Notte blù.

Dolce notte nel caldo della citta'. Caffe' dell' arte. Le bicchiere son pronte a servirci d'acqua fresca e d 'inspirazione artistica sotto la luce d'una mezza luna e tra il profumo dei begli amici.

Στην Αίγλη μας.

Το βραδάκι με βρήκε στην πόλη μετά από θερινή επιστροφή. Το φεγγάρι πάσχιζε να ψύξει τα καυτά απομεινάρια του φωτός κι ο Κοκός βουτηγμένος στον εσωτερικό του διάλογο αρνείται να έλθη μαζί μας στο soirée cinematographique. O Ρώρος έτοιμος και περιμένει, έχουν τάχα συνεννοηθεί αλλά εγώ διαπιστώνω μια ζώσα Βαβέλ μεταξύ των. Ένεκα το θάλπος; Καλώ και το Νίνο στην παρέα μας. Αμέσως άψογη συνεννόηση. Η ώρα περνάει, η ζέστη όχι. Ένδεκα η συνάντηση, στην Αίγλη, που φέτος δροσίζει τα βράδια μας με κείνη τη μοναδική αίσθηση της απομόνωσης μέσα στο πολύβοον άστυ. Χαμηλός φωτισμός, λίγος ο κόσμος κι εμείς παρέα τετράγωνη. Το έργο, Οι δεκατρείς του Ωκεανού. Παραμύθι, που τόσο λείπει απ' τη ζωή μας πια. Δεξιά οι πολυκατοικίες σκύβουν για να πετύχουν το τζάμπα, αριστερά το φεγγάρι χοροπηδάει ανάμεσα στα φυλλώματα και τελικά κουρνιάζει πάνω στη στέγη του παρακειμένου ναού. Πάνω μας ο ουρανός φυλακισμένος από παράλληλα σύρματα μάς αρνείται το σκοτεινό του μαύρο αντικαθιστώντας το με φωταυγές γκρι. Αυτή η αίσθησις, το τέλος της μέρας με καλή παρέα, το δροσερό ποτό και το άπρεπο popcorn στις δώδεκα ώρες της νυκτός είναι οι μικρές χαρές που χτίζουν τις μεγάλες.

Αριστερά μου κάθεται όμορφος νέος ετών εικοσιβάλε ~ τριανταβγάλε, ζευγαρωμένος μετ' άλλου ομοίου πλήν ελαχίστως ωραίου. Φυσικά, τον θέλω για τα υπόλοιπα λεπτά που μας απομένουν. Έχει καταντήσει πια ο έρως ωριαίος και δεν προλαβαίνει να σταλάξει στην καρδιά. Στη γενιά των καταραμένων δεν αρμόζουν πια έρωτες, δοκεί μοι. Εύχομαι τόσο να λαθεύω. The end. Σηκωνόμαστε να φύγουμε και ο χώρος ποτίζεται με τη μελαγχολία του τέλους, το παραμύθι διαλύεται εις τα εξ ών συνετέθη και εγώ ακολουθώ τις γάμπες του ωραίου νεανία για 4 λεπτά ακόμη. Μετά καραδοκεί η βουβή πραγματικότητα της μόνωσης κατ' οίκον (άδειον, άνανδρον, ανυμέναιον, αναγκάλισθον). Άλλη μια νύχτα δίχως χάδι, δίχως παλάμη ν' ακουμπήσεις, ως λαλεί θεϊκή αοιδός. Η κακή γωνία κρύβει το νεανία από τα μάτια μου κι εγώ πρωταγωνιστώ αίφνης, ωσάν μοντέλο, σε φωτογράφηση. Μια πρόταση για καζάντιπι πέφτει και σπάει σαν κρυστάλλινο ποτήρι και τον αποχαιρετισμό ακολουθεί η νυχτερινή παράδοση οίκαδε. Ο Νίνος κι ο Κοκός μου λένε καληνύχτα κι εγώ τους πιστεύω: τόσα χρόνια η καλή νύχτα ταυτίζεται με τη μοναχική νύχτα. Έχει μια αβάσταχτη βεβαιότητα αυτό το σενάριο που, αν ποτέ μεταβληθεί, θα μού φαίνεται εξωφρενικό τουλάχιστον.

Σαν την ταινία που μας ταξίδεψε απόψε, λαχταράω να ζήσω την αίγλη μιας αλήθειας που θα γράφει ο έρωτας κι όχι ο εαυτός μου, ν' ανοίξει η ψυχή μου σαν το θερινό το σινεμά και να έρθεις μέσα μου εσύ, άγνωστε άντρα μου όμορφε ετών εικοσιβάλε ~ τριανταβγάλε, να σε πάω στο παραμύθι των ονείρων που θα σκηνοθετήσουμε μαζί στη βραδυνή οθόνη της ζωής μας με λίγο σεληνόφως κάτω από τον πάντα καλοκαιρινό ουρανό.

