Lacrimosa dies.

Ο Γιάννης κι ο Δημήτρης δεν υπάρχουν πια.
Έπεσαν χτες νικημένοι απ' τη φωτιά.
- requiem aeternam dona eis, Domine.
Πέθαναν χτες νικώντας το θάνατο
που μάς επιβάλλουν οι εξουσίες.
- et lux perpetua luceat eis.
Κάψαν στη φωτιά μαζί με τις σάρκες τους
όλα τα ξεραμένα λόγια των πολιτικών.
- quid sum miser tunc dicturus?

Πότισαν με ιπτάμενα ύδατα ανδρείας,
με κύματα ακατάβλητου ηρωισμού,
με σύννεφα αιθέριας περηφάνιας
και με αστείρευτες πηγές δακρύων
όλους αυτούς που στάθηκαν στο πλάι τους.

Το κίτρινο υδάτινο πουλί τούς πρόδωσε,
εκείνοι δεν πρόδωσαν ποτέ τον όρκο τους
- voca me cum benedictis
"ως πιστός και φιλότιμος στρατιώτης"
ούτε μια Ελλάδα που καίγεται από φλόγες
- flammis acribus addictis
κι από ανίκανες μετριότητες
- confutatis maledictis
κι από εμπρηστές - πλέον δολοφόνους

Θυμήσου, Κύριε τα παιδιά σου
- recordare, Jesu pie
σήμερα που έρχονται κοντά Σου.
- ne me perdas illa die.

Είθε η φωτιά απ' τους δρυμούς και τις αθώες κοιλάδες
να κατεβεί καλπάζοντας στο Σύνταγμα.
Είθε οι καπνοί που τους έπνιξαν με δόλο φονικό
να θολώσουν τα μαύρα σχέδια των ατίμων.

Ο Γιάννης κι ο Δημήτρης και οι άλλοι,
οι γενναίοι που τελευτούν για τους δειλούς,
είναι όλοι τους ήρωες,
στη ζωή και στο θάνατο.

Cocktail blues.

Η ιστορία αυτή δε θα λάβει χώρα σε εξωτικά μέρη, ή τουλάχιστον σε μέρη τα οποία πας έλλην κάγκουρας μετά συζύγου και Jeep θεωρεί εξωτικά, απαξιώνοντας απαρεγκλίτως και συλλήβδην τα εγχώρια. Ουχί. Η ιστορία αυτή θα εκτυλιχθεί εις ελληνικήν παραλιόραβδον (beach bar, gia tous omilountas apsoga tin aramaikin...), ανήκουσα εις ξενοδοχείον έκτακτον, μεσούσης της νυκτός, όταν τα αλαλάζοντα πλήθη εγκαταλείπουν αγάλι τον αγώνα της διασκέδασης με σκοπό τον εμετό, το σεξ και τον ύπνο (με οποιαδήποτε σειρά). Θα την πασπαλίσουμε με αστερόφως και καθόλου σεληνόφως το οποίον μπορεί να αποβή ξενερωτικόν εάν η σελήνη κατσικωθή και δε λέει να κρυφτή και να μας αφήση στο ποθητόν σκοτάδι. Ζωγραφίζουμε, λοιπόν, το μπαράκι: πλακόστρωτος πάγκος με πλακάκι μπλου, καλαμωτή για σκέπασμα και γύρω φοίνικες. Χαμηλό φως απο πυρσούς, χιλιάδες μποτίλες στο οπτικό μας υπόβαθρο και μέσα απο αυτές τα ποτά γυροφέρνουν τις διαθλάσεις και τα πνεύματά τους γεννούν μικρόκοσμους βιώσιμους για δευτερόλεπτα. Εκεί, στην ιστορία μας αυτή, διαφεντεύει ο Στέφανος, άνδρας εύρωστος, μελαγχροινός, όμορφος πέραν του ειωθώτος και με στροβιλίζον μυαλό που χύνεται μέσα από ένα ζευγάρι καταπράσινα μάτια και λαλεί ανάμεσα από δυο ιδανικά, υγρά και κυματώδη χείλη πολιορκημένα από το αξύριστό του πρόσωπο.
Ας τοποθετηθώ λοιπόν κι εγώ μέσα στην ιστορία. Νάμαι. Είμαι τοποθετημένος, θες από ένστικτο, θες από τύχη, θες από προμελέτη, σε ένα από τα ψηλά σκαμπώ απο μπαμπού. I wasn't here before, with the crowds. Ήλθα μετά, όπως φτάνει η γνώση και η ωριμότητα στα ελαφρά μυαλά, όπως χύνεται η ενδορφίνη στο αίμα ακολούθως του οργασμού, όπως ο λιγύφθογγος ύπνος χαϊδεύει τα βλέφαρα μετά το ξυλοκόπημα της κούρασης. Είμαι, θαρρώ, φτιαγμένος για να έρχομαι μετά, αλλά να φεύγω πριν. Το καίριον δεν το ένιωσα ακόμη. Είμαστε μόνοι μας με το Στέφανο και την βελούδινη μουσική ethnic που καθαρίζει το χώρο απο το προηγηθέν νταβαντουραχταρμοθύλευμα ουρλιαχτών και τυμπάνων το μέγεθος γηπέδου. Πίνω στα κόκκινα και φοράω τα σιελ και τα λευκά μου, που μού πάνε. Η strawberry marguerita είναι παγωμένη ενώ ο Στέφανος καυτός. Δε γνωριζόμαστε (καλά, άσε που εγώ ξέρω τα πάντα γι' αυτόν, επισήμως είμαστε άγνωστοι), αλλά εγώ τον έχω ενστερνιστεί εδώ και μέρες και γι' αυτόν ξενυχτώ και ριγώ κάτω χαμηλά. Απόψε όμως που έκανα το βήμα και ήλθα, δείχνω ατάραχος, θες το ποτό, θες η απόφαση.

