Totemαχισμός

Σήμερα δεν έχω τι να γράψω. Το συρταράκι με τα εισερχόμενα περιέχει μόνον κοινότυπη σκόνη καθημερινότητας. Η ανατολή πάλι στις έξη παρα είκοσι κι εγώ μέσα στην ανατολή. Μέρα παρά μέρα επαναλαμβανόμαστε κι έχουμε μόνον τις ενδιάμεσες ώρες για να ζήσουμε. Δε θα γράψω τίποτε. Όχι. Το κεφάλι μου έχει στραγγίσει από ιδέες, το σώμα μου μοιάζει σαν ξένο και η ύπαρξή μου αιωρείται στο μεταίχμιο μεταξύ του υλικού και του άυλου. Είναι ένα ονειρώδες modus existendi, μια διχασμένη φόρμα υπόστασης όπου το σώμα βρίσκεται εκεί όπου το πνεύμα αρνείται, επιφέροντας ως εκ τούτου τη ρήξη. Ναι, αυτό νιώθω. Ρήξη. Ρήξη με το παρελθόν, ρήξη με το παρόν και ο μόνος χωροχρόνος που απομένει είναι το μέλλον, όπου κυβερνά αποκλειστικά η ελπίδα για το καλύτερο αύριο, που εν τέλει μπορεί ανα πάσα στιγμή να περάση στη σφαίρα του χειρότερου χτες. Το πνεύμα είναι πάντα πρόθυμο για την ουσιαστικότητα, αλλά η σαρξ δυστυχώς δεν είναι ασθενής, ώστε να προφασισθή αδυναμία και να ξεφύγη από τα πάρεργα στα οποία είναι δεσμευμένη. Έτσι, ξεφεύγει το πνεύμα μόνο του. Σαν την κουκουβάγια μες τη νύχτα πετάει και στιφογυρίζει το κεφάλι του και καρφώνει τα μάτια στις εμμονές και τις ιδεοληψίες του. Λες ο θάνατος να είναι κάπως έτσι;

Μην επιμένετε, είπα δε θα γράψω σήμερα. Ούτε έχω και να πω τίποτε. Για την Κυριακή να πω, που σε είδα πάλι, κατηγορούμενε και μου την έδωσε η γελοιότητά σου; Ή, που μου κάνεις το θλιμμένο από ενοχές, χωρίς την παραμικρή διάθεση να θυσιάσεις το εγώ σου; Τυπικό παράδειγμα ανθρώπου που λύνει τα πάντα στα λόγια και μετά κάθεται και αναρωτιέται γιατί η ζωή του πάει κατρακυλώντας. Εκεί σηκώνουμε τα χέρια: είθισται να φταίνε οι άλλοι. Στα λόγια μπορώ κι εγώ να σου λύσω το μυστήριο της Ατλαντίδας και το Μεσανατολικό, να μοιράσω ακριβοδίκαια τον πλούτο στον κόσμο και όλοι να είναι χορτάτοι και χαρούμενοι, ο καθένας να έχη μόνον δικαιώματα και καμμιά υποχρέωση και να ζήσωμε όλοι καλά και κανένας καλύτερα. Αμ δε!

Αυτό, λοιπόν, το πνεύμα μου πώς θα το επαναφέρω σε τάξι, ούτε που γνωρίζω. Στέκεται εκτός μου φέρνοντάς μου μιαν έκ-στασι ανεπιθύμητη. Το σώμα μου άψυχο τοτέμ, σκαλισμένο στο ξύλο που έχω για καρδιά, και το πνεύμα πτηνό και μακριά. Κάτι θέλει, κάτι περιμένει και δεν έρχεται να φωλιάση πάλι μέσα μου. Ή, κάτι το απωθεί και το φοβίζει. Ίσως η πιθανότητα της αλλαγής, η υποψία ότι κάποια πράγματα μεταβάλλονται ανυπερθέτως και δια παντός. Ίσως γιατί δε βρίσκει μέσα στου σώματος τις έγνοιες την τροφή που αναζητά. Του βάζω δολώματα, το καλοπιάνω, το μαλώνω, του τάζω, το απειλώ. Τίποτε αυτό. Εκεί, κάθεται πάνω στα κλαδιά και με κοιτάζει με δυο ολοστρόγγυλα, κατάμαυρα μάτια που τρυπούν τη νύχτα και, θαρρώ, με οικτίρει. Κι αν σε οικτίρει πνεύμα σου, αυτό όχι καλό, λένε οι ινδιάνοι Saskatchewan.