Volverás...

No pensé que fueras a dejarme
Dices que te has vuelto a enamorar
que no sientes ya el amor de antes
quieres que te de tu libertad
No te detendré por un instante
no le temo a la soledad
pero sé que al fin te vas a arrepentir
y tendrás que regresar

En tu alma siempre serás mío
aunque te enamores otra vez
no podrás borrar esos recuerdos
de mis caricias en tu piel
Te recordarás en cada beso
nadie como yo te puede amar
Se, te cansarás de las mentiras
y tu volverás

No voy a tratar de retenerte
el amor no se exige, se da
si tu amor no es el de para siempre
entonces quiero saberlo ya
No te vale nada, mi cariño,
solo te sirvio para jugar
pero sé que al fin te vas a arrepentir
y tendrás que regresar.

Ποτέ δεν πέρασε η σκέψη απ' το μυαλό μου ότι θα μ' άφηνες. Σε όλες τις δύσκολες στιγμές σου ήμουν εκεί να σου κρατώ το χέρι και το κεφάλι μες το στήθος μου, μάτια κλαμμένα, φιλημένα χείλη και μέλη λατρευτά. Εσύ αδήλωτα απών. Και τώρα λες πως ερωτεύτηκες ξανά. Μη λες ξανά, το ξανά σημαίνει πως ήσουν και πριν. Δεν ήσουν, όμως. Δε νιώθεις πιά τον έρωτα που είχες για μένα και θέλεις να σε αποδεσμεύσω. Δεν τον ένιωσες ποτέ, φοβάμαι, μα ξέχασες να μού το πεις. Είσαι ελεύθερος, ούτε λεπτό δε σε κρατώ. Δεν έχει γκέμια η ψυχή του αγαπημένου, μεταξωτά κορδόνια μόνον κι αυτά δεμένα οικειοθελώς. Τη μοναξιά δεν την φοβήθηκα, μα ξέρω πως στο τέλος θα μετανιώσεις και θα γυρίσεις. Η ψυχή σου πάντα θα μου ανήκει, ακόμη κι αν ξανά ερωτευτείς. Απ΄ τη μνήμη δε θα σβήσουν διόλου τα χάδια μου στο δέρμα σου. Οι νύχτες που στάλαζαν αγάπη, που φίλαγα εκείνο το σημείο πίσω απ' τ' αυτί σου και ριγούσες, που βούλιαζες στο βλέμμα μου και έπινες τον πόθο σα βρυκόλακας ταγμένος στο σκοτάδι κι εξαρτημένος απ' το αίμα της καρδιάς μου, καταραμένος να θυμάσαι. Κάθε νέο φιλί θα σου θυμίζει πως δεν μπορεί κανείς να σ' αγαπήσει όπως εγώ. Θα κουραστείς απ' την απάτη και το ψέμα και παλι θα γυρίσεις.

Δε θα ζητήσω να σε κρατήσω. Η αγάπη προσφέρεται απλόχερα, δεν εκβιάζεται. Ούτε αγοράζεται, ούτε κολακεύεται. Κι αν αυτή σου η αγάπη δεν είναι παντοτινή, καλύτερα να το ξέρω από νωρίς. Τίποτε δε σήμαινε η αγάπη μου για σένα, μόνο παιχνίδι στα χέρια σου η καρδιά μου, μα ξέρω πως στο τέλος θα μετανιώσεις και θα γυρίσεις. Κι είναι η μετάνοια φανερή στο βλέμμα και στες πράξεις, όχι στα λόγια και στες υποσχέσεις μήτε στις δηλώσεις. En tus ojos pienos de arrepentimiento. Μπορεί ποτέ.

