συνδετικός μας κρίκος, μια και έτσι λειτουργεί ο Φραμπαλαδένιος, εκείνος μας μάγεψε αμφοτέρους με την εικόνα του τη λαμπερή, τα φραμπαλαδένια λόγια, την κυματιστή πράσινη ματιά και το πληθωρικό χαμόγελο. Η αισθαντική πρόσοψη ενσωματώθηκε τόσο πολύ στην ύπαρξη που έγινε χαρακτήρας, αλλά όχι αλήθεια. Γιατί η αλήθεια πίσω από το χαμόγελο και τα μάτια και τη λατρευτή εικόνα είναι ο Φόβος και ο παραλυτικός πόνος που αυτός ο Φόβος προκαλεί στην παγιδευμένη στα δίχτυα του ψυχή. Ο Φραμπαλαδένιος τρέμει την αλήθεια του και διαλύεται όταν πάψεις να τον θαυμάζεις ή όταν κοιτάξεις πίσω από την όψη του. Δεν αντέχει. Ο χαζούλης... εκείνο που δεν ξέρει είναι πως, αν δεν κρυβόταν πίσω από την πρόσοψή του, θα ήταν τόσο πολύ περισσότερο αγαπητός, γιατί είναι τόσο, μα τόσο όμορφος ακριβώς όπως είναι!

Όταν πορεύεσαι στο δάσος του βίου, οι κίνδυνοι είναι ποικίλοι. Είτε θα συναντήσεις το θεριό και θα το βάλεις στα πόδια ή θα το ξεγελάσεις - θεμιτό, είτε - πιο επικίνδυνο ακόμη - θα γητευτείς από ξωτικά τύπου Φραμπαλαδένιου. Τι ζητούν από σένα; Να τους δώσεις σημασία, να τα αγαπήσεις, να τα δεχτείς. Και βέβαια, μια και θεωρούν πως όλη σου η προσοχή απευθύνεται στην ψεύτικη εικόνα τους, όταν καταλάβουν ότι θα τα αγαπήσεις δε μπορούν να το δεχτούν, γιατί ξέρουν πως αγαπάς την εικόνα τους. Γι' αυτό και την κατασκευάζουν, εξάλλου. Δε μπορούν να διανοηθούν πως μπορείς να τ' αγαπήσεις απλώς γιατί είναι αυτά που είναι πίσω από και χωρίς τη μάσκα, απλώς γιατί υπάρχουν. Γι' αυτό και εξαφανίζονται τη στιγμή που μια αγάπη γνήσια, άρα και διεισδυτική, διαρρηγνύει το φράγμα της πρόσοψης και μπαίνει βαθειά μέσα τους. Το φως που περνάει από τη χαραμάδα δείχνει πολλά. Και γίνονται καπνός μέσα στο αχνό φως του δάσους, φεύγουν αναζητώντας κάποιον άλλον που θα τους χαρίσει υπόσταση με το θαυμασμό του.

Ο φίλος μου με το αστραφτερό όνομα μου μίλησε για τη δική του εμπειρία με το Φραμπαλαδένιο μας, τώρα που αυτός έφυγε. Πόσα, μα πόσα κοινά, αλλά και ουσιώδεις διαφορές. Παλιότερα, άκουγα τη φωνή του φίλου αυτού, άγνωστου τότε, μέσα στο ίδιο δάσος, μα δεν τον έβλεπα, ούτε κι εκείνος εμένα. Ήταν απλώς μπροστά μου στο μονοπάτι, το προηγούμενο αντικείμενο του Φραμπαλαδένιου πριν από μένα. Εκείνος είχε μπει ανάμεσά μας και τώρα ζητούσε από μένα την αναγνώριση. Και την έλαβε, μα την πάτησε κι αυτός, όπως κι εγώ... εγώ γιατί είδα και αγάπησα το παιδί πίσω απ' τους φραμπαλάδες, αυτό που είναι εκεί μέσα κλεισμένο με το Φόβο να το μαστιγώνει ανηλεώς, χωρίς να φανταστώ πως αυτή μου η αγάπη θα τον έδιωχνε. Εκείνος, γιατί πίστεψε πως για μένα μια πρόσοψη θα ήταν αρκετή να διατηρήσει την προσοχή μου. Κάναμε λάθος και οι δυο. Εγώ γιατί επένδυσα στην αγάπη, εκείνος γιατί τη φοβήθηκε.

Του το χρωστάω αυτό το κείμενο του καινούριου μου φίλου με το σπινθηροβόλο πνεύμα, καθώς συνεχίζουμε να περπατάμε, κοντά πια, στο δάσος. Το χρωστάω και στο μικρό, καλό, γλυκό Φραμπαλαδένιο μας που τώρα πετάει μακριά, κυνηγημένος από την διαρρηγμένη εικόνα του, πασχίζοντας να επανυλοποιηθεί μπροστά σε νέους ταξιδιώτες και να διατηρήσει την παλιά εικόνα του ζωντανή σε όσους τον αγάπησαν μόνον γι' αυτήν. Όμως, όλοι μεγαλώνουμε. Ακόμη και τα ξωτικά. Και στη διαδικασία αυτή, επιλέγουμε και κρατούμε μόνον τα πολύτιμα μέσα μας και γύρω μας. Ισως στο μονοπάτι αυτό, σαν ψάξει κάποτε να βρει το υπέροχο Μέσα του (κι εγώ ήδη το ψάχνω αυτό το Μέσα μου, εξαιτίας του. Γιατί κι εγώ υπήρξα εσφαλμένος κι απρόσεχτος, μα πώς να τα βγάλεις πέρα μ' ένα ξωτικό;) το τόσο ενδιαφέρον, ο Φραμπαλαδένιος νάρθει να με δει ξανά. Κι αυτή τη φορά, το πληθωρικό χαμόγελο θάναι γιατί αγαπάει εμένα. Τα λογια θα γίνουν ροή και η εικόνα θα δείχνει την αλήθεια, όμορφη και στέρεη όπως είναι. Και η κυματιστή πράσινη ματιά θάχει γαληνέψει μέσα στο καλύβι της καρδιάς μου.

Στο κάτω κάτω, όλοι μέσα στο ίδιο δάσος ζούμε.

Αιτία στίξης

Πώς σού'ρθε απόψε και άνοιξες αυτή τη σελίδα;

Μπήκες να βρεις κάτι που είχες ξεχάσει ως εγκατεστημένος στο νέο σπίτι σου, βολικά σα γάτος πουρπουρίζων και αγαλλόμενος με τη ζέστη μιας σχέσης που υπήρξε με ερωτηματικό - γιατί πάντοτε ένα ερωτηματικό μπαίνει ανάμεσά μας, όταν επιθυμεί να αναστατώσει τα θαυμαστικά που βάζουμε αυθαίρετα στις ζωές τις δικές μας και τις άνω-κάτω τελείες με τις οποίες ορίζουμε τις ξένες.

Στο σπίτι αυτό βρήκες γλυκές στιγμές, γεμάτες αληθινή ανθρώπινη ζέστη, κι αγάπησες εσένα και τον Άλλον γι' αυτό που είναι, μόνο που - εδώ εμφανίζεται το ερωτηματικό - τελικά, ποιός είναι; Εκείνος το αγνοεί. Και η συνέπεια αυτού: ποιός είσαι;

Τριετής κλονισμός, εντούτοις η επαναφορά στη θέση ισορροπίας πάντοτε με δική σου πρωτοβουλία. Η πρώτη νύχτα ήταν νηνεφής, μόνον εκείνη, η παραθαλάσσια νυξ, η σεληνοστόλιστη, η μαγευτική, όταν γεννήθηκε μια λέξη και τη γαλούχησες σε τρίχρονο παιδί. ΣΑΓΥ το είπες, και ήρθε αυτό να ζήσει πάνω σε χαρτιά, μέσα σε δωμάτια και κρυμμένο μέσα σε δεκτικές καρδιές, πόρτες ανελκυστήρων και εξώφυλλά βιβλίων, ακολουθούμενο από κόμματα που προλέγουν ένα ονοματικό τέλος.

Και τώρα, έφτασες στην τελεία. Ανω ή κάτω, ο χρονος θα την τοποθετήσει, όπως τοποθέτησε κι ο Άλλος τις προτεραιότητές του κατά το διαταραγμένο δοκούν. Κι όμως, κι όμως... κάτι μέσα του έχει μείνει, δε μπορεί, από τόσα θαυμαστικά, από τόσες υγιείς παρενθέσεις, από εκείνες τις γεμάτες έρωτα ανωκάτω τελείες που γίνονταν τα μάτια σου που τον κοίταζαν καθώς ξαπλώνατε στο ίδιο μαξιλάρι. Ανέκαθεν όμως, μέσα σε κάθε στίξη έβρισκες μια τελεία, απλώς γιατί όλες οι στίξεις ξεκινούν από μία. Και την έβαλες, κι εκείνος - γνήσια Άλλος πια - ως τώρα δε σου μίλησε, ούτε την έσβυσε με την αγάπη που σου είχε φυλαγμένη. Μόνον σου έστειλε ένα ασύντακτο, άστικτο μήνυμα για μια αγάπη που μιλάει για τον εαυτό της χωρίς να βλέπει πόσο αυτοπεριγράφει τις αδυναμίες της ψυχής στην οποία κατοικεί.

