Στην καθαρτική από άγχη αύρα του ηλιοβασιλέματος περπατώ συχνά βουτηγμένος στις σκέψεις μου σα βράχος γεμάτος όστρακα που το νερό τον γλύφει σκεπάζοντάς τον κύμα το κύμα. Γύρω μου οι άνθρωποι χιλιάδες κι εγώ μπαινοβγαίνω στις συζητήσεις τους μόνον για λίγες στιγμές καθώς διαβαίνουν δίπλα μου. Οι γλώσσες τους χιλιάδες και δεν τις λαλώ. Ούτε καν στο πρώτο στάδιο της αγάπης, φαίνεται. Περνώ απαρατήρητος, γρήγορος διαβάτης στο πλακόστρωτο και στο χρόνο κι εκείνοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μακριές πινελιές χωρίς διαστάσεις πάνω στον πίνακα που εναλάσσεται ακατάπαυστα μπροστά στα μάτια μου. Κάποτε, θυμάμαι, αγαπούσα τους ανθρώπους βαθειά. Τώρα υπάρχει μια ρωγμή στο χάος εκεί που υπήρχε το συναίσθημα και η ενέργειά τους δεν μπορεί να με αγγίξει πια. Οχυρώθηκα. Με οχύρωσαν. Περιμένω μέσα μου κλεισμένος τον εισβολέα που δεν έρχεται και τον ποθώ τόσο. Ασφυξία στο φυλάκιο, η τροφή τελειώνει, το φως ίσα που υφαίνει μια κλωστή απ' τις χαραμάδες και η νύχτα χωρίς όνειρα, βαρειά και υγρή. Το έδαφος χωρίζεται κι ανοίγει τα ξεδοντιασμένα στόματά του. Ne cadam in obscurum.
Ο ήλιος ενταφιάζεται στα ύδατα και τα σύννεφα τον περιχύνουν λάδι και κρασί ερυθρό πάνω στο αδιακρίτως γαλανό ουράνιο σάβανο. Σ' έναν άλλο τόπο δίνει τώρα lux perpetua, όχι σε μας. Εμείς το ζήσαμε το φως μα τώρα ούτε η ενθύμησις δεν έχει μείνει. Ο κόμπος στο στέρνο μου σφιχτός. Η ομορφιά που κάποτε με έτρεφε πια στέρεψε, ή, δόκιμον, δεν έχω μάτια να τη βρω. Ο αλεξανδρινός ήταν κι αυτός κλεισμένος μέσα στες κάμαρες τες σκοτεινές και τα παράθυρα δε βρίσκονταν, ή δεν ημπόρει να τά 'βρη. Πόσο το νιώθω έτσι! Τα βήματα εναλλάσσονται μα η διάθεση όχι. Πλησιάζω πια στο Κοκόσπιτο, μα εκείνος απασχολημένος avec l' amour fatal. Επιστρέφω. Το μόνον που αλλάζει είναι ό άνεμος στην πλάτη μου. Και τότε μου μιλά η σκέψη μου που όλα τα παραλληλίζει: ζω στην κόλαση. Είμαι μέσα στους ανθρώπους κι όμως ποτέ δεν ένιωσα μακρύτερόν τους. Πλήθος οι ψυχές, αλλά ανώνυμες. Αυτοεγκλεισμός. Η κόλαση κι ο παράδεισος αρχίζουν από δω και παράδεισος είναι οι καλές σχέσεις. Οι γλώσσες των αγγέλων άγνωστες. Ut signifer Sanctus Michael repraesentat animam meam in lucem sanctam. Όλα για το φως, αυτό το φως που τώρα λείπει και δε βλέπουμε πια ποιοί είμαστε, πού είμαστε και στην έλλειψή του κρύβουμε τα άνομα έργα του δρόμου που μάς μιαίνουν. Ο ήλιος θα ξαναγεννηθεί αύριο στο στερέωμα, αλλά οι λεκιασμένες μας ψυχές είν' άλλο το φως που αναζητούν.
Τι θα κάνω, αναρωτιέμαι. Μου τάξανε, σε μένα και στους καταραμένους προγόνους μου, άλλα. Σκληρό να προσποιείσαι πως ποθείς, πως αγαπάς κι έπειτα να τα κάνεις όλα λάσπη. Olim promisisti. Και τη στιγμή που έσπασε η υπόσχεση της αγάπης αφέθηκε έκθετο το οικοδόμημά μας και σεις μεν οι επίορκοι πέσατε in profundo lacu et in ore leonis, εμείς δε οι πιστεύσαντες μπήκαμε στην αναμονή ζωής. Ερείπιο θα μένει πάντα, όσο εσείς αρνείστε τις ευθύνες σας.