La pioggia delle lacrime

Πρωίας αυγαζούσης σφηνώθηκε, σαν δαχτυλίδι σε δάχτυλο, μέσα στο κεφάλι μου αυτή η φράση και αγνοώ πλήρως τι να κάμω μαζί της. Λα πιότζα ντέλλε λάκριμε. Η βροχή των δακρύων, ιταλιστί. Στριφογυρνάει η εικόνα των γραμμάτων της στην ιδεατή όρασή μου μ' ένα ελαφρύ γλυκύτατο πορτοκαλί που ενίοτε ιριδίζει σε κυανό. Αναρωτιέμαι γιατί. Ούτε βροχή ούτε δάκρυα διέπουν τη μέρα που έρχεται, όσον μπορώ να προβλέψω. Καύσωνας μέγιστος κρατεί και ακόμη και τα δάκρυα στεγνώνουν. Ο καυτός πανδαμάτωρ ήλιος απολεπίζει την ανυπεράσπιστη γραία γη αφυδατώνοντας το χλοερό της δέρμα και τις πράξεις μας από περιττότητες που κοστίζουν ιδρώτα. Στους συνειρμούς όμως είχα καλούς βαθμούς και ίσως τελικά ο λόγος αυτός εμφανίστηκε όχι τυχαία. Σκεφτόμουν τις προάλλες ημέρες (επιτέλους, χρήση του "προάλλες" ως επιθετικός προσδιορισμός), εκεί που τακτοποιούσα εκατομμύρια σφαίρες σε διάταξη σουρρεαλιστικού αντιπολεμικού έργου τέχνης και μαχόμουν ιπτάμενα δίπτερα βαμπίρ, ότι θα ήθελα να κατέβω εντός μου και να βρω τα πώς και τα γιατί και τα δια ταύτα της ζωής μου. Για μια στιγμή μέσα στο θερινό θάλπος το αδηφάγο βλέμμα μου έπεσε στη γη τη γραία και αφυδατωμένη και είπα: να τα οψώνια της πολλής καλοκαιρίας. Η πιότζα μπορεί να είναι δυσάρεστη αλλά άκρως απαραίτητη για τη συνέχιση της ζωής. Η πιότζα δείχνει ότι ο κύκλος του νερού λειτουργεί, ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα, ότι δεν έφτασε εκείνος ο θάνατος ο καταραμένος, όπου όλα στεγνώνουν από την αιώνια λιακάδα. Έτσι και η πιότζα ντελλε λάκριμε: υγραίνει τα χώματα της καμμένης καρδιάς και δίνει ελπίδα και ένδειξη ζωής, διαφοροποιούσα από τις καρδιές των δήθεν ανοιχτόμυαλων και των αναίσθητων, όπου οι καθαρές εικόνες της ζωής είναι μόνον κατάξερες φλούδες που θρυμματίζονται με το παραμικρό ράπισμα του μικρού μου δακτύλου, του άτακτου και αληθολάλου και σουρρεαλιστικού.

Αυτά σκεφτόμενος εντός τριώρου, αναθάρρησα και γαλήνεψα. Το συναίσθημά μου ζει, σκονισμένο από ενστικτώδη φόβο και καχυποψία. Ας έρχεται σποραδική η πιότζα ντελλε λάκριμε μέσα μου με το γλυκό της μουρμουρητό και την καταπραϋντική σιωπή της να ποτίζει αυτή τη γραία γη την αφυδατωμένη πού 'χω εντός μου, να στάζει από τα μάτια στην ψυχή και να σταλάζει αγάπη και συγγνώμη σαν λιμνούλες όπου θα καθρεφτίζεται, στιγμές μετά, η Ίρις στο γαλανό της άρμα και το χαμόγελο στο καθαρμένο πρόσωπο. Ή, για να μείνουμε και στο ιταλικόν, il riso sulla faccia chiara.

Ελπίζω να μη μου σφηνωθεί καμμιά φράση στα Σουόμι κάποια από αυτές τις μέρες, διότι θα πάει εντελώς χαμένη, όσο κι αν μου βρίσκεται λεξικόν ελληνο-φινλανδικόν.

Mille regrets de vous abandonner

Κλείνει χρόνος σε δυο μέρες από τότε που η Τρισεύγενη αποδέχτηκε την προσφορά του ουρανού να διευθύνει χορωδία αγγέλων. Ενα ξημέρωμα σηκώθηκε από το δεσμωτήριο κρεββάτι της, φόρεσε τα λαμπρά της μωβ και κείνο το φουλάρι με τα κρόσια που ανεμίζαν στα θέατρα και στις σκηνές, έλυσε τους σωλήνες που της ρουφούσαν τη ζωή και την αξιοπρέπεια και με ορθάνοιχτα μάτια πέρασε μέσα από το χάρτινο τοίχο που χωρίζει τους ανθρώπους σε μαχητές και θριαμβευτές. Καθώς έφευγε, κοίταξε πίσω της μ' ένα δάκρυ αδαμάντινο το πλήθος εκείνων που βρέχανε το δικό τους πρόσωπο με πολλά περισσότερα. Δε μίλησε από τότε ξανά, αλλά πήρε μαζί της συνοδεία όλη την αγάπη μας και, αφήνοντας το σάπιο σώμα να ξεκουραστεί από το βάσανο, αναχώρησε προς το άπειρο καθώς οι νέοι της χορωδοί μαζί με τους παλιούς τής τραγουδούσαν, οι μεν στον ουρανο και οι δε στο μνήμα. Ύπνε που σβήνεις τις λύπες, έλα απαλός σαν αγέρι. Το φως απο τα μάτια σκέπασε εσύ, το φως, Ύπνε.