Και νάσαι τώρα πάλι στη σελίδα αυτή, και κοιτάς τα προφητικά σου κείμενα, γεμάτα επαγγελίες τελείας. Μήπως τελικά την έβαλες σε κείμενο που ποτέ δε γράφτηκε;

Λίμνη Δακρύνη

Κάποτε πεθαίνει η ελπίδα και αρχίζεις να γράφεις σ' ένα δεύτερο πρόσωπο που είναι απρόσωπο. Είναι το Εσύ που μιλάει τελικά για το Εγώ. Συντακτική παραδοξολογία μέσα από ένα γλωσσικό τακτ. Διάλογος - απαρχή λογοτεχνικής σχιζοφρένειας. Όταν η ελπίδα έχει ξεπλυθεί και με το τελευταίο δάκρυ, δεν υπάρχει άλλη λύση από την εσωστρέφεια. Ανοίχτηκες, είδες, παραπλανήθηκες, απογοητεύτηκες, κλείνεις τα ρολά και κάνεις απογραφή. Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι όλα πρέπει να τα κάνεις εσύ, όλα ζητούν τη δική σου κατανόηση, τη δική σου αλλαγή, τη δική σου αποποίηση των αξιών που δεν ταιριάζουν στη σύγχρονη χαόμορφη ομοιόσταση. Και γεμίζεις, αγγίζοντας τα όρια της τρέλλας, λίμνες ολόκληρες από δάκρυα που απλώς τρέχουν ασύλληπτα και ανεξέλεγκτα, πηγάζοντα από τον πόνο που προκαλεί η διαπίστωση της ad libitum καταστρατήγησης από ανθρώπους αγαπημένους μιας κοινής λογικής χάριν ενός προσωπικού εμμονικού πείσματος, το οποίο ξεσκίζει καρδιές και ανοίγει κρουνούς. Ας πνίγεις μέσα εκεί ό,τι καλύτερο έχεις να δώσεις από συναίσθημα. Η επιταγή της Αγάπης στο ταμιευτήριο του Εγώ είναι πάντοτε ακάλυπτη.

Μήπως τελικά είσαι απλώς βλαξ; Πόσο πλούσιος μπορεί να είσαι όταν έχεις στοιβάξει τόνους ενός νομίσματος που όμως δεν αναγνωρίζεται; Ιδού μια ερώτηση που θα περιμένει είτε ν' απαντηθεί, είτε ν' αφανιστεί. Όποιο έλθει πρώτο.

Εαρινή ευόδωσις

Τσικνοπαρασκευή βράδυ, μόνος, Αθήνα, κρύο. Εσύ, αγόρι της λίμνης, της χλωρίδας, της πανίδας και της βλακίδας. Δε νιώθω πια. Το συναίσθημα είναι σαν μια κρυστάλλινη σφαίρα που ο χρόνος τής παραδίδεται άνευ όρων. Αν όμως η σφαίρα ραγίσει από αλλεπάλληλες πτώσεις και στο τέλος γίνει θρύψαλλα, το υλικό της είναι πάντοτε κρύσταλλο μα η δομή της είναι για τα σκουπίδια. Με σένα όμως θ' ασχολούμαι; Κάνεις τις επιλογές σου και θα ζήσεις με τις συνέπειες.

Εδώ έχουμε να πούμε για ανοιξιάτικη έλευση στη μέση του χειμώνα, για το θαύμα των ξύλων που γεμίζουν χρωματιστά αρώματα και της γης που στρώνει το πράσινο χαλί στη Μποτιτσέλεια Κόρη. Το διήγημα αρχίζει με την ανατολή ενός ανιόντος ήλιου, με τη μετανάστευση ενός γεμάτου μυστικά της ζωής ανέμου και με το χιόνι που κάθεται εκεί πάνω και ντύνει τις κορφές με ελπίδα πως η ζωή θα συνεχίσει. Οι λίμνες ποτέ δε μ' ενδιέφεραν, μόνον τα ποτάμια, κι απ' αυτά, τα κρυστάλλινα, που μέσα τους βλέπεις γάργαρη τη ζωή να γλυκαίνει τις πέτρες και να κυλάει στο μέλλον, και να, έτσι να κάνεις το χέρι σου, παίρνεις λίγη και γεύεσαι αιωνιότητα, γεμίζεις κίνηση και τραβάς κι εσύ το δρόμο προς τη χιονισμένη κορυφή, που σου μαρτύρησε το κρυστάλλινο ποταμάκι, όπως η κρυστάλλινη σφαίρα της καρδιάς σου σού μαρτύρησε τον έρωτα.

Τι να μου κάνει η λίμνη σου εμένα; Στις λίμνες μένουν όσοι ποθούν το βάλτο, τους βάτραχους - που τελικά, δεν είναι πρίγκηπες, αλλά ξιπασμένοι βάτραχοι που κοάζουν και θαρρούν πως ερμηνεύουν ύψιστες μελωδίες - και τα καλάμια που σαπίζουν στην όχθη ενός ελεεινού λασπόλουτρου. Πρίγκηπες φαντάζονται τους εαυτούς τους εκείνοι οι ίδιοι, και μόνον όσοι πιστεύουν σε κοάσματα. Η μεγαλόψυχη Ανοιξις όμως τους δέχεται κι αυτούς. Εξάλλου, αν δεν υπήρχε η μπόχα, πώς θα ξέραμε τη διαφορά;

The Lady of Shalott - an inspiration

Αυτό το ποίημα με στοιχειώνει από τότε που το πρωτάκουσα, τραγουδισμένο από μια κέλτισσα αοιδό. Ο νους μου ταξιδεύει στον άνεμο και γυρνάει σαν την ανέμη της υφάντρας νεράιδας που, μπλεγμένη στην κατάρα της μονοτονίας, έσπασε τα στημόνια της και έπλευσε τραγουδώντας στο θάνατο για ένα "Tirra Lirra" που τη μάγεψε απ' τα χείλη του sir Lancelot.

On either side the river lie
Long fields of barley and of rye,
That clothe the wold and meet the sky;
And thro' the field the road run by
To many-towered Camelot;

And up and down the people go,
Gazing where the lilies blow
Round an island there below,
The Island of Shalott.

Willows whiten, aspens quiver,
Little breezes dusk and shiver
Thro' the wave that runs for ever
By the island in the river
Flowing down to Camelot.

Four grey walls, and four grey towers,
Overlook a space of flowers,
And the silent isle embowers
The Lady of Shalott.

Only reapers, reaping early,
In among the bearded barley
Hear a song that echoes cheerly
From the river winding clearly
Down to Tower'd Camelot;

And by the moon the reaper weary,
Piling sheaves in uplands airy,
Listening, whispers "Tis the Fairy
The Lady of Shalott."

There she weaves by night and day
A magic web with colours gay.
She has heard a whisper say,
A curse is on her if she stay
To look down to Camelot.

She knows not what the curse may be,
And so she weaveth steadily,
And little other care hath she,
The Lady of Shalott.

And moving through a mirror clear
That hangs before her all the year,
Shadows of the world appear.
There she sees the highway near
Winding down to Camelot;

And sometimes thro' the mirror blue
The Knights come riding two and two.
She hath no loyal knight and true,
The Lady of Shalott.

But in her web she still delights
To weave the mirror's magic sights,
For often thro' the silent nights
A funeral, with plumes and lights
And music, went to Camelot;

Or when the moon was overhead,
Came two young lovers lately wed.
"I am half sick of shadows," said
The Lady of Shalott.

A bow-shot from her bower-eaves,
He rode between the barley sheaves,
The sun came dazzling thro' the leaves,
And flamed upon the brazen greaves
Of bold Sir Lancelot.

A red-cross knight for ever kneel'd
To a lady in his shield,
That sparkled on the yellow field,
Beside remote Shalott.

His broad clear brow in sunlight glow'd;
On burnish'd hooves his war-horse trode;
From underneath his helmet flow'd
His coal-black curls as on he rode,
As he rode down to Camelot.

From the bank and from the river
He flashed into the crystal mirror,
"Tirra lirra" by the river
Sang Sir Lancelot.

She left the web, she left the loom,
She made three paces thro' the room,
She saw the water-lily bloom,
She saw the helmet and the plume,
She look'd down to Camelot.

Out flew the web and floated wide;
The mirror crack'd from side to side;
"The Curse is come upon me," cried
The Lady of Shalott.

