Cocktail blues.

Η ιστορία αυτή δε θα λάβει χώρα σε εξωτικά μέρη, ή τουλάχιστον σε μέρη τα οποία πας έλλην κάγκουρας μετά συζύγου και Jeep θεωρεί εξωτικά, απαξιώνοντας απαρεγκλίτως και συλλήβδην τα εγχώρια. Ουχί. Η ιστορία αυτή θα εκτυλιχθεί εις ελληνικήν παραλιόραβδον (beach bar, gia tous omilountas apsoga tin aramaikin...), ανήκουσα εις ξενοδοχείον έκτακτον, μεσούσης της νυκτός, όταν τα αλαλάζοντα πλήθη εγκαταλείπουν αγάλι τον αγώνα της διασκέδασης με σκοπό τον εμετό, το σεξ και τον ύπνο (με οποιαδήποτε σειρά). Θα την πασπαλίσουμε με αστερόφως και καθόλου σεληνόφως το οποίον μπορεί να αποβή ξενερωτικόν εάν η σελήνη κατσικωθή και δε λέει να κρυφτή και να μας αφήση στο ποθητόν σκοτάδι. Ζωγραφίζουμε, λοιπόν, το μπαράκι: πλακόστρωτος πάγκος με πλακάκι μπλου, καλαμωτή για σκέπασμα και γύρω φοίνικες. Χαμηλό φως απο πυρσούς, χιλιάδες μποτίλες στο οπτικό μας υπόβαθρο και μέσα απο αυτές τα ποτά γυροφέρνουν τις διαθλάσεις και τα πνεύματά τους γεννούν μικρόκοσμους βιώσιμους για δευτερόλεπτα. Εκεί, στην ιστορία μας αυτή, διαφεντεύει ο Στέφανος, άνδρας εύρωστος, μελαγχροινός, όμορφος πέραν του ειωθώτος και με στροβιλίζον μυαλό που χύνεται μέσα από ένα ζευγάρι καταπράσινα μάτια και λαλεί ανάμεσα από δυο ιδανικά, υγρά και κυματώδη χείλη πολιορκημένα από το αξύριστό του πρόσωπο.
Ας τοποθετηθώ λοιπόν κι εγώ μέσα στην ιστορία. Νάμαι. Είμαι τοποθετημένος, θες από ένστικτο, θες από τύχη, θες από προμελέτη, σε ένα από τα ψηλά σκαμπώ απο μπαμπού. I wasn't here before, with the crowds. Ήλθα μετά, όπως φτάνει η γνώση και η ωριμότητα στα ελαφρά μυαλά, όπως χύνεται η ενδορφίνη στο αίμα ακολούθως του οργασμού, όπως ο λιγύφθογγος ύπνος χαϊδεύει τα βλέφαρα μετά το ξυλοκόπημα της κούρασης. Είμαι, θαρρώ, φτιαγμένος για να έρχομαι μετά, αλλά να φεύγω πριν. Το καίριον δεν το ένιωσα ακόμη. Είμαστε μόνοι μας με το Στέφανο και την βελούδινη μουσική ethnic που καθαρίζει το χώρο απο το προηγηθέν νταβαντουραχταρμοθύλευμα ουρλιαχτών και τυμπάνων το μέγεθος γηπέδου. Πίνω στα κόκκινα και φοράω τα σιελ και τα λευκά μου, που μού πάνε. Η strawberry marguerita είναι παγωμένη ενώ ο Στέφανος καυτός. Δε γνωριζόμαστε (καλά, άσε που εγώ ξέρω τα πάντα γι' αυτόν, επισήμως είμαστε άγνωστοι), αλλά εγώ τον έχω ενστερνιστεί εδώ και μέρες και γι' αυτόν ξενυχτώ και ριγώ κάτω χαμηλά. Απόψε όμως που έκανα το βήμα και ήλθα, δείχνω ατάραχος, θες το ποτό, θες η απόφαση.

Με πρόσεξε καθώς μπήκα στο χώρο του, γεγονός που έδωσε μια γερή σπρωξιά στην αταραξία μου και μού φιλοδώρησε ένα γερό γαργάλημα στο υπογάστριο, μαζί μ' αυτή την αίσθησι του αδειάσματος που βιώνει κανείς όταν ο πόθος του κατευθύνεται κι όταν ο έρωτας βυζαίνει μέσα του απ' τα βλέμματα τα γεμάτα νόημα. Σκαρφάλωσα στο πλησιέστερο σκαμπώ μα ο αυτοέλεγχός μου κατρακύλησε όταν με κοίταξε κατάματα καθώς ήταν ακουμπισμένος πλάτη στα ποτά του. "Καλώς τονε κι ας άργησε..." είπε. Η φωνή του καβάλησε πάνω στη μουσική και εισέβαλαν στ' αυτιά μου πλήρως εναρμονισμένες. "Καλησπέρα, κούκλε", είπα εγώ με κείνη την περίεργη διχοτόμηση προσωπικότητας που σε κάνει να μην αναγνωρίζεις την ίδια σου τη φωνή και να χάνεις τον έλεγχο του λεξιλογίου σου. Ακολουθεί εσωτερικός διάλογος κλασμάτων δευτερολέπτου, του στυλ: "Λωλάθηκες, ρε; Άκου, "κούκλε"! - γιατί, τι είπα; - Μα είναι δυνατόν, ακόμη δε σου μίλησε ο άνδρας κι εσύ αμέσως σαλιάρισες, λυσσάρη! - έλα τώρα, υπερβάλλεις, αφού είναι κούκλος και το ξέρει - Τι θα σκεφτεί βρε μαλθάκα, το παιδί; - τα καλύτερα, ελπίζω - ναι, σιγά, που πήρε κουμάντο το πουλί σου" κ.ο.κ. Τέλος εσωτερικού διαλόγου, κι εγώ παραγγέλνω το κόκκινο ποτό μου από τα χέρια του, τα οποία φαντασιώνομαι να ανακατεύουν το κορμί μου αντί τα οινοπνεύματα. "Είναι το χρώμα σου το κόκκινο", μου πετάει. Ναι, είναι. Πάντοτε ο πόθος στη φαντασία μου ήταν κόκκινος, το χρώμα αυτό με κεντρίζει, με γλυκαίνει, με συντονίζει στους παλμούς του έρωτα. Είναι ιδέα μου, ή με προσέχει πέραν του πελατειακού; Όποτε τον κοιτάω κατάματα, αρπάζει στον αέρα το βλέμμα μου και μού το αντισφαιρίζει σε πράσινο χρώμα ανεξερεύνητης ζούγκλας. Η ταραχή μου εντός ολίγου θα γίνει έκδηλη. Είμαστε μόνοι, η νύχτα συνάδει, το ποτό επίσης. Χρωματική πανδαισία και λάγνη μουσική. Πολύ θέλει ο άνθρωπος ν' ανάψει?