Έτσι της τραγουδήσαμε προχτές. Όλοι εμείς που της χρωστάμε και που μας άφησε τα οφειλήματα. Ακόμη πονάει η απουσία της, μα ξέρω ότι είναι καλά τώρα εκεί, στο ατέρμονο μαδριγάλι των αιώνων, αστράπτουσα και δοξασμένη και πάντα τρεις φορές ευγενική.

Εσπερινό offertorium.

Στην καθαρτική από άγχη αύρα του ηλιοβασιλέματος περπατώ συχνά βουτηγμένος στις σκέψεις μου σα βράχος γεμάτος όστρακα που το νερό τον γλύφει σκεπάζοντάς τον κύμα το κύμα. Γύρω μου οι άνθρωποι χιλιάδες κι εγώ μπαινοβγαίνω στις συζητήσεις τους μόνον για λίγες στιγμές καθώς διαβαίνουν δίπλα μου. Οι γλώσσες τους χιλιάδες και δεν τις λαλώ. Ούτε καν στο πρώτο στάδιο της αγάπης, φαίνεται. Περνώ απαρατήρητος, γρήγορος διαβάτης στο πλακόστρωτο και στο χρόνο κι εκείνοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μακριές πινελιές χωρίς διαστάσεις πάνω στον πίνακα που εναλάσσεται ακατάπαυστα μπροστά στα μάτια μου. Κάποτε, θυμάμαι, αγαπούσα τους ανθρώπους βαθειά. Τώρα υπάρχει μια ρωγμή στο χάος εκεί που υπήρχε το συναίσθημα και η ενέργειά τους δεν μπορεί να με αγγίξει πια. Οχυρώθηκα. Με οχύρωσαν. Περιμένω μέσα μου κλεισμένος τον εισβολέα που δεν έρχεται και τον ποθώ τόσο. Ασφυξία στο φυλάκιο, η τροφή τελειώνει, το φως ίσα που υφαίνει μια κλωστή απ' τις χαραμάδες και η νύχτα χωρίς όνειρα, βαρειά και υγρή. Το έδαφος χωρίζεται κι ανοίγει τα ξεδοντιασμένα στόματά του. Ne cadam in obscurum.

Ο ήλιος ενταφιάζεται στα ύδατα και τα σύννεφα τον περιχύνουν λάδι και κρασί ερυθρό πάνω στο αδιακρίτως γαλανό ουράνιο σάβανο. Σ' έναν άλλο τόπο δίνει τώρα lux perpetua, όχι σε μας. Εμείς το ζήσαμε το φως μα τώρα ούτε η ενθύμησις δεν έχει μείνει. Ο κόμπος στο στέρνο μου σφιχτός. Η ομορφιά που κάποτε με έτρεφε πια στέρεψε, ή, δόκιμον, δεν έχω μάτια να τη βρω. Ο αλεξανδρινός ήταν κι αυτός κλεισμένος μέσα στες κάμαρες τες σκοτεινές και τα παράθυρα δε βρίσκονταν, ή δεν ημπόρει να τά 'βρη. Πόσο το νιώθω έτσι! Τα βήματα εναλλάσσονται μα η διάθεση όχι. Πλησιάζω πια στο Κοκόσπιτο, μα εκείνος απασχολημένος avec l' amour fatal. Επιστρέφω. Το μόνον που αλλάζει είναι ό άνεμος στην πλάτη μου. Και τότε μου μιλά η σκέψη μου που όλα τα παραλληλίζει: ζω στην κόλαση. Είμαι μέσα στους ανθρώπους κι όμως ποτέ δεν ένιωσα μακρύτερόν τους. Πλήθος οι ψυχές, αλλά ανώνυμες. Αυτοεγκλεισμός. Η κόλαση κι ο παράδεισος αρχίζουν από δω και παράδεισος είναι οι καλές σχέσεις. Οι γλώσσες των αγγέλων άγνωστες. Ut signifer Sanctus Michael repraesentat animam meam in lucem sanctam. Όλα για το φως, αυτό το φως που τώρα λείπει και δε βλέπουμε πια ποιοί είμαστε, πού είμαστε και στην έλλειψή του κρύβουμε τα άνομα έργα του δρόμου που μάς μιαίνουν. Ο ήλιος θα ξαναγεννηθεί αύριο στο στερέωμα, αλλά οι λεκιασμένες μας ψυχές είν' άλλο το φως που αναζητούν.

Τι θα κάνω, αναρωτιέμαι. Μου τάξανε, σε μένα και στους καταραμένους προγόνους μου, άλλα. Σκληρό να προσποιείσαι πως ποθείς, πως αγαπάς κι έπειτα να τα κάνεις όλα λάσπη. Olim promisisti. Και τη στιγμή που έσπασε η υπόσχεση της αγάπης αφέθηκε έκθετο το οικοδόμημά μας και σεις μεν οι επίορκοι πέσατε in profundo lacu et in ore leonis, εμείς δε οι πιστεύσαντες μπήκαμε στην αναμονή ζωής. Ερείπιο θα μένει πάντα, όσο εσείς αρνείστε τις ευθύνες σας.