Με πρόσεξε καθώς μπήκα στο χώρο του, γεγονός που έδωσε μια γερή σπρωξιά στην αταραξία μου και μού φιλοδώρησε ένα γερό γαργάλημα στο υπογάστριο, μαζί μ' αυτή την αίσθησι του αδειάσματος που βιώνει κανείς όταν ο πόθος του κατευθύνεται κι όταν ο έρωτας βυζαίνει μέσα του απ' τα βλέμματα τα γεμάτα νόημα. Σκαρφάλωσα στο πλησιέστερο σκαμπώ μα ο αυτοέλεγχός μου κατρακύλησε όταν με κοίταξε κατάματα καθώς ήταν ακουμπισμένος πλάτη στα ποτά του. "Καλώς τονε κι ας άργησε..." είπε. Η φωνή του καβάλησε πάνω στη μουσική και εισέβαλαν στ' αυτιά μου πλήρως εναρμονισμένες. "Καλησπέρα, κούκλε", είπα εγώ με κείνη την περίεργη διχοτόμηση προσωπικότητας που σε κάνει να μην αναγνωρίζεις την ίδια σου τη φωνή και να χάνεις τον έλεγχο του λεξιλογίου σου. Ακολουθεί εσωτερικός διάλογος κλασμάτων δευτερολέπτου, του στυλ: "Λωλάθηκες, ρε; Άκου, "κούκλε"! - γιατί, τι είπα; - Μα είναι δυνατόν, ακόμη δε σου μίλησε ο άνδρας κι εσύ αμέσως σαλιάρισες, λυσσάρη! - έλα τώρα, υπερβάλλεις, αφού είναι κούκλος και το ξέρει - Τι θα σκεφτεί βρε μαλθάκα, το παιδί; - τα καλύτερα, ελπίζω - ναι, σιγά, που πήρε κουμάντο το πουλί σου" κ.ο.κ. Τέλος εσωτερικού διαλόγου, κι εγώ παραγγέλνω το κόκκινο ποτό μου από τα χέρια του, τα οποία φαντασιώνομαι να ανακατεύουν το κορμί μου αντί τα οινοπνεύματα. "Είναι το χρώμα σου το κόκκινο", μου πετάει. Ναι, είναι. Πάντοτε ο πόθος στη φαντασία μου ήταν κόκκινος, το χρώμα αυτό με κεντρίζει, με γλυκαίνει, με συντονίζει στους παλμούς του έρωτα. Είναι ιδέα μου, ή με προσέχει πέραν του πελατειακού; Όποτε τον κοιτάω κατάματα, αρπάζει στον αέρα το βλέμμα μου και μού το αντισφαιρίζει σε πράσινο χρώμα ανεξερεύνητης ζούγκλας. Η ταραχή μου εντός ολίγου θα γίνει έκδηλη. Είμαστε μόνοι, η νύχτα συνάδει, το ποτό επίσης. Χρωματική πανδαισία και λάγνη μουσική. Πολύ θέλει ο άνθρωπος ν' ανάψει?