In the stormy east-wind straining,
The pale yellow woods were waning,
The broad stream in his banks complaining.
Heavily the low sky raining
Over tower’d Camelot;

Down she came and found a boat
Beneath a willow left afloat,
And round about the prow she wrote
'The Lady of Shalott'

And down the river's dim expanse
Like some bold seer in a trance,
Seeing all his own mischance -
With a glassy countenance
did she look to Camelot.

And at the closing of the day
She loosed the chain, and down she lay;
The broad stream bore her far away,
The Lady of Shalott.

Heard a carold, mournful, holy,
Chanted loudly, chanted lowly,
Till her blood was frozen slowly,
And her eyes were darkened wholly,
Turn'd to tower'd Camelot.

For ere she reach'd upon the tide
The first house by the water-side,
Singing in her song she died,
The Lady of Shalott.

Under tower and balcony,
By garden-wall and gallery,
A gleaming shape she floated by,
Dead-pale between the houses nigh,
Silent into Camelot.

Out upon the wharfs they came,
Knight and burger, lord and dame,
And round the prow they read her name,
The Lady of Shalott.

Who is this? And what is here?
And in the lighted palace near
Died the sound of royal cheer;
And they crossed themselves for fear,
All the knights at Camelot;

But Lancelot mused a little space
He said, "She has a lovely face;
God in His mercy lend her grace,
The Lady of Shalott."

~ Alfred, Lord Tennyson ~

Το Φλοφλύμοιο και ο Σκλαβ - μέρος Ι

Κάποτε σε μια χώρα που όλα είχαν παράξενα ονόματα και οι άνθρωποι δεν ήσαν σαν κι εμάς, ζούσε ένα αγόρι νεαρό κι όμορφο σαν το χρυσάφι στον ήλιο, ο Σκλαβ, που αγαπούσε αγόρια. Σ' αυτή τη χώρα, το ν'αγαπιούνται δυο αγόρια μεταξύ τους το λέγανε "Φλοφλύμοιο". Μη με ρωτήσετε γιατί. Είπαμε, παράξενα ονόματα. Τι γελοίο όνομα, πραγματι! Οι άνθρωποι γελούσαν και μόνον με τη σκέψη, αλλά και με κρυφό τρόμο, μια και κανείς δεν ήξερε, ούτε μπορούσε να καταλάβει από πού έβγαινε η λέξη αυτή. Όσο δε για τα αγόρια που ερωτεύονταν αγόρια, αυτά αισθάνονταν τόση ντροπή και δεν τολμούσαν να ομολογήσουν την αγάπη τους, από φόβο μη τους πουν "Φλόφλυμους". Φαντάσου το ρεζιλίκι!

Έτσι, στη χώρα με τα παράξενα ονόματα, πολλά απ' τ' αγόρια αυτά εφεύρισκαν δεκάδες τρόπους να ξεφύγουν τη Φλοφλυμοιο-ντροπή, χωρίς βέβαια να πάψουν ν' αγαπιούνται. Βρίσκανε διάφορες άλλες λέξεις, λιγότερο ντροπιαστικές να περιγράψουν στους εαυτούς τους (και στους άλλους) τη σχέση τους. Νομίζανε ότι μ' αυτόν τον τρόπο άλλαζε κάτι, ότι, αν έπειθαν τον εαυτό τους ότι είναι κάτι άλλο απ' αυτό που είναι στ' αλήθεια, θα ήσαν ευτυχισμένοι. Λέγανε, λοιπόν, ότι ήσαν "Φλίφλοι", "Λιφαράκια" και "Λοκκητοί". Πολλά αγόρια σαν τον Σκλαβ ποτέ δεν είχαν αποδεχτεί μέσα τους πως τους άρεσε ν' αγαπάνε αγόρια - τι ντροπή - κι έτσι μεγάλωσαν στερημένα, καταπιέζοντας τη φύση τους και αργότερα παντρεύτηκαν μια γυναίκα, όπως οφείλει να κάνει κάθε αγόρι για να είναι σωστός άντρας. Έλα όμως που η καρδιά και το σώμα τους είχαν διαφορετική άποψη!

Ο Σκλαβ ήταν ακόμη νέος όταν βρέθηκε στο δρόμο του ένα τέτοιο αγόρι, ο Ντορ. Εγκλωβισμένος σε μια τόσο κοινότυπη κατάσταση, να είσαι φλόφλυμος και νάχεις παντρευτεί μια γυναίκα, ο Ντορ μαγεύτηκε από τον Σκλαβ. Ξύπνησαν μέσα του όλες οι καταπιεσμένες σκέψεις και οι κρυμμένοι πόθοι. Αλλά και ο Σκλαβ, καταπιεσμένος κι αυτός από έναν κόσμο που σε θεωρούσε κακό αν ήσουν φλόφλυμος, ένιωσε έλξη για τον Ντορ κι έτσι ένα δειλινό αγαπήθηκαν. Τώρα θα μου πείτε, κακό είναι; Οχι, δε θα ήταν κακό, αν ο Σκλαβ και ο Ντορ δεν έκρυβαν την αγάπη τους πίσω από άλλα ονόματα, όπως "Φλίφλοι", κι αν ο Ντορ δεν ήταν παντρεμένος... Διότι, το κακό δεν είναι να είσαι φλόφλυμος. Αυτό στο κάτω-κάτω δεν είναι επιλογή σου. Το κακό είναι να είσαι ψεύτης και απατεώνας. Κι ο Ντορ ήταν ένας τέτοιος. Μόνον που ο Σκλαβ δεν το ήξερε, γιατί ήταν αγνός. Πίστευε ότι μπορεί να λέει κανείς ότι είναι φλίφλος σου και ταυτόχρονα νά'ναι κι εραστής σου. Τι αφέλεια! (συν.)

Γράμμα σ' ένα νέο ποιητή.

Φταίει ο καιρός όταν εσύ δε θες να δεις τα σημάδια του; Όταν σου δείχνει καθαρά την επερχόμενη καταιγίδα κι εσύ κυκλοφορείς ανέμελος;

Ήλπιζα πως ένας άνθρωπος με τόση ευφυία και αντίληψη όπως εσύ, θα μπορούσε να κατανοήσει συμπεριφορές και μεθοδεύσεις. Τελικά, ίσως να τις κατανοείς περισσότερο απ' όσο παραδέχεσαι και απλώς αρνείσαι με μια παιδιάστικη μουλαρωμένη άρνηση ν' αφήσεις το βάζο με το γλυκό απ' τα χέρια - ασχέτως αν το γλυκό ήταν πάντα σάπιο και μουχλιασμένο - χωρίς να βλέπεις πόσα ρισκάρεις με τις εμμονές σου στα αδιέξοδα.

Πόσες φορές συγκρούστηκες μαζί μου υπερασπιζόμενος μια απάτη! Ξέρεις πόσο ΔΕΝ σε τιμάει αυτό; Είναι δυνατόν ακόμη να κρέμεσαι από τα λόγια ανθρώπων που σου δείξανε το λάθος για σωστό, την απάτη για μαγκιά, το ψέμμα για αλήθεια; Είναι δυνατόν να θέλεις ακόμη να να τους μιλάς, να τους συναντάς; Δεν συνειδητοποιείς επιτέλους το κακό που σου κάνανε, λύκοι αυτοί εν είδει προβάτου, χωρίς να θυσιάσουν τίποτε από την προσωπική τους καλοπέραση, άκρατοι εγωιστές και πλεονέκτες του χειρίστου είδους, που μετέρχονται κάθε μέσο προκειμένου να κρατήσουν φαύλους δεσμούς και να διαιωνίσουν απάτες; Κι εσύ αυτούς τους ανθρώπους τους επαινείς και τους αποκαλείς καλούς; Πόσο εξωφρενικό μπορεί να είναι αυτό! Τι λέει αυτό για τη δική σου ιδιοσυγκρασία; Οτι δεν ξεχνάς τους φίλους που δεν είναι φίλοι αλλά εραστές; Πού είναι η ελευθερία που πρεσβεύεις, όταν σε κρατούν δέσμιό τους γεμίζοντάς σε ενοχές; Το γεγονός ότι αυτή η συμπεριφορά σου μπαίνει σα μαχαίρι ανάμεσά μας, δε σ' ενοχλεί; Το ότι με ταράζεις σε ύψιστο βαθμό, χωρίς να σέβεσαι ουδαμώς το δικό μου συναίσθημα απλώς και μόνο για να συντηρήσεις ΤΙ; ΤΙ;

Σε τελική ανάλυση, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, ξέροντας όμως καλά πως οι συνέπειες είναι αθροιστικές και, μετά από ένα σημείο, ανεπιστρεπτί ολέθριες. Καλό θα ήταν να αναρωτηθείς αν αυτό είναι που θέλεις, διότι οι αντοχές μου στερεύουν με αυτό το θέμα. Στο λέω καθαρά, καθόλου απειλητικά. Ξέρω το μέσα μου και βλέπω την επίδραση που έχει αυτή η κατάσταση στην ψυχή μου. Ξέροντας τη δική σου ποιότητα και μη μπορώντας να κατανοήσω επ' ουδενί πώς επιβραβεύεις την ανηθικότητα, μου προκαλεί απλώς εμετό.

