La pioggia delle lacrime

Πρωίας αυγαζούσης σφηνώθηκε, σαν δαχτυλίδι σε δάχτυλο, μέσα στο κεφάλι μου αυτή η φράση και αγνοώ πλήρως τι να κάμω μαζί της. Λα πιότζα ντέλλε λάκριμε. Η βροχή των δακρύων, ιταλιστί. Στριφογυρνάει η εικόνα των γραμμάτων της στην ιδεατή όρασή μου μ' ένα ελαφρύ γλυκύτατο πορτοκαλί που ενίοτε ιριδίζει σε κυανό. Αναρωτιέμαι γιατί. Ούτε βροχή ούτε δάκρυα διέπουν τη μέρα που έρχεται, όσον μπορώ να προβλέψω. Καύσωνας μέγιστος κρατεί και ακόμη και τα δάκρυα στεγνώνουν. Ο καυτός πανδαμάτωρ ήλιος απολεπίζει την ανυπεράσπιστη γραία γη αφυδατώνοντας το χλοερό της δέρμα και τις πράξεις μας από περιττότητες που κοστίζουν ιδρώτα. Στους συνειρμούς όμως είχα καλούς βαθμούς και ίσως τελικά ο λόγος αυτός εμφανίστηκε όχι τυχαία. Σκεφτόμουν τις προάλλες ημέρες (επιτέλους, χρήση του "προάλλες" ως επιθετικός προσδιορισμός), εκεί που τακτοποιούσα εκατομμύρια σφαίρες σε διάταξη σουρρεαλιστικού αντιπολεμικού έργου τέχνης και μαχόμουν ιπτάμενα δίπτερα βαμπίρ, ότι θα ήθελα να κατέβω εντός μου και να βρω τα πώς και τα γιατί και τα δια ταύτα της ζωής μου. Για μια στιγμή μέσα στο θερινό θάλπος το αδηφάγο βλέμμα μου έπεσε στη γη τη γραία και αφυδατωμένη και είπα: να τα οψώνια της πολλής καλοκαιρίας. Η πιότζα μπορεί να είναι δυσάρεστη αλλά άκρως απαραίτητη για τη συνέχιση της ζωής. Η πιότζα δείχνει ότι ο κύκλος του νερού λειτουργεί, ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα, ότι δεν έφτασε εκείνος ο θάνατος ο καταραμένος, όπου όλα στεγνώνουν από την αιώνια λιακάδα. Έτσι και η πιότζα ντελλε λάκριμε: υγραίνει τα χώματα της καμμένης καρδιάς και δίνει ελπίδα και ένδειξη ζωής, διαφοροποιούσα από τις καρδιές των δήθεν ανοιχτόμυαλων και των αναίσθητων, όπου οι καθαρές εικόνες της ζωής είναι μόνον κατάξερες φλούδες που θρυμματίζονται με το παραμικρό ράπισμα του μικρού μου δακτύλου, του άτακτου και αληθολάλου και σουρρεαλιστικού.

Αυτά σκεφτόμενος εντός τριώρου, αναθάρρησα και γαλήνεψα. Το συναίσθημά μου ζει, σκονισμένο από ενστικτώδη φόβο και καχυποψία. Ας έρχεται σποραδική η πιότζα ντελλε λάκριμε μέσα μου με το γλυκό της μουρμουρητό και την καταπραϋντική σιωπή της να ποτίζει αυτή τη γραία γη την αφυδατωμένη πού 'χω εντός μου, να στάζει από τα μάτια στην ψυχή και να σταλάζει αγάπη και συγγνώμη σαν λιμνούλες όπου θα καθρεφτίζεται, στιγμές μετά, η Ίρις στο γαλανό της άρμα και το χαμόγελο στο καθαρμένο πρόσωπο. Ή, για να μείνουμε και στο ιταλικόν, il riso sulla faccia chiara.

Ελπίζω να μη μου σφηνωθεί καμμιά φράση στα Σουόμι κάποια από αυτές τις μέρες, διότι θα πάει εντελώς χαμένη, όσο κι αν μου βρίσκεται λεξικόν ελληνο-φινλανδικόν.