Στο σημείο αυτό η ιστορία μας αρχίζει και γδύνεται. Καθώς μου δίνει το ποτήρι, τα χέρια μας αγγίζονται. Τυχαία; Πώς με κοιτάει έτσι αυτός ο άντρας, Θεέ μου. "Κερασμένο!". Όχι, δεν είναι τυχαίο. Θα παίξω κι εγώ: "Μόνον αν με αφήσεις να το ανταποδώσω", λέω και καρφώνω τα μάτια μου μέσα του. Πιάνει την πάσα με το γάντι. "Φυσικά. Όμως, ελπίζω να μην το κάνεις από υποχρέωση". Αυτό ήταν, έχω τρελλαθεί. "Μόνον απέναντι στον εαυτό μου", απαντώ. Η σιωπή που ακολουθεί τραντάζει τα πάντα μέσα μου και ο παλινδρομικός ήχος του κύματος αποκτά αλάνθαστο συμβολισμό. "Σε λίγο θα το κλείσω", μου λέει. "Η θέα όμως από το μπαλκόνι μου είναι εξαιρετική". "Και προς τις δύο κατευθύνσεις, μέσα κι έξω", απαντώ. Αφήνει ν' αναβλύσει χαμόγελο και αρχίζει να σβήνει έναν-έναν τους πυρσούς, αναγκάζοντας τη νύχτα να ανέβει σκαλί-σκαλί από τη θάλασσα στο μπαρ. Όταν τελειώνει, έρχεται κοντά μου. Πια το σκοτάδι έχει κυριεύσει το χώρο, ίσα που φαίνονται τα πρόσωπά μας στην αίγλη των μακρινών φώτων. Εγώ καθισμένος ακόμη στο σκαμπώ, εκείνος όρθιος και πλησιάζει αμίλητος με κραυγαλέα μάτια. Εισβάλλει στο ζωτικό μου χώρο οδηγημένος απ' το μίτο που δέσανε τα μάτια μας. Τα ανοιχτά μου γόνατα γίνονται τώρα η φωλιά του. Η ενέργειά του με αγγίζει πρώτη, μετά η ανάσα του, το χέρι του πάνω στο δικό μου και τελευταία τα χείλη του που ψάχνουν το ταίρι τους στο ημίφως. Ανείπωτη η πρώτη επαφή, νιώθω ότι θα λιποθυμίσω και γραπώνομαι απο τη γλύκα του φιλιού που περνάει από την τρυφερότητα στο πάθος καθώς τα χέρια του κλείνουν μέσα τους το κορμί μου και τα γόνατά μου εγκλωβίζουν το δικό του. Απομακρύνει το πρόσωπό του ίσα για να με κοιτάξει και αμέσως βυθίζεται πάλι στο φιλί που, λες, μαγεύει τα λεπτά και τα κάμει ώρες. Αμίλητοι κι οι δυό μας, Στέφανε, μα οι καρδιές μας σαν τύμπανα σημαίνουν μέσα σε δάσος τροπικό, που ξέρεις σαν τ' ακούς πως ίσως κινδυνεύεις. Ο νεογέννητος πόθος, παιδί του φιλιού και της νύχτας μάς σηκώνει. Ο Στέφανος με παίρνει απ' το χέρι και, αφήνοντας πίσω μας το άφωτο μπαρ, ακολουθούμε το μονοπάτι που βγάζει στο δωμάτιό του και στον παράδεισό μου. Εκεί, σε κείνο το δωμάτιο που κρέμεται πάνω απ' τη θάλασσα με τα κύματα να παλινδρομούν αενάως και πού'χει τ' αστέρια στέγη, απαλλαχτήκαμε απ΄όλα τα εμπόδια και δοθήκαμε ο ένας στον άλλον απαράμιλλα και ολοκληρωτικά, απολαμβάνοντας με όλες τις αισθήσεις και πλήρεις συναισθήματος την ένωσίν μας έως που ο ήλιος ξεκίνησε χαράματα να βάφη τον ορίζοντα και να χρωματίζη τα πάντα. Η πρώτη έκλαμψις με βρήκε στεφανωμένο με τα χέρια και τα χείλη του εραστή μου, έτοιμο να βουτήξω για πολλοστή φορά μέσα στο εδεμικό εκείνο πράσινο που'χει στα μάτια, αυτού που έκτοτε η ανάμνησις με συνοδεύει σε κάθε πρωινό μου ξύπνημα.

Girando

Domenica pomeriggio colla gente amata, poi una passeggiata per la citta'. Se stai cercando, troverai sempre che il vecchio si diventa nuovo agli occhi che sanno guardare.