Επιτέλους, θα αφήσεις το βάζο με το βρωμερό γλυκό, ή θα χάσεις πολύ περισσότερα και θα μείνεις με τη σαπίλα και τη μούχλα να πάθεις δηλητηρίαση;

Jazz επομένη βροχής

Στο μονοπάτι αυτό που ζεις, φορές κοιτάς εμπρός, φορές τα πίσω. Σαν τα καβαφικά κεριά. Πλήθος εκατέρωθεν κι εσύ κάποτε διακρίνεις ένα χέρι να σου γνέφει από τα μπρος σου - αυτά που είναι παρελθόν για το χέρι αυτό - και άλλοτε άλλο χέρι να σου γνέφει από τα πίσω - όσα είναι μέλλον για το άλλο χέρι. Τι διαλέγεις τότε; Να τραβηχτείς ή να ελκύσεις; Ή μήπως είσαι από αυτούς που μπαίνουν απλώς στη διελκυστίδα ενός σκοινιού που ποτέ δεν τράβηξαν;

Σκέψεις της χτεσινής συναυλίας τζαζ, όπου υπήρχαν πολλά χέρια από τα πίσω, από αυτά που έπονται. Και πολλά καβαφικά κεριά, αναμμένα. Θάλασσα πλατειά από χέρια, σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις, αλλά και πάλι όχι...

Περί ελευθερίας διάλογος μεταξύ εφήβων.

Α. - Ελευθερία σημαίνει, κάνω ό,τι θέλω. Ακολουθώ κάθε παρόρμηση που μπορεί να κατεβάσει η φαντασία μου, ανοίγω απέραντα όρια στον ορίζοντα της πράξης μου και δεν υπολογίζω κανέναν. Στην ανοιχτωσιά αυτή χρησιμοποιώ όλα τα μέσα (ακόμη και ανθρώπους) για να πετύχω το οποιοδήποτε ποθούμενο, κατασκευάζω εικόνες και ονόματα για την πραγματικότητα, εφόσον αυτή δε με βολεύει, γκρεμίζω τους φράχτες που οριοθετούν έννοιες και καταστάσεις και δεν περιορίζομαι από τίποτε απολύτως. Σέβομαι τα αλλότρια, αλλά μόνον εφόσον δεν μου κοστίζει.

Β. - Ελευθερία σημαίνει, επιλέγω και ευθύνομαι. Απαλλάσσομαι από τη δυναστεία της κάθε γελοίας και απερίσκεπτης παρόρμησης που μου έρχεται στο κεφάλι, υποβάλλοντάς την σε κριτικό έλεγχο και δρω με σεβασμό απέναντι στα όρια των άλλων, ακόμη κι αν αυτό μου κοστίζει. Αναγνωρίζω τη χρησιμότητά των ορίων στην αποσαφήνιση του χάους. Αποδέχομαι την πραγματικότητα και εντάσσω τον εαυτό μου σύμμαχό της, διότι η αλήθεια της είναι μοναδική και ακλόνητη. Θαρραλέα αναλαμβάνω επιλογές με αυτά τα κριτήρια και αποδέχομαι και όλες τις ευθύνες που μου αναλογούν.

Α.- Αυτά είναι κολλήματα και παρωχημένες ιδέες. Πραγματική ελευθερία είναι να είσαι αδέσμευτος, να μεταχειρίζεσαι τη ζωή όπως σε βολεύει, να μην αφήνεις κανέναν να σε εξουσιάζει, να μην είσαι έρμαιο των συναισθημάτων σου, να μη δένεσαι με τους ανθρώπους, να είσαι μόνος. Ανεξάρτητος.
Β.- Πάψε τότε να αναπνέεις.

Α.- Τι λες;
Β.- Πάψε να αναπνέεις. Δεν είσαι εξαρτημένος από τον αέρα; Ε, σπάσε την εξάρτηση, λοιπόν!

Α.- Αυτό δεν είναι εξάρτηση. Αυτό είναι ανάγκη βιολογική.
Β.- Σωστά. Τα κύτταρά σου χρειάζονται οξυγόνο για να λειτουργήσουν και σου το ζητάνε. Δε σε δεσμεύουν να ανασάνεις; Ας βρούν ένα τρόπο να ανασαίνουν μόνα τους.

Α.- Τι βλακείες! Τα κύτταρά μου είμαι εγώ!
Β.- Χαίρομαι που το καταλαβαίνεις. Είσαι, λοιπόν, μια μάζα κυττάρων και μόνον; ας υποθέσουμε ότι έτσι είναι. Δες ένα κύτταρο. Ζει μέσα σε ένα πλήθος ομοίων κυττάρων και στενά δεμένο με αυτά. Είναι όμως σαφώς περιορισμένο από τη μεμβράνη του, η οποία τού δίνει σχήμα και επιτρέπει την επικοινωνία με τα άλλα κύτταρα και το αίμα. Υπάρχει μια πολύ διακριτή αίσθηση στη μεμβράνη του που φιλτράρει με μοναδικό τρόπο τις ουσίες. Όλα τα κύτταρα λειτουργούν έτσι. Στο εσωτεικό τους, τα πράγματα είναι σαφέστατα. Υπάρχουν συγκεκριμένα σωματίδια που καταμερίζουν τις εργασίες και συντονίζονται όλα για να πετύχουν το θαύμα της ζωής. Τα κύτταρά σου, επομένως εσύ, ζουν γιατί εργάζονται με σαφήνεια και ΣΥΝεργάζονται με σαφήνεια. Μπορεί κανείς να πει ότι ένα κύτταρο είναι ελεύθερο να κάνει ό,τι γουστάρει;

Α.- Οχι, διότι ακολουθεί μια προδιαγεγραμμένη λειτουργία, αλλιώς θα πεθάνει.
Β.- Ακριβώς. Επομένως, αν εσύ είσαι μόνον κύτταρα, ακολουθείς κι εσύ μια προδιαγεγραμμένη λειτουργία που επιφέρει βιολογικές ανάγκες, αλλιώς θα πεθάνεις. Έτσι δεν είναι;

Α.- Έτσι.
Β.- Σε αυτό, λοιπόν, το επίπεδο, τι είναι αυτό που σε κάνει να μιλάς για ελευθερία; Σίγουρα πάντως, όχι τα κύτταρά σου...

Α.- Ε, όχι, υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον άνθρωπο περα από τα κύτταρα.
Β.- Ευτυχώς που το παραδέχεσαι. Αρα, πέρα από τις βιολογικές ανάγκες, υπάρχουν κι άλλες, ηθικές, συναισθηματικές, κοινωνικές... τις οποίες έχουμε όλοι, είτε το θέλουμε είτε όχι. Από κάποιες τέτοιες ανάγκες, λοιπόν, είμαστε "εξαρτημένοι", αν μπορεί να το πει κανείς εξάρτηση αυτό, ωστε να ζήσουμε σε ένα επίπεδο ανώτερο του βιολογικού.

Α.- Εντάξει...
Β.- Η φωτιά καίει;

Α.- Τι ερώτηση είναι αυτή; Φυσικά καίει.
Β.- Βάλε το χέρι σου μέσα της.

Α.- Παλάβωσες; θα πάθω έγκαυμα.
Β.- Και τι έγινε; Θα αφήσεις τη φωτια να σ' εμποδίσει να βάλεις το χέρι σου μέσα της; Θα την αφήσεις να σε δεσμεύσει;

Α.- Βλακείες. Λες βλακείες. Υπάρχει κανένας λόγος να το κάνω αυτό; Οχι!
Β.-Αν όμως μέσα στη φωτιά έβλεπες να καίγεται η μάνα σου, τι θα έκανες; Δε θα έμπαινες να τη σώσεις, ενώ ξέρεις ότι μπορεί να καείς; Γιατί θα το έκανες αυτό;

Α.- Ε, άλλο αυτό, τότε θα ήταν με συγκεκριμένο σκοπό.
Β.- Ακριβώς! Το ίδιο γεγονός αλλάζει νόημα σύμφωνα με το κίνητρο. Στη δεύτερη περίπτωση δεσμεύτηκες από την αγάπη σου για τη μάνα σου, η οποία ταυτόχρονα σε αποδέσμευσε από το φόβο της φωτιάς, έτσι δεν είναι;

Α.- Υποθέτω... δεν ξέρω τι θα έκανα.
Β.- Μπορείς, βλέποντας τη μάνα σου να καίγεται, να σκεφτείς "δεν είναι αλήθεια, στην πραγματικότητα η φωτιά δεν καίει, είναι δροσερή, απορώ γιατί ουρλιάζει η μάνα μου..."; Ακόμη κι αν το σκεφτείς αυτό, πιστεύεις ότι έχεις τη θαυματουργική δύναμη να κάνεις τη φωτιά δροσερή μόνον με τη σκέψη;