Εγώ θα βγω από το σκοτάδι. Σαν ανατολή θα χαράξει πάλι η ελπίδα στην ψυχή που τώρα καθεύδει παραλυμένη. Fac eam, Domine, de morte transire ad vitam. Φτάνω στο σπίτι και το τηλέφωνο με καλεί για πιθανό ποτό με πρόσωπα που τελικά εκπέμπουν σε κύματα που μόνον οι ίδιοι λαμβάνουν, γεγονός που ad hoc αποκλείει την επικοινωνία. Circus aeternum. Αρνούμαι, έχω ήδη αρκετή κούραση και η μιζέρια μου δεν είναι αποδεκτή. Καλύτερα μόνος, αν το μαζί είναι στείρο και δε βγάζει πουθενά. Όταν έλθη η ώρα εκείνου του εσπερινού που, καθώς θα σβήνει το φως, άλλο φως θ' ανάβει μέσα σε δύο καρδιές, τότε θα βγω ξανά στο πλακόστρωτο και στο χρόνο κρατημένος από χέρι αγαπημένο.

Totemαχισμός

Σήμερα δεν έχω τι να γράψω. Το συρταράκι με τα εισερχόμενα περιέχει μόνον κοινότυπη σκόνη καθημερινότητας. Η ανατολή πάλι στις έξη παρα είκοσι κι εγώ μέσα στην ανατολή. Μέρα παρά μέρα επαναλαμβανόμαστε κι έχουμε μόνον τις ενδιάμεσες ώρες για να ζήσουμε. Δε θα γράψω τίποτε. Όχι. Το κεφάλι μου έχει στραγγίσει από ιδέες, το σώμα μου μοιάζει σαν ξένο και η ύπαρξή μου αιωρείται στο μεταίχμιο μεταξύ του υλικού και του άυλου. Είναι ένα ονειρώδες modus existendi, μια διχασμένη φόρμα υπόστασης όπου το σώμα βρίσκεται εκεί όπου το πνεύμα αρνείται, επιφέροντας ως εκ τούτου τη ρήξη. Ναι, αυτό νιώθω. Ρήξη. Ρήξη με το παρελθόν, ρήξη με το παρόν και ο μόνος χωροχρόνος που απομένει είναι το μέλλον, όπου κυβερνά αποκλειστικά η ελπίδα για το καλύτερο αύριο, που εν τέλει μπορεί ανα πάσα στιγμή να περάση στη σφαίρα του χειρότερου χτες. Το πνεύμα είναι πάντα πρόθυμο για την ουσιαστικότητα, αλλά η σαρξ δυστυχώς δεν είναι ασθενής, ώστε να προφασισθή αδυναμία και να ξεφύγη από τα πάρεργα στα οποία είναι δεσμευμένη. Έτσι, ξεφεύγει το πνεύμα μόνο του. Σαν την κουκουβάγια μες τη νύχτα πετάει και στιφογυρίζει το κεφάλι του και καρφώνει τα μάτια στις εμμονές και τις ιδεοληψίες του. Λες ο θάνατος να είναι κάπως έτσι;

Μην επιμένετε, είπα δε θα γράψω σήμερα. Ούτε έχω και να πω τίποτε. Για την Κυριακή να πω, που σε είδα πάλι, κατηγορούμενε και μου την έδωσε η γελοιότητά σου; Ή, που μου κάνεις το θλιμμένο από ενοχές, χωρίς την παραμικρή διάθεση να θυσιάσεις το εγώ σου; Τυπικό παράδειγμα ανθρώπου που λύνει τα πάντα στα λόγια και μετά κάθεται και αναρωτιέται γιατί η ζωή του πάει κατρακυλώντας. Εκεί σηκώνουμε τα χέρια: είθισται να φταίνε οι άλλοι. Στα λόγια μπορώ κι εγώ να σου λύσω το μυστήριο της Ατλαντίδας και το Μεσανατολικό, να μοιράσω ακριβοδίκαια τον πλούτο στον κόσμο και όλοι να είναι χορτάτοι και χαρούμενοι, ο καθένας να έχη μόνον δικαιώματα και καμμιά υποχρέωση και να ζήσωμε όλοι καλά και κανένας καλύτερα. Αμ δε!