Το σπίτι μου στα χείλη του...

Η ίδια εικόνα κυριαρχούσε ανέκαθεν στο πανόραμα της φαντασίας μου κάθε που έχτιζα, παιδάκι πρώτα και μεγάλο παιδί κατοπινά, συνήθως τις ώρες της δροσιάς και των αστέρων, το σπίτι που μέσα του θα έκρυβα τον εαυτό μου από την αδιακρισία του κόσμου και θα ζούσα τη γόνιμη μοναξιά μου αλλά και τον ολοκληρωτικό έρωτα χαλαρωμένος και πειραχτικά ημίγυμνος στο μεγάλο ξύλινο δωμάτιο με τον ένα του τοίχο απο γυαλί που βλέπει την αγριεμένη θάλασσα του δειλινού την ώρα της καταιγίδας. Αυτή η εικόνα δεν άλλαξε ποτέ μέσα μου, κι αν διήλθαν πάνω μου τα χρόνια, πάντα τη βλέπω μπρος μου σαν κλείσω τα μάτια στο σκοτάδι.

Το σπίτι αυτό είναι καθισμένο σα γλάρος πάνω στην άκρη ενός ψηλού γκρεμού που κοροϊδεύει τη θάλασσα, κι εκείνη του γλύφει υποτακτικά μα με αμείωτο μίσος και μανία τα πόδια όσο τσακίζεται πάνω του μαινόμενη κι αφρίζουσα, μουγκρίζοντας, βογγώντας και ικετεύοντας σαν κακοπαθημένη σκλάβα τον κυβερνήτη άνεμο που της ταράζει την υγρή γαλήνη. Γύρω του φράχτης εν λευκώ κρατάει μακριά τα ακόρεστα βλέμματα και κύκλος από πέτρες τα πνεύματα της ψευτιάς. Δεν υπάρχει διαφυγή απ' το σπίτι αυτό, παρά μόνον από το δρόμο που οδηγεί στην πόρτα του. Το ιδανικό locus delicti. Αυτή η αίσθησις κάπως με ηδονίζει. Το απαρέγκλιτο, το αναπόφευκτο, το μοιραίο και το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, ο έλεγχος απο τη μια και ο άβατος μονόδρομος του βαραθρώδους χάους διαρρήδην απόλυτος στην άλλη πλευρά. Το τέλος της γης, η αρχή του νερού. Ο ουρανός μουτζουρωμένος από συννεφοπινελιές εναλασσόμενου χρωματισμού από το ερυθρό στο μελανό και η φύση γύρω ανήσυχη. Το κτίσμα, καρφωμένο σαν απομεινάρι δόντι σε γέρικο στόμα που χάσκει στο άπειρο, τραβάει το βλέμμα και τους κεραυνούς. Εγώ εκεί μέσα ασφαλής και ελεύθερος.

Εκεί ο έρωτας γεννιέται κάθε δειλινό σαν φοίνιξ απ' τις στάχτες του δύοντος Απολλώνιου οφθαλμού, όταν εσύ κι εγώ, ιδανικέ ημίγυμνε εραστή μου, μοιραζόμαστε τα μάτια μας, ανταλλάσσουμε τ'αγγίγματά μας και οι καρδιές μας πετούν στο δρόμο του θνήσκοντος ηλίου μέσα απο τη μεγάλη υάλινη οθόνη που ανοίγει στον άπειρο ορίζοντα. Οι ιριδισμοί του πλαγίου φωτός της θάλασσας πεταλουδίζουν στα ενωμένα χέρια, στα ενωμένα χείλη και βάφουν με φλόγα το ψηλό δωμάτιο και την προστατευμένη αγάπη μας. Κι όταν πετάξουμε αστραπές πιο καίριες απ' τις αστραπές, όσο η μανική βροχή ξεπλένει τις ντροπές και τις υποκρισίες που χάνονται στο βάραθρο που χάσκει κάτω μας, καθώς αρχίζει η βροχή των αστεριών που θα κεντήσει τη δροσιά της στο στερέωμα, εσύ κι εγώ γινόμαστε ένα σώμα, χαμένοι ο ένας μες στον άλλον παλινδρομικά και de profundis ex profundo, ευλογημένοι και δεδοξασμένοι και μεγάλοι όσο μικροί.