Α.- Οχι βέβαια.
Β.- Βλέπεις, λοιπόν, ότι κάτι που σε ορίζει από τη μια σε ελευθερώνει από την άλλη. Μπορεί εσύ να βλέπεις τη δέσμευση της αγάπης ως περιορισμό. Ας άφηνες, όμως, τη μάνα σου να καεί κι ας μη δεσμευόσουν από την αγάπη. Θεωρείς ότι κατόπιν θα ήσουν ελεύθερος, ή μήπως θα σε τυραννούσαν αιώνια οι ενοχές; Οι ενοχές είναι φρικτή και αποτρόπαιη δέσμευση της ψυχής και είναι ίσως η μόνη δέσμευση που δεν προσφέρει ΤΙΠΟΤΕ σε αντάλλαγμα. Ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς απο αυτές είναι η συγγνώμη, όταν αυτή είναι εφικτή. Πολλές φορές δεν είμαστε τόσο τυχεροί ώστε να μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη και να προχωρήσουμε... αν άφηνες τη μάνα σου να καεί, δε θα μπορούσες ποτέ να ησυχάσεις, ούτε να ζητήσεις συγγνώμη. Η ενοχή θα σε κρατάει για πάντα δεμένο στο παρελθόν και θα σου στερεί το τώρα.

Α.- Μάλλον.
Β.- Ποιά, λοιπόν, είναι η ελευθερία του "κάνω ό,τι θέλω", όταν αυτή σε φέρνει σε σύγκρουση με τους άλλους και σε κάνει σκλάβο της κάθε ανεξέλεγκτης παρόρμησής σου και σκέψης σου, όταν αρνείσαι να παραβείς τους φόβους σου και οχυρώνεσαι υπερασπίζοντας ένα ΕΓΩ, το οποίο δεν υπάρχει, εαν δεν ΣΥΝυπάρχει; Τι νόημα έχει να υπάρχεις αν δεν υπάρχει κανείς να του το προσφέρεις; Υπάρχεις μόνο για σένα, λες και εσύ κι εσύ είστε δυο διαφορετικά πρόσωπα; Όταν είσαι υποχείριο των ενοχών σου, όταν η ανάγκη σου να προβληθείς μέσα από λόγια αντί από έργα σε καταναγκάζει σε μια υπερπροσπάθεια που κανένας, ούτε εσύ ο ίδιος κατά βάθος, δεν εκτιμά και σου προσφέρει μόνον κούραση; Όταν, για να ξεφύγεις μια αλήθεια που δε σου αρέσει, κατασκευάζεις όμορφες εικονικές πραγματικότητες, με κόστος την ψυχική σου ισορροπία; Όταν στερεί από το συναίσθημά σου την ικανότητα να γίνεται πράξη και βίωμα πέρα από λόγια και το εγκλωβίζει μέσα σε μια αρνητική νεύρωση, αποστασιοποιώντας σε από τα κύρια χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ψυχής, που είναι η συναίσθηση και του νου, που είναι η αυτοκυριαρχία;

Α.- Δε μου αρέσουν αυτά που λες. Δεν είναι έτσι. Δεν κάνω τίποτε από αυτά. Απλά θέλω να ζήσω τη ζωή μου και να περνώ καλά, χωρίς εντάσεις, χωρίς πολλή σκέψη, χωρίς να υπεραναλύω το καθετί, να τα έχω καλά με όλους, να είμαι αδέσμευτος, ανεξάρτητος, να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν.
Β.- Πολύ καλά, είσαι ελεύθερος να το κάνεις, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις ακόμη και την ανελευθερία. Λογαριασμό όμως δίνεις ούτως ή άλλως στον εαυτό σου, και αυτό δε μπορείς να το αποφύγεις με κανέναν τρόπο. Γιατί μέσα σου πάντα ξέρεις. Πες μου όμως, είσαι σε γαλήνη μέσα σου, ή έχεις άγχος;

Α.- Είμαι χαρούμενος, όταν δε μου σπας τα νεύρα.
Β.- Σε ρώτησα αν έχεις γαλήνη, όχι αν είσαι χαρούμενος...

Α.- Προσπαθώ να είμαι.
Β.- Κι από άγχος;

Α.- Αρκετό.
Β.- Η διαφορά είναι ότι, αν έχεις γαλήνη μέσα σου, αυτή τη γαλήνη που προέρχεται από την αποδοχή του εαυτού μας, όποιος και αν είναι αυτός, από την αποδοχή των ατελειών μας αλλά κυρίως από την αποδοχή ότι μπορούμε να γινόμαστε καλύτεροι όσο πιο κοντά ερχόμαστε στην αλήθεια, τότε δεν χρειάζεται να ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ να είσαι χαρούμενος, διότι τότε η χαρά είναι κατάσταση κι όχι επιβολή. Αν προσπαθείς να είσαι χαρούμενος, κάτι δεν πάει καλά. Η διάσταση με την αλήθεια που όλοι γνωρίζουμε για τον εαυτό μας είναι αυτό που μας προκαλεί το άγχος. Διάσταση, ένταση, τριβή...άγχος. Σίγουρα υπάρχουν αιτίες και δικαιολογητικά για όλ'αυτά, αλλά μέχρι ένα σημείο.

Α.- Και εσύ τώρα γιατί ασχολείσαι με μένα και κάθεσαι και μου τα αραδειάζεις όλα αυτά;
Β.- Για δυο λόγους: πρώτον, για να τ' ακούω και να τα συνειδητοποιώ κι εγώ, μια και είναι πράγματα που αφορούν όλους τους ανθρώπους, λίγο ή πολύ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο καθένας απο μάς χάνει το χρώμα του ή την ατομικότητά του επειδή εντάσσεται κι αυτός σε όσα αφορούν το ανθρώπινο γένος...

Α.- Κι ο δεύτερος λόγος...;
Β.- Γιατί σ' αγαπάω. Αλλά αυτό θα το συζητήσουμε άλλοτε.

[...ήδη θα το καλάλαβες...]

Μέρες τώρα λεω, θα γράψω κάτι στο blog. Δεν είναι κάτι στο νου, μόνο μια αίσθηση τριγυρνοβολάει τη σκέψη σαν σπουργίτης γύρω από μουριά. Είναι καιρός που δεν εκφράστηκα. Είναι καιρός που το γράψιμο φαίνεται στείρο και μυρίζει κενό. Πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι, γεμάτο εντυπώσεις. Ακρόαση, περίπατοι, μουσεία... κι όμως, η σκέψη ραθυμεί. Λες και προσηλώθηκε εμμονικά σαν κείνα τα σκυλιά τα κυνηγιάρικα που σηκώνουν τόνα πόδι και ευθειάζουν την ουρά δείχνοντας προς το θύμα. Pointer, θαρρώ, τα λένε. Μόνον που στην περίπτωσή μου το θύμα είμαι μάλλον εγώ. Σαν ποιά κεντρομόλος με τραβά με έλξη φωτοτροπισμού προς τη φλόγα; Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Τι είναι εμμονή; Τι είναι φως;

Παρίσι, λοιπόν, κι εγώ (π)ανέτοιμος για μια ακρόαση στο Chatelet. Η φωνή σε άσχημη κατάσταση από κρύωμα. Δεν ακυρώνω όμως. Δεν ακυρώνονται αυτά. Τους τραγουδώ Amor tiranno. Πριν το έχω πει εξαιρετικά καλά, στην πρόβα. Μέσα στο θέατρο δεν ακούγομαι καλά. Με πιάνει πάλι αυτή η σκουριά της απραξίας τόσων μηνών, η ανεργία ανέρχεται στο λαρύγγι και δεν αφήνει να μιλήσει η ήδη άρρωστη φωνή. Κάνω το καλύτερο που μπορώ, τελειώνω και φεύγω. Ήμουν τελευταίος. Κατόπιν βόλτα ως το σπίτι με τα πόδια. Στη Βαστίλλη έχει απεργίες, διασχίζω το πλήθος που καρναβαλίζει ντυμένο με συνδικαλιστικά απεργιακά γιλέκα - πολιτισμένη χώρα η Γαλλία - και φτάνω σπίτι μεσω της οδού de la Roquette. Αρχίσουν οι διακοπές και οι βόλτες γι' άλλες τρεις μέρες. Το μυαλό μου εμένα στην Ελλάδα.