Αυτό, λοιπόν, το πνεύμα μου πώς θα το επαναφέρω σε τάξι, ούτε που γνωρίζω. Στέκεται εκτός μου φέρνοντάς μου μιαν έκ-στασι ανεπιθύμητη. Το σώμα μου άψυχο τοτέμ, σκαλισμένο στο ξύλο που έχω για καρδιά, και το πνεύμα πτηνό και μακριά. Κάτι θέλει, κάτι περιμένει και δεν έρχεται να φωλιάση πάλι μέσα μου. Ή, κάτι το απωθεί και το φοβίζει. Ίσως η πιθανότητα της αλλαγής, η υποψία ότι κάποια πράγματα μεταβάλλονται ανυπερθέτως και δια παντός. Ίσως γιατί δε βρίσκει μέσα στου σώματος τις έγνοιες την τροφή που αναζητά. Του βάζω δολώματα, το καλοπιάνω, το μαλώνω, του τάζω, το απειλώ. Τίποτε αυτό. Εκεί, κάθεται πάνω στα κλαδιά και με κοιτάζει με δυο ολοστρόγγυλα, κατάμαυρα μάτια που τρυπούν τη νύχτα και, θαρρώ, με οικτίρει. Κι αν σε οικτίρει πνεύμα σου, αυτό όχι καλό, λένε οι ινδιάνοι Saskatchewan.

Χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον αλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. Εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσες, παύσονται· εἴτε γνώσεις, καταργηθήσεται […] μένει δὲ πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη. 

Παιδιόθεν το κείμενο αυτό μού έκανε εντύπωση. Αγνοούσα τότε το γιατί. Όταν το πρωτάκουσα θά'μουν δε θά'μουν 10 χρονώ. Κυριακάτικο πρωινό στην επαρχία, οικογένεια στην εκκλησία, εγώ στο στασίδι του πατέρα και ο χαμηλός ήλιος διασχίζων τα χρωματιστά τζάμια του τρούλλου, φλέρταρε με τον καπνό από το θυμίαμα και κατόπιν έβαφε ιριδίζοντας τα σοβαρά πρόσωπα των εκκλησιαζομένων, δείχνοντας στο καθαρό μάτι όλες τις ανομίες του Σαββατόβραδου αλλά και τον αγώνα και τη μετάνοια και τη διάθεση της προσευχής, της λατρευτικής ένωσης με το Θείον. Η μουσική μιλούσε και η γλώσσα τραγουδούσε σε έναν χιλιόχρονο, ακατάλυτο αρμονικό συνδυασμό. Η γλώσσα, λοιπόν, μου δόθηκε αρχαία ελληνική ή, μάλλον, ελληνιστική, και τα κείμενα αυτά ποτέ δε με ξένιζαν. Αντίθετα, η αίγλη των αιώνων τους ήταν μέσα μου αισθητή, εθιστική και πάντοτε ερεθιστική. Στα παιδικά αυτιά μου αυτό το κείμενο του Αποστόλου ήταν ένα ποίημα. Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων... Ήταν εικόνες, ήταν άρωμα. Η άπειρη θερμότητα που εγκλείει στην αιώνια δομή του με άγγιζε και τότε, όμως χρειάστηκε να περάσω από πολλά κύματα και βουνά και ναρκοπέδια για να καταλάβω πραγματικά ότι αυτή η ιδανική εικόνα της αγάπης είναι τόσο δύσκολη (όχι, εντούτοις, ακατόρθωτη) και, όπως όλα τα δύσκολα πράγματα, η αξία της είναι ευθέως ανάλογη της δυσκολίας της. Στέκει εκεί το δισχιλιετές κείμενο εις αρωγήν και εις κατάκρισιν ημών. Είναι ένας ασφαλέστατος οδηγός, ενα πολύτιμο vademecum, μια λυδία λίθος που ξεχωρίζει αδιάψευστα την αλήθεια από την επίφαση. Τίποτε δεν είναι πάνω από την ανθρώπινη ικανότητα να αντλεί δύναμη από το Θείον και να φτάνει σ' αυτό θριαμβευτικά, πάνω από την φθορά της ύλης. Τίποτε δεν είναι πάνω από αυτή την απόλυτη αγάπη. 

Εάν ταις γλώσσαις... Αν επικοινωνώ με όλα και με όλους με τον καλύτερο τρόπο, αλλά αυτή η επικοινωνία μου δε γίνεται από γνήσια έλξη προς τον άλλον, μοιάζω με κούφιο κύμβαλο που λαλεί ασυνάρτητα, γιατί ο λόγος μου δεν είναι λόγος αλλά λόγια, ούτε έχει αγαθό κίνητρο.

Και εάν έχω προφητείαν... Κι αν είμαι παντογνώστης και μάντης και μάγος και όλα τα συναφή και έχω τέτοια δύναμη που τα βουνά με βλέπουν και κόβουν βόλτες και η θάλασσα ανοίγει να περάσω και βγάζω φλόγες από τα χέρια μου, αλλά όλ'αυτά δεν έχουν κίνητρο τη γνήσια αγάπη που με βγάζει από το Εγώ μου και με ενώνει με το Εσύ, είμαι ένα απόλυτο Τίποτε. 