Όμως αυτό το σπίτι είναι για τα δειλινά της μέρας και της νιότης. Δεν νοίκιασε τυχαία της φαντασίας μου τη σοφίτα η εικών του: το ξέρω πως υπάρχει, αφού υπάρχει μέσα μου ήδη. Στο μακρινό μου ορίζοντα που ανοίγεται στη θάλασσα των κόσμων, κάποιο ακρωτήρι θα φανεί που με προσμένει και μαζί του εσύ, ιδανική αγάπη μου με τα χείλη μισάνοιχτα πάνω στα χείλη του γκρεμού που κοιτάζεις το πέλαγος. Εκεί στο γκρεμό που με πόθησες τόσο θα χτίσω το σπίτι μου αυτό, πάνω στην πέτρα και στα χείλη σου. Η φύση γύρω ανήσυχη μα η γαλήνη στο βλέμμα σου και βράχος η αγάπη σου. Κλεισμένοι εκεί θα ζούμε μονάχα για τα δειλινά, την ομορφιά και για τον έρωτα.

Μετεωρισμός

Χτές τη νύχτα στις δύο παρά τέταρτο έπεσε έν' αστέρι. Όρθιος μέσα στο μικρό σπιτάκι μου έτυχε να σηκώσω το κεφάλι για να πάρω μέσα μου τη μοναδική του όψη, τη δοξασμένη στην αιωνιότητα των τριών δευτερολέπτων κατά τα οποία μονοπώλησε τη λάμψη του σβηστού ουρανού. Η φθονερή φθίνουσα σελήνη, κατάχλωμη σαν φθισική συνέσπασε το πρόσωπο μ' εκείνη την απαξίωση του δίκαιου αδελφού που βλέπει τον άσωτο ν' αστράφτει. Το αστεράκι μου διέγραψε την κύκνεια καμπύλη του μέσα στην αγκαλιά της ατμόσφαιρας που τού χάρισε τόση φωταύγεια εφάπαξ δια της τριβής, ωστε πάραυτα να το αναλώσει και να το μεταβολίσει στο δικό της σώμα δια παντός, μεταβάλλοντάς το σε αέριο. Και χάθηκε απ' τον κόσμο ως μήποτε ον, μόνη απόδειξη της ύπαρξής του η μνήμη μου, ίσως και κάποιων άλλων που σ' αυτή τη μοναδική στιγμή έτυχε να συλλάβουν την εικόνα του.

Έτσι περνούμε οι άνθρωποι μέσα στον κόσμο και στο χρόνο, λαμπρές στιγμές στον καμβά της αιωνιότητας. Ερχόμαστε απ' το τίποτε ενός μακρινού παρελθόντος, περνούμε ασκαρδαμυκτί το στερέωμα και γινόμαστε από ύλη ενέργεια. Αν έχουμε τύχη ίσως μας πιάσει κάποιο μάτι που μπορεί να ξεχωρίσει το φως στο μελανό ρευστό σκοτάδι που κυβερνά τη νύχτα των εποχών. Ανάλογα με τη σύνθεσή μας, μπορεί απλώς να σπινθηρήσουμε ή να κυριαρχήσουμε με άπλετο φως. Να αποτελέσουμε μια έκλαμψη ασήμαντη ή μια λευκή φωτοστοιβάδα.

Κατά τον ίδιο ηρωικό τρόπο στροβιλίζονται πάνω απ' τα σκυφτά κεφάλια μας οι ταξιδιάρες ευκαιρίες. Στο ατέρμονο σύμπαν που ποτέ δε θα γνωρίσουμε υπάρχουν αναρίθμητα σμήνη από δαύτες. Κάθε τόσο ξεφεύγει μια και μπαίνει στην τροχιά μας αδάμαστη, ξεκαπίστρωτη και ορμητική. Είναι υπόθεση της τύχης αλλά και της πρόνοιάς μας να κρατούμε έτοιμη τη σέλλα και να την αρπάξουμε από τη γοργοδρομούσα ουρά της, να την καβαλήσουμε σ' ένα άγριο ροντέο που όμως θα καθορίσει τις ζωές μας. Η στιγμή θα είναι πάντοτε μοναδική, οι ευκαιρίες μας λίγο περισσότερες.

Κάθε που ο ουρανός μάς πετά ένα απο τ' αστέρια του, είθισται να ευχόμαστε ενδόμυχα για ό,τι διακαώς ποθούμε. Εγώ ζητώ να γίνω, όταν ο χρόνος μετουσιώσει όλη μου την ύλη σε πνεύμα και η αλεξανδρινή ζωή μου πλέον θάναι σα μια ξένη φορτική, έν' αστέρι σαν κι αυτά. Δοξασμένο κι ολόφωτο στο τέλος.