Εκεί υπάρχει ο γιος του Κενταύρου, εξίσου πολύξερος κι εξίσου πείσμων, γόνος των αργοναυτών των ταξιδιάρηδων. Και σκέφτομαι τώρα τα ταξίδια, αυτό στο Παρίσι, αυτά που γίνανε, αυτά που έρχονται, τα παλιά, τα μελλούμενα. Αν θα με φωτογράφιζα τον τελευταίο καιρό, θά 'βαζα τίτλο “Ο σκεπτικός”. Αργοναυτική εκστρατεία και Οδύσσεια. Δυο μεγάλα ταξίδια, τραγουδισμένα και αγκιστρωμένα στο πάνθεον της Ελλάδας. Ήρωες όλοι, αλλά τόσο διαφορετικοί οι σκοποί. Κολχίδες και Ιθάκες, επίθεση κι επιστροφή. Κανένα δεν θα υπήρχε δίχως το σκοπό. Κι αν ήταν πλούσια η Κολχίδα, κι η Ιθάκη πτωχική, ήταν αυτή η τελευταία που δε μας γέλασε, γιατί την ξέραμε από πριν. Χωρίς Ιθάκη και πατρίδα τι οδύσσεια, χωρίς Κολχίδα και Χρυσόμαλλο, γιατί συμπληγάδες; Όλα έχουν το στόχο τους, μα είναι αυτός που καθορίζει το χρώμα του ταξιδιού. Αν πιότερο αξίζει το ταξίδι ή ο στόχος, ποιός θα μας το πει;

Αφυπνού, Περσεφόνη.

Ακρωτήρι Ταίναρο, όπου οι ψυχές αφήνουν το βήμα και βουλιάζουν στα μαύρα βράχια πού 'ναι τα χείλη του Πλούτωνα, να τις καταπίνει ανεπιστρεπτί. Λίγο πριν η στεριά γίνει θάλασσα, ο ναός του Ποσειδώνος, που η Περσεφόνη τον νέμεται και γεννάει έλεος από το δάκρυ των ζωντανών και από τα τάματα πλέκει ευμενίδες προσφορές στον κύρη της. Εκεί, στο δάχτυλο της γης που πλέει στα νηστικά νερά, στέκει στο νύχι απάνω ο φάρος, στο τέλος απ' το μονοπάτι της στεριάς και ορίζει μονοπάτι της θάλασσας και των χαμένων ψυχών. Αενάως ο ήλιος βουλιάζει κι εκτοξεύεται και το φάος του ρουφάει ο φάρος τη μέρα κι εκπέμπει ράβδους από μάτια, μεσούσης της νυκτός. Πάνω στο ερείπιο ζει και στροβιλίζεται μόνον το φάος, κοιμάται ο άνεμος και εκείνο κρέμεται στο μεταίχμιο γης, θάλασσας, ουρανού και Αδη. Εκεί σε μάλωσα, σε απώθησα και σε έτσουξα, εκεί με χτύπησες πάνω στην πληγή, όπως κάνεις πάντα από αδυναμία και φόβο... Μα δεν μπορώ παρά να είμαι ο φάρος σου και το ξέρεις. Είναι, ωστόσο, στο χέρι σου να δεις από τι σε διώχνει ο φάρος, από τι θέλει να σε φυλάξει... Μετά βεβαιότητος όχι από τον εαυτό του.

Σ'αυτόν τον Άδη που ζούμε, η αγάπη που ανάβει το φάος του φάρου, που στέργει, που φυλάγει, που ορίζει, που αληθολογεί, πού 'ναι αναμφισβήτητη σαν την ίδια την ύπαρξη, πληρώνεται με επιταγές απομάκρυνσης. Οι φάροι πάντα στέκαν μόνοι. Το ίδιο και η αλήθεια.

Γέροι, κορέλες, φράγκοι και άλογα.

Στη Σκύρο φτάσαμε βράδυ. Καθώς περίμενα να ξεμπαρκάρω στη γραμμή των αυτοκινήτων στην κοιλιά του πλοίου, ένα τσούρμο Γέρων όρμησε με εκκωφαντική χλαπαταγή μέσα στο βαπόρι υποδεχόμενοι τους επισκέπτες, σείοντας τις εκατοντάδες ορειχάλκινες κουδούνες που ήσαν ζωσμένοι. Όσοι έχουν βρεθεί στο νησί τις μέρες αυτές ξέρουν το έθιμο. Θόρυβος παντού, τόσος που λες μετά από λίγο πως δεν υπάρχει άλλος ήχος στη φύση, γίνεται χαλί ο κρότος και νήμα γερό που σου τρυπάει τ'αυτιά και κρεμάει το κεφάλι σου να αιωρείται απ'τον αιθέρα, μη πατώντας, λες, στη γη. Παλινδρομούν τη μέση ρυθμικά και οι κουδούνες λαλούν, καθώς οι κορέλες τους προκαλούν με τα λευκά μαντήλια τους σε εκδηλώσεις διονυσιακές. Εντυπωσιακό στην αρχή, κουραστικό μετά από λίγο, όταν το γλέντι συνεχίζεται στα στενά της Χώρας.

Η Σκύρος είναι ριγμένη καταμεσίς στο βόρειο Αιγαίο και ισορροπεί στη διελκυστίδα των ρυθμών, των ηθών και του ανήκειν. Μόνη στο χάρτη, μόνη και στους τρόπους, αναζητά ακόμη κι αυτή η αναζήτηση είναι ο χαρακτήρας της. Μισή Κυκλάδα, αλλά όχι ολόκληρη, μισή Σποράδα αλλά και πάλι όχι, δυο βουνά εκατέρωθεν, θάλασσες μεν και δε, και τ'άγρια αλογάκια της σχόλιο στην ιδιαιτερότητα. Δεν έχει ντόπιους χορούς, είπανε. Έχει όμως πολλή Ελλάδα και γνήσιους Έλληνες. Τη ζήσαμε τρεις μέρες, δύο εμείς, και τη ζωγραφίσαμε μες τις φωτογραφίες. Είδαμε τη θαμμένη ποίηση, το ορεινό λιβάδι που ποτίζει τ'άλογα, την αμμουδιά που γράψαμε τέσσερα γράμματα μα σβήστηκε η γραφή από δάκρυα, τα πήλινα ψάρια και τη μοναξιά πούχει το πρωινό ξύπνημα σαν είσαι άγαλμα σε ψηλή πλατεία. Αν είσαι από μέταλλο ή πέτρα, δεν τη νιώθεις. Έλα όμως που εμείς γινήκαμε από σάρκα και συναίσθημα φωτιά, σαν τον ήλιο που δύει πίσω από το βράχο της Χώρας και βάφει πυρά τ'άσπρα κυκλαδόσπιτά της. Η νύχτα πέφτει ρυθμικά μετρώντας τις πέτρες στο καλντερίμι με το χτύπημα του σφυριού του τσαγκάρη που φτιάχνει τροχάδια, παραδοσιακά υποδήματα από δέρμα. Ανεβαίνει από την μικρή κοιλάδα στη ρίζα του βράχου και τον τυλίγει σα μαύρο μετάξι πέπλο, φίμωτρο στις φωνές της μέρας που τελευταίο της οχυρό το μοναστήρι στην κορφή. Εκεί κλείνεται το φως και μένει ζωντανό σ'ένα καντήλι όσο βαστάει το σκότος και μετά γλιστρά απ' τη χαραμάδα της καστρόπορτας κι αγγίζει τον ορίζοντα στην ανατολή. Και σηκώνεται το σκοτεινό πέπλο και κρύβεται κάτω απ'τα πεύκα στο βόρειο βουνό, κρύβεται στα πάμπολλα ξωκλήσια που μένουν κλειστά, κρύβεται στα χαλάσματα και κάτω απ' τα κατάλευκα βότσαλα του γιαλού.

Εσύ ήσουν φως και σκοτάδι. Δεν ξέρεις ακόμη, δε νιώθεις. Το βρήκες αυτό που ζητούσες να βρεις, μα δεν ξέρεις ότι το ζητούσες. Ένα αλογάκι έφαγε απ' τα χέρια μας, η άγρια αδάμαστη φύση τίμησε την παρουσία μας. Στο δρόμο, μετά τον τάφο η ζωή. Μην τη διώχνες καταβρέχοντάς την με μπουκάλια δάκρυα.

