Κλείνει χρόνος σε δυο μέρες από τότε που η Τρισεύγενη αποδέχτηκε την προσφορά του ουρανού να διευθύνει χορωδία αγγέλων. Ενα ξημέρωμα σηκώθηκε από το δεσμωτήριο κρεββάτι της, φόρεσε τα λαμπρά της μωβ και κείνο το φουλάρι με τα κρόσια που ανεμίζαν στα θέατρα και στις σκηνές, έλυσε τους σωλήνες που της ρουφούσαν τη ζωή και την αξιοπρέπεια και με ορθάνοιχτα μάτια πέρασε μέσα από το χάρτινο τοίχο που χωρίζει τους ανθρώπους σε μαχητές και θριαμβευτές. Καθώς έφευγε, κοίταξε πίσω της μ' ένα δάκρυ αδαμάντινο το πλήθος εκείνων που βρέχανε το δικό τους πρόσωπο με πολλά περισσότερα. Δε μίλησε από τότε ξανά, αλλά πήρε μαζί της συνοδεία όλη την αγάπη μας και, αφήνοντας το σάπιο σώμα να ξεκουραστεί από το βάσανο, αναχώρησε προς το άπειρο καθώς οι νέοι της χορωδοί μαζί με τους παλιούς τής τραγουδούσαν, οι μεν στον ουρανο και οι δε στο μνήμα. Ύπνε που σβήνεις τις λύπες, έλα απαλός σαν αγέρι. Το φως απο τα μάτια σκέπασε εσύ, το φως, Ύπνε.Έτσι της τραγουδήσαμε προχτές. Όλοι εμείς που της χρωστάμε και που μας άφησε τα οφειλήματα. Ακόμη πονάει η απουσία της, μα ξέρω ότι είναι καλά τώρα εκεί, στο ατέρμονο μαδριγάλι των αιώνων, αστράπτουσα και δοξασμένη και πάντα τρεις φορές ευγενική.
No comments:
Post a Comment