Εγώ θα βγω από το σκοτάδι. Σαν ανατολή θα χαράξει πάλι η ελπίδα στην ψυχή που τώρα καθεύδει παραλυμένη. Fac eam, Domine, de morte transire ad vitam. Φτάνω στο σπίτι και το τηλέφωνο με καλεί για πιθανό ποτό με πρόσωπα που τελικά εκπέμπουν σε κύματα που μόνον οι ίδιοι λαμβάνουν, γεγονός που ad hoc αποκλείει την επικοινωνία. Circus aeternum. Αρνούμαι, έχω ήδη αρκετή κούραση και η μιζέρια μου δεν είναι αποδεκτή. Καλύτερα μόνος, αν το μαζί είναι στείρο και δε βγάζει πουθενά. Όταν έλθη η ώρα εκείνου του εσπερινού που, καθώς θα σβήνει το φως, άλλο φως θ' ανάβει μέσα σε δύο καρδιές, τότε θα βγω ξανά στο πλακόστρωτο και στο χρόνο κρατημένος από χέρι αγαπημένο.
Ο ήλιος ενταφιάζεται στα ύδατα και τα σύννεφα τον περιχύνουν λάδι και κρασί ερυθρό πάνω στο αδιακρίτως γαλανό ουράνιο σάβανο. Σ' έναν άλλο τόπο δίνει τώρα lux perpetua, όχι σε μας. Εμείς το ζήσαμε το φως μα τώρα ούτε η ενθύμησις δεν έχει μείνει. Ο κόμπος στο στέρνο μου σφιχτός. Η ομορφιά που κάποτε με έτρεφε πια στέρεψε, ή, δόκιμον, δεν έχω μάτια να τη βρω. Ο αλεξανδρινός ήταν κι αυτός κλεισμένος μέσα στες κάμαρες τες σκοτεινές και τα παράθυρα δε βρίσκονταν, ή δεν ημπόρει να τά 'βρη. Πόσο το νιώθω έτσι! Τα βήματα εναλλάσσονται μα η διάθεση όχι. Πλησιάζω πια στο Κοκόσπιτο, μα εκείνος απασχολημένος avec l' amour fatal. Επιστρέφω. Το μόνον που αλλάζει είναι ό άνεμος στην πλάτη μου. Και τότε μου μιλά η σκέψη μου που όλα τα παραλληλίζει: ζω στην κόλαση. Είμαι μέσα στους ανθρώπους κι όμως ποτέ δεν ένιωσα μακρύτερόν τους. Πλήθος οι ψυχές, αλλά ανώνυμες. Αυτοεγκλεισμός. Η κόλαση κι ο παράδεισος αρχίζουν από δω και παράδεισος είναι οι καλές σχέσεις. Οι γλώσσες των αγγέλων άγνωστες. Ut signifer Sanctus Michael repraesentat animam meam in lucem sanctam. Όλα για το φως, αυτό το φως που τώρα λείπει και δε βλέπουμε πια ποιοί είμαστε, πού είμαστε και στην έλλειψή του κρύβουμε τα άνομα έργα του δρόμου που μάς μιαίνουν. Ο ήλιος θα ξαναγεννηθεί αύριο στο στερέωμα, αλλά οι λεκιασμένες μας ψυχές είν' άλλο το φως που αναζητούν.
Τι θα κάνω, αναρωτιέμαι. Μου τάξανε, σε μένα και στους καταραμένους προγόνους μου, άλλα. Σκληρό να προσποιείσαι πως ποθείς, πως αγαπάς κι έπειτα να τα κάνεις όλα λάσπη. Olim promisisti. Και τη στιγμή που έσπασε η υπόσχεση της αγάπης αφέθηκε έκθετο το οικοδόμημά μας και σεις μεν οι επίορκοι πέσατε in profundo lacu et in ore leonis, εμείς δε οι πιστεύσαντες μπήκαμε στην αναμονή ζωής. Ερείπιο θα μένει πάντα, όσο εσείς αρνείστε τις ευθύνες σας.
Εγώ θα βγω από το σκοτάδι. Σαν ανατολή θα χαράξει πάλι η ελπίδα στην ψυχή που τώρα καθεύδει παραλυμένη. Fac eam, Domine, de morte transire ad vitam. Φτάνω στο σπίτι και το τηλέφωνο με καλεί για πιθανό ποτό με πρόσωπα που τελικά εκπέμπουν σε κύματα που μόνον οι ίδιοι λαμβάνουν, γεγονός που ad hoc αποκλείει την επικοινωνία. Circus aeternum. Αρνούμαι, έχω ήδη αρκετή κούραση και η μιζέρια μου δεν είναι αποδεκτή. Καλύτερα μόνος, αν το μαζί είναι στείρο και δε βγάζει πουθενά. Όταν έλθη η ώρα εκείνου του εσπερινού που, καθώς θα σβήνει το φως, άλλο φως θ' ανάβει μέσα σε δύο καρδιές, τότε θα βγω ξανά στο πλακόστρωτο και στο χρόνο κρατημένος από χέρι αγαπημένο.
No comments:
Post a Comment