Ο ήλιος του απογεύματος

Σ'αγαπάω γιατί υπάρχεις. Γιατί υπάρχω. Γιατί το ξέραμε, γιατί το θέλαμε κι ας λέγαμε πως όχι. Γιατί κοιτάξαμε τον ίδιο ήλιο του απογεύματος, γιατί αγγίξαμε τη μέθη της θάλασσας, γιατί ενωθήκαμε στην αγκαλιά μιας νύχτας από γιασεμί, γιατί στη βρύση με πιτσίλισες νερό κι εγώ φιλιά κατόπιν, γιατί τα χέρια μας ταιριάξανε το ένα μέσα στ' άλλο, γιατί τα χείλη μας υφαίνουν κείνους τους ιστούς που μάς κρατούν μαζί ακόμη κι όταν χώρια, γιατί είμαι η ζέστη σου κι είσαι η δροσιά μου. Σ' αγαπώ γιατί σε βλέπω, γιατί σε μυρίζω, γιατί σ' ακούω, γιατί σε γεύομαι, γιατί σ' αγγίζω. Όλα. Όχι λιγότερο απ' αυτό. Σε ζορίζω, με τρελλαίνεις, με διώχνεις, σε στριμώχνω, σε μαλώνω, με πειράζεις, μου δίνεσαι, σε παίρνω, σου δίνω, με δέχεσαι. Χρυσάφι κυλάει στο νερό την ώρα του μαζί, λαμπρό αυτό κι εμείς φιγούρες σκοτεινές που απολαμβάνουν. Είμαι το μωβ στο ζουμπούλι και το δεντρολίβανο του παραθύρου σου, εκείνο που βλέπεις κάθε που ξυπνάς και που σε βλέπει όσο εσύ κοιμάσαι, που άντεξα στο χειμώνα και χαίρομαι όταν βλέπω την άνοιξη στο πρόσωπό σου, που είναι το πιο όμορφό της σπίτι. Γλυκιά τυράννια σαν το μέλι ο έρωτας, τσίμπημα ο πόθος και κεντρίζει την έκσταση. Φάγε απ' το μέλι που σου δίνω, δος μου το μέλι σου να πιώ. Στο έβδομο φεγγάρι χύνουμε το ασήμι όχι με την τύχη, αλλά με την αγάπη πια και με τη θέληση. Σ.Α.Γ.Υ., για σένα που το ξέρεις.

Maria D. Lafitte - Καλό ταξίδι, ψυχή.

Η Maria Dolors πέταξε στις 15 του μήνα Φλεβάρη. Το περασμένο καλοκαίρι περάσαμε μέρες τραγουδιού στον Άγιο Λαυρέντη, μόλις έξι μήνες πριν. Συναυλία της στις 23.08, μέσα στα πυκνά φυλλώματα, απόκοσμη, μυστηριακή, αλλόκοτη, αλλοτινή κι εγώ κρεμασμένος από τα κλαδιά, να την ακούω. Στα 58 της χρόνια ξεκίνησε για αιθέριους τόπους, με την παιδιάστικη φωνή που ερχόταν απ' το παρελθόν και το ενσωμάτωνε με τόση μαεστρία στο άτυπο παρόν μας. Ένα παρελθόν που μιλούσε γι΄αξίες, γι΄ αγάπη, για έρωτα, δόσιμο, έκσταση συναισθήματος και χαρά μέσα στην απλότητα της ζωής.

Εκείνη αγαπούσε το νερό, μιλούσε κι αγκάλιαζε τα δέντρα, μάθαινε να τραγουδάει ηπειρώτικα πολυφωνικά τραγούδια και φορούσε πάντα το χαμόγελο. Κάναμε παρέα οι δυο μας. Καταλαβαίναμε. Ήταν απο κείνους τους ανθρώπους που μιλούν και με τη σιωπή τους, που οι καρδιές τους ακτινοβολούν χρώμα και στις πλάτες κουβαλούν το βάρος του προτύπου, μια από τις τελευταίες τροβαδούρους ανόσιων καιρών που σφάζουν την τέχνη με γιαταγάνι το χρήμα, μια αγνή Άνθρωπος διαποτισμένη από Αγάπη. Ο Θεός την πήρε, την έκαμε φλόγα κάνοντας στάχτη ό,τι φθαρτό είχε πάνω της και η κηδεία της γιορτή για τους γνωστούς και φίλους, όπως το ήθελε εκείνη. Τελευταία φορά που την είδα, μού έδωσε ένα δίσκο της γεμάτο μουσικές των τροβαδούρων. Τον ακούω συχνά. Τρώγαμε μαζί, τα χέρια της κρατούσαν το ποτήρι το νερό και το ευλογούσαν, αγκάλιαζαν τον πλάτανο εκεί στην πλατεία και του'λεγαν 'ευχαριστώ' για τη σκιά, για τη δροσιά και για τη συγκυρία. Κι αυτό το απόσπερο της 15ης του Φλεβάρη, ντύθηκε στα πράσινα η ψυχή της και σβέλτα, αθόρυβα - κι ας ήτανε λευκόκωμη, είναι που δεν άσπρισε ποτέ η καρδιά της - πέταξε πίσω από τον άγγελο, όπως φεύγουνε πάντα οι τροβαδούροι, οι ουκ έχοντες πού την κεφαλήν κλίναι, για να αλαλάζει με τους αγαπημένους της ψηλά εκεί, να υμνεί την αγάπη στην Αγάπη.

Θα μας λείψεις για πάντα, Μαρία Ντολόρς.

Σύνθεση από φεγγάρι, σύννεφο και αντέννες

Μακρόσυρτη απουσία από τις καταγραφές, μια και η ζωή πηγάζει έντονη τον τελευταίο καίρο από τα βράχια του έρωτα, θέτοντας σε κίνηση υλικά και ιδεατά γρανάζια. Οι αντέννες μου ανοιχτές, συνέλαβαν το σήμα της έλξης και συντονίστηκαν στο ατέρμονο γαλάζιο, που όμως εγκολπώνει εξίσου στοργικά τη σελήνη και τα σύννεφα. Τα αεικίνητα πινέλα του χρόνου βάφουν στα μάτια μας εικόνες μέσα από το απαρέγκλιτα σταθερό και συνάμα αείζωο motus perpetuum εκείνου που, φαινόμενος ακίνητος, ξεγελάει τους πρωταθλητές της ζωής στο νήμα του τερματισμού. Έκτο φεγγάρι πλησιάζει, έκτο από τότε του Αυγούστου, όταν στην ίδια φάση του ξόρκισε δαίμονες της μόνωσης κι έφεξε δαίμονες της μοναξιάς, πάνω σε πέτρες αγκαλιασμένου από γαία γιαλού. Μες την καρδιά κρατήθηκε η θέρμη εκείνης της βραδιάς, κι αν τώρα σύννεφα χιονιού εφίπτανται εκτός κι εντός, πάντα ελπίζω πως ο ήλιος και η αλήθεια θα νικήσουν. Πάντα η σελήνη της δωδέκατης ημέρας ας ανατέλλει στη γωνία όταν τα χείλη εκστομίζουνε πληγές, όταν τα μάτια μας ξεχνούν πως αγαπιούνται κι επιτρέπουν σε αλλότρια σύννεφα ομίχλες. Σ.Α.Γ.Υ., για εκείνον που κατάλαβε.

Γωνήλιον ουρανογώνι.

Συμβαίνει κάθε μέρα. Ορατό ή αόρατο, εφικτό ή ανέφικτο, συνηθισμένο ή μοναδικό. Πολωτικά τα πράγματα γύρω μας. Έχουμε όλοι πιάσει τις γωνιές μας, πολεμώντας τις αντικρυνές γωνιές, ξεχνώντας την αγαλλιάση του μαζί. Γαλάζιο και κόκκινο, μα τι ποικίλματα ενδιάμεσα!

Κάπα Βήτα

Είναι φανταχτερό. Λάμπει στη σύγχρονη βιτρίνα. Τα παλιά φανάρια χλωμιάζουν στη θωριά του. Καμαρώνει, καλογυαλισμένο και φανφαρόνικο, απομονωμένο και δακτυλοδεικτούμενο, διαφημίζοντας μόνον τον εαυτό του, αυθύπαρκτο αλλά και αποκεκομμένο. Όσο κι αν στήθηκε για να στολίζει, δεν παύει να είναι απλώς ένα Κάπα Βήτα. Κέρατο Βερνικωμένο.

Quote.

"...Είναι στ'αλήθεια μαγική αυτή η στιγμή που - όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει που γνωρίζεις τον σύντροφό σου - μπορείς να εκπλήσσεσαι ευχάριστα ανακαλύπτοντας μια νέα πτυχή του, φωτίζοντας από μια διαφορετική γωνία το ίδιο σώμα που σε έχει αγκαλιάσει τόσες φορές, το ίδιο μυαλό που ξέρεις ότι σε σκέφτεται και σ' αγαπάει." [...]

Excerpt from blog : Is there life after birth

Τα ΡΩ του Ερωτα.

ΡΩ, έΡΩτας παΡΩν
αρΡΩστια άκΡΩς πυΡΩμένη.
ΜηΡΩν ζαΡΩματα
χειΡΩν τΡΩτές αναρΡΩτήσεις
μυΡΩνουν στΡΩματα
κηΡΩν αΡΩματα
χοΡΩν ΡΩμαίικων πΡΩτηχήσεις
νεΡΩν αρθΡΩματα.

ΛαμπΡΩν ζεφύΡΩν ανθηΡΩν σκαΡΩματα
μικΡΩν αντΡΩν ζαχαΡΩμένα χΡΩματα!

Στο παλιό λιοτρίβι.