Και εάν ψωμίσω... Αν η μητέρα Τερέζα είναι τέρας μπροστα στις αγαθοεργίες μου και η αυτοθυσία μου είναι τόση ώστε να αυτοπυρποληθώ σα Παλαιστίνιος μαχητής και αν μοιράζω εκατομμύρια στους πεινασμένους και αν... Μα, αν όλ'αυτά γίνονται για τη δική μου προβολή, για να θρέψω το τερατώδες Εγώ που εγκολπώνω, για να γίνω γνωστός, για να κερδίσω αναγνώριση και τιμή και φοροαπαλλαγές κι όχι γιατί κλαίω κατάκαρδα όταν βλέπω τα σκελετωμένα σακκιά των ασίτων να στοιβάζονται και όταν βλέπω τους ναρκομανείς να πεθαίνουν στα παγκάκια, τότε χαράμι πάει ο κόπος μου. 

Η αγάπη μακροθυμεί... Όχι σε όσους τη χαϊδεύουν, βέβαια, αλλά σε όσους τη φτύνουν, την προσβάλλουν, την αρνούνται και τη χλευάζουν με τα επηρμένα λόγια τους αλλά και με την κούφια βιοτή τους. Σε όσους τη θεωρούν démodée, σε όσους την προσαρμόζουν στα ίδια μέτρα και σταθμά, σε όσους της αλλάζουν άρδην το νόημα και ονομάζουν αγάπη το σετ των δικών τους συμπαθειών και ανασφαλειών. Σε όλους τούτους η αγάπη δίνει απανωτές ευκαιρίες να εξέλθουν από την άνοια και την τύφλωση και δεν εμπίπτει στην ανθρωπίνως νοουμένη δικαιοσύνη. Δεν είναι στη φύση της η εκδίκηση ούτε κανένα άλλο κρύο πιάτο. 

Ου ζηλοί... Δεν είναι κτητική αλλά πρόξενος ελευθερίας, διότι κανείς δεν ανήκει σε κανέναν με το στανιό, παρά δίνεται μόνον αν θέλει ο ίδιος. Ελκύει αλλά δε φυλακίζει, συνδέει αλλά δεν δεσμεύει, πολιορκεί αλλά δεν επιτίθεται. 

Ου περπερεύεται, ου φυσιούται... Η αγαθολογία και η αγαθοεργία της τηλεόρασης, οι τηλεμαραθώνιοι και οι δημόσιες διακηρύξεις των δωρεών μόνον αγάπη δεν κρύβουν. Η αγάπη είναι συνεσταλμένη, ντρέπεται. Η δράση της γίνεται στα κρυφά και μόνον τότε έχει αξία γι'αυτόν που ενεργεί. Η υπεροψία και το διαλάλημα του δοσίματος αυτοστγμεί ακυρώνουν την αγαπητική σύνδεση μεταξύ δότη και λήπτη. 

Ουκ ασχημονεί... Ο τρόπος είναι εξίσου σημαντικός με το κίνητρο. Αγάπη μεν, με το ζόρι δε, κάπου χωλαίνει. Αν η υποτιθέμενη αγάπη μου με κάνει αγροίκο και θηρίο ανήμερο, ακόμη κι αν έχω τα καλύτερα κίνητρα έχω πάρει λάθος στροφή. 

Ου ζητεί τα εαυτής... Εγώ είμαι ο καλύτερος άνθρωπος, μύγα δεν πειράζω. Δίνω όχι για να πάρω (ελπίζω όμως να πάρω, κι αν δεν πάρω, ουαί κι αλοίμονον σ'αυτόν που έδωσα), αγαπώ όχι για να μ΄αγαπούν (αλλά, αν δε μ'αγαπήσουν όσο εγώ μαύρο φίδι που τους έφαγε...), χαλί γίνομαι για να με πατήσουν (αλλά μόλις με πατήσουν γίνομαι ιπτάμενο χαλί), και το βρακί μου δίνω στον άλλον (αλλά περιμένω τουλάχιστον ένα ευχαριστώ μαζί με μια ρομπ ντε σάμπρ ως ένδειξιν ευγνωμοσύνης)... Τελεία. Αφαιρούμε τις παρενθέσεις και βρίσκουμε τη γνήσια ποιότητα της πραγματικής αγάπης. Ὀ,τι δίνεται, είναι της αγάπης. Αν το περιμένεις πίσω, το έχεις χάσει για πάντα, διότι η ευλογία δεν είναι στην ανταπόδωση αλλά στη δόση. Δύσκολο, ε; 

Ου παροξύνεται... Μπορεί να οξύνεται, αλλά μέχρι εκεί. Η υπερβολή δεν υπάρχει, υπάρχει μόνον η υπέρβαση. Αγαπώ πραγματικά όταν ο άλλος είναι το κέντρο μου και η ύπαρξή μου έχει εξέλθει από το Εγώ μου και έχει μετακομίσει στο Εσύ του. Όταν δε "ζω" πια εγώ, αλλά ζω για τον άλλον. Κατά έναν άρρητο τρόπο, τότε μόνον ζω πραγματικά και υπάρχω ως ανθρώπινο ον και όχι ως βιολογική μονάδα. 