Στο σημείο αυτό η ιστορία μας αρχίζει και γδύνεται. Καθώς μου δίνει το ποτήρι, τα χέρια μας αγγίζονται. Τυχαία; Πώς με κοιτάει έτσι αυτός ο άντρας, Θεέ μου. "Κερασμένο!". Όχι, δεν είναι τυχαίο. Θα παίξω κι εγώ: "Μόνον αν με αφήσεις να το ανταποδώσω", λέω και καρφώνω τα μάτια μου μέσα του. Πιάνει την πάσα με το γάντι. "Φυσικά. Όμως, ελπίζω να μην το κάνεις από υποχρέωση". Αυτό ήταν, έχω τρελλαθεί. "Μόνον απέναντι στον εαυτό μου", απαντώ. Η σιωπή που ακολουθεί τραντάζει τα πάντα μέσα μου και ο παλινδρομικός ήχος του κύματος αποκτά αλάνθαστο συμβολισμό. "Σε λίγο θα το κλείσω", μου λέει. "Η θέα όμως από το μπαλκόνι μου είναι εξαιρετική". "Και προς τις δύο κατευθύνσεις, μέσα κι έξω", απαντώ. Αφήνει ν' αναβλύσει χαμόγελο και αρχίζει να σβήνει έναν-έναν τους πυρσούς, αναγκάζοντας τη νύχτα να ανέβει σκαλί-σκαλί από τη θάλασσα στο μπαρ. Όταν τελειώνει, έρχεται κοντά μου. Πια το σκοτάδι έχει κυριεύσει το χώρο, ίσα που φαίνονται τα πρόσωπά μας στην αίγλη των μακρινών φώτων. Εγώ καθισμένος ακόμη στο σκαμπώ, εκείνος όρθιος και πλησιάζει αμίλητος με κραυγαλέα μάτια. Εισβάλλει στο ζωτικό μου χώρο οδηγημένος απ' το μίτο που δέσανε τα μάτια μας. Τα ανοιχτά μου γόνατα γίνονται τώρα η φωλιά του. Η ενέργειά του με αγγίζει πρώτη, μετά η ανάσα του, το χέρι του πάνω στο δικό μου και τελευταία τα χείλη του που ψάχνουν το ταίρι τους στο ημίφως. Ανείπωτη η πρώτη επαφή, νιώθω ότι θα λιποθυμίσω και γραπώνομαι απο τη γλύκα του φιλιού που περνάει από την τρυφερότητα στο πάθος καθώς τα χέρια του κλείνουν μέσα τους το κορμί μου και τα γόνατά μου εγκλωβίζουν το δικό του. Απομακρύνει το πρόσωπό του ίσα για να με κοιτάξει και αμέσως βυθίζεται πάλι στο φιλί που, λες, μαγεύει τα λεπτά και τα κάμει ώρες. Αμίλητοι κι οι δυό μας, Στέφανε, μα οι καρδιές μας σαν τύμπανα σημαίνουν μέσα σε δάσος τροπικό, που ξέρεις σαν τ' ακούς πως ίσως κινδυνεύεις. Ο νεογέννητος πόθος, παιδί του φιλιού και της νύχτας μάς σηκώνει. Ο Στέφανος με παίρνει απ' το χέρι και, αφήνοντας πίσω μας το άφωτο μπαρ, ακολουθούμε το μονοπάτι που βγάζει στο δωμάτιό του και στον παράδεισό μου. Εκεί, σε κείνο το δωμάτιο που κρέμεται πάνω απ' τη θάλασσα με τα κύματα να παλινδρομούν αενάως και πού'χει τ' αστέρια στέγη, απαλλαχτήκαμε απ΄όλα τα εμπόδια και δοθήκαμε ο ένας στον άλλον απαράμιλλα και ολοκληρωτικά, απολαμβάνοντας με όλες τις αισθήσεις και πλήρεις συναισθήματος την ένωσίν μας έως που ο ήλιος ξεκίνησε χαράματα να βάφη τον ορίζοντα και να χρωματίζη τα πάντα. Η πρώτη έκλαμψις με βρήκε στεφανωμένο με τα χέρια και τα χείλη του εραστή μου, έτοιμο να βουτήξω για πολλοστή φορά μέσα στο εδεμικό εκείνο πράσινο που'χει στα μάτια, αυτού που έκτοτε η ανάμνησις με συνοδεύει σε κάθε πρωινό μου ξύπνημα.