Ένα τσιτάτο η ζωή μου.

Και τώρα, αγαπημένοι μου φίλοι, θα σας δείξω τον τρόπο που πρέπει κανείς να ζει.

Ανοίγοντας το ένα μάτι το πρωί της καινούριας, γεμάτης ευκαιρίες για προσωπική εξέλιξη μέρας, πληκτρολογώ - ακομη ξαπλωμένος στο κρεββάτι - στον επιαγκάλιο ΗΥ τον οποίον έχω κρεμάσει ανάποδα από το ταβάνι - είδει ηλεχτρονικιάς νυχτερίδας - σε ειδικό βραχίονα πάνω από τη μούρη μου, το πρώτο από τα αγαπημένα μου σάητ με αποφθέγματα ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος, τα οποία ήλθαν στη φιλοσοφική εικονική πραγματικότητα μέσω του τρισευλογημένου ντερνέτ, που το λέει και η εβδομηκοντούτης μάνα μου. Αμέσως, αγαπητοί φίλοι, ξεχύνονται μπροστά μου αιώνιες σοφίες σωρό. Ποια να πρωτοδιαλέξω! Μαο, Λαο, Ρουζβελτ, Τσε, Τσετσε, Σωκράτης, Ιπποκράτης, Ηράκλειτος, Κομφούκιος, Βάνα Μπάρμπα, Βέφα Αλεξιάδου, Κούντερα, Κουστουρίτσα, Κουροσάουα, Κουροφέξαουα, Βούδας, Κούδας, Λάμα, Γιόντα... ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής, την ορμονική μου κατάσταση και τον καιρό, επιλέγω μία και την ποστάρω στο Φέησμπουκ, το μεγάλο μας τσίρκο, για να τη μοιραστώ μαζί σας. Θελω να σας δείξω πώς βιώνω τη ζωή μου, πώς συμπεριφέρομαι στο κάθε μέρα μου, κάθε ώρα μου, κάθε λεπτό μου σε όλους σας ανεξαιρέτως, πώς έχω αποφασίσει να περάσω το υπόλοιπο του επίγειου χρόνου μου. Εσείς, αγαπημένοι μου, αμέσως σπεύδετε να ανταποκριθείτε στο κάλεσμά μου αυτό με μουσικές εξαίσιες, με φωνές, με σχόλια στήριξης του αγώνα, με εράνους και συναυλίες αλληλεγγύης, γνήσιοι υποστηριχτές της μάχης για μια καλύτερη ονλάην ζωή, για ένα καλύτερο τσιτάτο αύριο.

Όταν ανοίξω και το άλλο μάτι, αποκτώντας έτσι το πλεονέχτημα της στερεοσκοπικής όρασης που μου χάρισε ο καλός Θεούλης (του οποίου τσιτάτο θα δημοσιεύσω σύντομα), τρέχω να κάμω έναν καφέν, να ανοίξει το μυαλό για να οργανώσω την επόμενη κίνηση στη μάχη για το σλόγκαν ζωής. Εσείς, στο μεταξύ, έχετε κατακλύσει το ποστ μου με την αληθινή αγάπη σας. Είναι πια καιρός να σας ανταποδώσω όλη αυτή την προσοχή που μου δίνετε, κατανοώντας την ανάγκη μου, με ένα δεύτερο τσιτάτο. Ξανανοίγω τον Πακτωλό ονλάην, τοποθετώντας τον ΗΥ στο ειδικό σκαμνάκι USB του λουτρού καθώς ανακουφίζομαι επί της τουαλέτας. Αυτό το εσπαραγμένο ρητό από πάπυρο του Qumran του 2ου μ.Χ. αι. φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα στην περίσταση. Και ιδού: το δεύτερο ποστ της ημέρας είναι ήδη γεγονός, πράγμα που ξεσηκώνει εικονικές ζητωκραγές από σας, το φανατικό κοινό μου. Πόσο αγαπώ την πολυχρωμία σας, τα ετερόκλητα σχόλιά σας, το εύρος των απόψεων, το πόσο παχύ είναι, τη γεμάτη γεύση του... είμαι, βλέπετε, μαθημένος στο καλό, το γνήσιο, το αληθινό. Σας ευχαριστώ με ":0, :-*, :), :p και άλλες παραπλήσιες εκφράσεις γνησίου συναισθηματικού βάθους.

Μέχρι να πιω τον καφέν μου, η ανάγκη για ένα νέο τσιτάτο είναι πια απτή. Η διαδικασία θα επαναλαμβάνεται, αγαπημένοι μου πραγματικοί φίλοι, ολημερίς, με μικρά διαλείμματα για εργασία, μελέτη, αναπνοή και αλλαγή εσωρούχου. Ξέρω πόσο με καταλαβαίνετε, ξέρω την προσήλωσή σας στον κοινό μας αγώνα για το τέλειο πόστ, στον οποίο έχω αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι, αποποιούμενος κάθε ευτελή συνήθεια όπως το αηδιαστικό έμπρακτο νοιάξιμο, ο βδελυρός συγχρωτισμός καθώς και η πιθανότητα να σας συναντήσω σε πραγματικό χρόνο.

Πραγματικά σάς ευχαριστώ, αγαπημένοι μου. 

Δεν ξέρω πώς ζούσα πριν το Φέησμπουκ.

Και ώσπου να ανοίξει και το τρίτο μάτι μου, δεν έχω ιδέα πώς να ζήσω χωρίς αυτό.-