Ου λογίζεται το κακόν... "Καλέ Κατίνα, την άκουσες χτες την κόρη της Μαρίκας τι ώρα γύρισε; Ένας Θεός ξέρει πού ξημεροβραδιάζεται αυτό το τσουλί, Θε'μου σ'χώρα με. Όταν φύγει η μάνα της, ο ένας βγαίνει απ' το παράθυρο κι ο άλλος μπαίνει απ'την πόρτα. Καλό κορίτσι, δε λέω, αλλά ζωηρό, πολύ ζωηρό. Εγώ από αγάπη κι από ενδιαφέρον το λέω, μήπως να το πούμε στη Μαρίκα να τη στρώσει;", είπε η κυρά-Κικίτσα, τρις ζωντοχήρα η ίδια, στη γειτόνισσά της σχετικά. Αγαπημένες γειτονιές, μάς λείψατε. Αυτή η αγάπη είναι που σίγουρα θα διορθώσει το τσουλί. Εσύ, μαντάμ, που έχεις τη φωλιά σου λερωμένη, καλό θα ήταν να παστρέψεις λίγο τα δικά σου δώματα πριν βγεις στη γύρα με το ξεσκονόπανο να καθαρίσεις του άλλους. (Βέβαια, τώρα απλώς αδιαφορούμε ο ένας για τον άλλον κι όλα είναι καλύτερα (;)). Δεν υπολογίζει το κακό η αγάπη. Δεν του δίνει σημασία. Το ακυρώνει αγνοώντας το, κι έτσι το κακό εκνευρίζεται και σκάει από το κακό του. 

Ου χαίρει επί τη αδικία... Ναι, καλά. Σ'αγαπώ, αλλά καλά να πάθεις. Σ'τά 'λεγα εγώ. 

Συγχαίρει δε τη αληθεία... Ναι, καλύτερα. Αυτή κι αν είναι παρεξηγημένη λέξη. Πώς να χαρεί η καημένη η αγάπη, όταν σήμερα ο όρος αλήθεια μεταφράζεται σε "αυτό που πιστεύω ΕΓΩΕΓΩΕΓΩ, σε αυτό που βολεύει ΕΜΕΝΑ, και γενικά ΤΙΠΟΤΕ το απόλυτο; Κι όμως, άσχετα με το πόσα δισεκατομμύρια γνώμες υπάρχουν ελεύθερα (ως πρέπει) σε αυτόν τον πλανήτη, υπάρχει κάπου κάτι που είναι απόλυτο. Επειδή δε μπορούμε (ή δε θέλουμε) να το βρούμε, δε σημαίνει ότι δικαιολογούμαστε να βαφτίζουμε Μπαλόνι το Πεπόνι. 

Πάντα... Τα πάντα, όλα, ό,τι κι αν συμβεί, ό,τι κι αν της πουν, ό,τι κι αν ποθεί, ό,τι κι αν της κάνουν, η αληθινή αγάπη είναι ο ακλόνητος βράχος αλλά και ταυτόχρονα ο αλάθητος δρόμος που στέκεται εκεί, ακρογωνιαία στα θεμέλια του κόσμου και του Θεού και των ανθρώπων για να στηρίζει και να οδηγεί. 

Και ουδέποτε εκπίπτει. Αν εκπίπτει, δεν είναι αγάπη.

Σκεφτόμουν ότι το είπε κι ο Ιωάννης: Ο Θεός Αγάπη ΕΣΤΙ. Θεός αγάπη, αγάπη Θεός. Όχι ΕΧΕΙ, όχι ΔΙΝΕΙ, όχι, ΠΑΡΑΓΕΙ. Το πιο θεμελιώδες ρήμα. Ειμί. Υπάρχω. Η ουσία Του, όχι η ενέργειά Του. Παιδιόθεν, λοιπόν, αυτό το κείμενο με γαλήνευε. Τώρα, στο ορμητικό ποτάμι που με δέρνει με βράχους, κορμούς και λάσπη, είναι το σωσίβιο που με βοηθάει να πλέω χωρίς να πνιγώ στο θολό χάος της των πάντων απαξιωτικής και γέμουσας ψέμμα πραγματικότητας. Και πάντα ελπίζω.