Το φιλοπαίγμον πινέλο ζωγράφισε πάνω στο χάρτη φιδωτό το δρόμο που σε φέρνει στον Άγιο Λαυρέντιο, ως εκ τούτου η άσφαλτος δε θα μπορούσε να παρεκκλίνει από το επί χάρτου. Έντεκα χιλιάδες μέτρα μήκους και εξακόσια εβδομήντα ύψους μακριά απ΄ τις εκβολές του Βρυχώνα βρίσκεσαι στις εκβολές ενός άλλου κόσμου, νεκροζώντανου, που θυμίζει πόσο κάποτε ζούσαμε και πόσο τώρα όχι. Το νερό παίζει παντού με τις πέτρες, τα δέντρα, τα μάτια, τ' αυτιά και τα χείλη μας και χορδίζει την άρπα των ανέμων καθώς αυτοί μονομαχούν με τα φύλλα του τριακοσιετούς πλατάνου που αγκαλιάζει σα κλώσσα την πλατεία και όλα τα μουσόπουλα που είναι μαζεμένα εκεί για να περάσουν ακόμη μιαν ερωτική ανάκληση της εφηβείας τους σ' αυτόν τον λάγνο τόπο.

Το χωριό ζει μιαν ακμή παρελθόντων χρόνων αυτές τις λοίσθιες του Αυγούστου. Ο ήχος πανηγύρι και κιλίμι που απλώνει τα κρόσια του στα μαρμαρένια βεραντάκια, που τον φέρνει ο άνεμος να ροβολάει μαζί με το Βρυχώνα ίσαμε την Αγριά χαμαί. Αδέρφια όλοι. Κι εραστές της μουσικής και αλλήλων. Το δάσος πρόσφορο, η σελήνη θυμιατήρι και η Παναγιά η Σουραυλού κρατάει καλά τα μυστήρια της δικής μου θείας λειτουργίας. Η ψαλμωδία κι ο έρωτας είναι παιδιά του Θεού. Οι φωνές που σωπαίνουν από έκστασι, οι σιωπές που λυγμαίνουν και το μυστικό φιλί επάνω απ' το κερί, γι' αυτά να ζήσης, γι' αυτά να νεκρωθή το εγώ για το εσύ. Το χέρι-χέρι της δροσιάς, το νυχτερινό πιάνο και η φεγγαράδα στο δέρμα χειλιών αγκαλιασμένων. Στο καλντερίμ αντάμα κόπρανα και νυχτολούλουδα, άνθρωποι κι άνθρωποι στις ίδιες πέτρες ολισθαίνουν. Και στις γλυστερές ματιές των οι καρδιές.

Εις το παλιό λιοτρίβι ο μύλος είναι πια γρανάζι μοναχό χωρίς λαλιά. Απέσβετο λάλον ύδωρ. Η πολυτέλεια άδει τη συντέλεια των αγνών. Ο πανταχού παρών πλάτανος φυλλορροεί, ένεκα η ζέστη. Τα παιδία παίζει στην αυλή. Εγώ μόνος στο αφιλόξενο κρεβάτι μου απαριθμώ φατνώματα και σκέψεις, όπως ο ήλιος διασχίζω το αστερέωτο. Πάλι κι απόψε συναυλία, όπως και αύριο και χτες. Πότε πάνω, πότε κάτω απ' τη σκηνή, μά όλοι αντάμα. Σε πολλές χαρές που πήγα, φωνεί η ηπειρώτισσα. Πέρα σε κείνο το βουνό, κοντούλω μ' τι με μάρανες, κλήμα ήταν φυτρωμένο, έλα, μαυρομμάτα μ', έλα. Πόσο καιρό, λογίζομαι, έχω να πάω σε χαρές.

Τελευταία μέρα (ή, έτσι πίστευα) το πρωί, όλοι στην πλατεία για το μεγάλο αντίο, που έγινε εξαπιναίως καλωσόρισμα εκεί, στη ρίζα του αιώνιου πράσινου πλατάνου με το πράσινο τραγούδι και με την πράσινη ίριδα που αργότερα βυθίστηκε στη θάλασσα του κάστρου, ανάμεσα σε ανθρώπινα μέλη και σαξόφωνα. Κι όταν αργότερα πολύ εβγήκε πάλι η θυμιατίστρα η σελήνη, σα παπαδάκι λαμπερό και με τα σύννεφα καπνούς να βγαίνουν απ' το στόμα της, όλα μας τα "γιατί" απαντήθηκαν μεμιάς, τόσο άρρητα εκτενώς που μας ετρόμαξε η πολλή αλήθεια, η πολλή ελευθερία κι η πολλή χαρά, σαν νάταν για ποινή ο φόβος μας. Μα η στιγμή απ' τη δύναμή της χαράχτηκε στο στύλο και στο μπλέ παράθυρο που κοιτάζει τη δύση και τόσο μας άρεσε, εκεί στο μονοπάτι προς το θαλασσένιο κάστρο με την πιτσιλίχτρα βρύση απέναντι από το γιασεμί. Τα παιδιά του είναι τώρα μαραμένα στο ράφι μου, το άρωμά του όμως τυλίγει με μετάξι την καρδιά μου.

Ο Άγιος Λαυρέντιος μπορεί να υπομένει την επάνοδό μας: την επάνοδο της ζωής στην πέτρα του καλντερίμ και των ονειρογρίφων μας που, όπως λένε, είναι ζυγιασμένοι ανάμεσα στους πόθους και τους φόβους μας.

De somnibus et civitatibus.

"...ό,τι είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς, μπορεί και να το ονειρευτεί αλλά και το πιο αναπάντεχο όνειρο είναι ένας γρίφος που κρύβει μια επιθυμία ή το αντίστροφό της, μια φοβία. Οι πόλεις, όπως και τα όνειρα, είναι χτισμένες με επιθυμίες και φοβίες, παρότι το νήμα που τις συνδέει είναι μυστικό, οι κανόνες τους παράλογοι, οι προοπτικές παραπειστικές και κάθε πράγμα κρύβει ένα άλλο πράγμα... και νομίζουν ότι είναι έργο του μυαλού ή της τύχης..."

Ιταλο Καλβίνο: Οι αόρατες πόλεις.

Volver

Επιστρέφω. Σε μια ηχορρυπαρή πόλη μετά από διαμονή σε ορεινό πηλιορείτικο χωριό. Σε μια καμμένη χώρα μετά από ώρες φυσιολατρικών εξερευνήσεων. Στη ζωή του πολίτη μετά από στρατιωτική θητεία. Στη χαρά της δουλειάς μετά από μήνες απραξίας. Στις σοβαρές αποφάσεις μέλλοντος μετά τη χαλαρή άφεση στην ημερησία διάταξη της καλοκαιρινής ραστώνης. Στο blog μου μετά την αφωνία μηνών. Και στα ακραίωρα μονοπάτια του ανοίγματος, μετά από περίοδο αυτοεγκλεισμού! Αυτό είναι ένα πρελούδιο σε ήχους volver.

Lacrimosa dies.

Ο Γιάννης κι ο Δημήτρης δεν υπάρχουν πια.
Έπεσαν χτες νικημένοι απ' τη φωτιά.
- requiem aeternam dona eis, Domine.
Πέθαναν χτες νικώντας το θάνατο
που μάς επιβάλλουν οι εξουσίες.
- et lux perpetua luceat eis.
Κάψαν στη φωτιά μαζί με τις σάρκες τους
όλα τα ξεραμένα λόγια των πολιτικών.
- quid sum miser tunc dicturus?

Πότισαν με ιπτάμενα ύδατα ανδρείας,
με κύματα ακατάβλητου ηρωισμού,
με σύννεφα αιθέριας περηφάνιας
και με αστείρευτες πηγές δακρύων
όλους αυτούς που στάθηκαν στο πλάι τους.

Το κίτρινο υδάτινο πουλί τούς πρόδωσε,
εκείνοι δεν πρόδωσαν ποτέ τον όρκο τους
- voca me cum benedictis
"ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης"
ούτε μια Ελλάδα που καίγεται από φλόγες
- flammis acribus addictis
κι από ανίκανες μετριότητες
- confutatis maledictis
κι από εμπρηστές - πλέον δολοφόνους

Θυμήσου, Κύριε τα παιδιά σου
- recordare, Jesu pie
σήμερα που έρχονται κοντά Σου.
- ne me perdas illa die.

Είθε η φωτιά απ' τους δρυμούς και τις αθώες κοιλάδες
να κατεβεί καλπάζοντας στο Σύνταγμα.
Είθε οι καπνοί που τους έπνιξαν με δόλο φονικό
να θολώσουν τα μαύρα σχέδια των ατίμων.

Ο Γιάννης κι ο Δημήτρης και οι άλλοι,
οι γενναίοι που τελευτούν για τους δειλούς,
είναι όλοι τους ήρωες,
στη ζωή και στο θάνατο.