Αυτά τα βράδυα τα χωρίς ελπίδα τα βαρέθηκα. Συνήθως είναι ροζ. Αναρωτιέμαι γιατί το ροζ θεωρείται χαρούμενο χρώμα. Εμένα πάντοτε μου έφερνε μελαγχολία. Ισως να φταίει ετούτο το προφητικό που έχουμε μεις οι κατηραμένοι, αλλά και πριν τα χρόνια του λοιμού η κατάθλιψή μου είχε ροζ αποχρώσεις. Το χρώμα αυτό το έβρισκα πάντοτε λάθος. Δώστε μου κόκκινο είτε λευκό, παρακαλώ. Γιατί ροζ;
Γυρνώ στο σπίτι μου και πάλι μετά από επιτυχία. Ροζ. Πριν λίγο έχω ενστερνιστεί γι'άλλη μια φορά πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δε θα τους γευτώ ποτέ. Ροζ. Μόνος, χωρίς να έχω ποιον να μοιραστώ τα χειροκροτήματα, χωρίς να δύναμαι να πω "χωρίς εσένα δε θα τα κατάφερνα". Τα κατάφερα μόνος. Ροζ. Και πάλι ερήμην σου, κατηγορούμενε, αυτή τη φορά υπαρχούσης και της φυσικής απουσίας σου. Καλύτερα έτσι, διότι πριν η απουσία σου ήταν κρυμμένη πίσω απ' την εικόνα σου. Τώρα λείπεις και το δείχνεις έμπρακτα. Ροζ. Κι αυτή η πίκρα που μου φέρνει το άδειο μου χέρι και τα δάχτυλα που πλέκονται μόνον με τον αέρα και με τα κλειδιά μου με πνίγει μέσα σε άπειρα ροζ συννεφάκια μολυσμένων αναμνήσεων.
Σκοτεινό το σπίτι. Οι άλλοι μπήκαν στον ύπνο. Ξεντύνομαι και απαντώ στο μήνυμα του Καμαράντ Κομκόμ. Με ρωτάει πώς πήγε. Του απαντώ ότι καλά, αλλά ροζ. Μόνον εκείνος με καταλαβαίνει, με το αφελές παιδιάστικό του βλέμμα που κρύβει σοφία σε βαθμό κακουργήματος. Οι υπόλοιποι έχουν φύγει για τον gay παράδεισο του Σαββατόβραδου, όπου θ' αλλάξουν βλέμματα και ιδεατή ηδονή, ώσπου να στραγγαλίσουν πάλι τη ζωογόνο ορμή τους στα άψυχα κρεββάτια της βιολογίας και της χημείας. Ροζ, ροζ, ροζ.
Τώρα ξαπλωμένος και γυμνός απο σένα, πασχίζω να ξεπλύνω αυτό το ροζ που γέμισε τον πίνακα με διαλυτικό από δάκρυα. Σιγά σιγά ανεβαίνουν, σαν το νερό στο ναυάγιο, βαριά και καυτά σαν λάβα. Το δωμάτιο σουρρεαλίζει παραμορφωμένο, αλλά επιμένει ροζ. Άτιμε και ψεύτη άλλε, αφελή και καλόπιστε εαυτέ μου! Αυτές είναι οι ώρες της αγάπης κι εγώ παστρεύω τα σκοτάδια αγκαλιά μ' αυτό που έδειχνες πως είσαι, το αδειανό πουκάμισο δίχως Ελένη. Οὔκ ἦλθες ἐς γῆν Τρωᾶδ', ἄλλ εἴδωλον ἦσθα. Εσύ, Ελένη, στην Αίγυπτο των κήπων ξεπάστρευες τα σωθικά σου το σούρουπο, όταν ο ουρανός γέμιζε ροζ, που πάντα μου έφερνε μελαγχολία. Ίσως να φταίει ετούτο το προφητικό που έχουμε μεις οι κατηραμένοι. Γιατί τα ζούσαμε τα χρόνια του λοιμού εν αγνοία μας. Η μελαγχολία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η γνώση της καταστροφής μας η αόριστη. Και είναι οπωσδήποτε ροζ.
Γυρνώ στο σπίτι μου και πάλι μετά από επιτυχία. Ροζ. Πριν λίγο έχω ενστερνιστεί γι'άλλη μια φορά πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δε θα τους γευτώ ποτέ. Ροζ. Μόνος, χωρίς να έχω ποιον να μοιραστώ τα χειροκροτήματα, χωρίς να δύναμαι να πω "χωρίς εσένα δε θα τα κατάφερνα". Τα κατάφερα μόνος. Ροζ. Και πάλι ερήμην σου, κατηγορούμενε, αυτή τη φορά υπαρχούσης και της φυσικής απουσίας σου. Καλύτερα έτσι, διότι πριν η απουσία σου ήταν κρυμμένη πίσω απ' την εικόνα σου. Τώρα λείπεις και το δείχνεις έμπρακτα. Ροζ. Κι αυτή η πίκρα που μου φέρνει το άδειο μου χέρι και τα δάχτυλα που πλέκονται μόνον με τον αέρα και με τα κλειδιά μου με πνίγει μέσα σε άπειρα ροζ συννεφάκια μολυσμένων αναμνήσεων.
Σκοτεινό το σπίτι. Οι άλλοι μπήκαν στον ύπνο. Ξεντύνομαι και απαντώ στο μήνυμα του Καμαράντ Κομκόμ. Με ρωτάει πώς πήγε. Του απαντώ ότι καλά, αλλά ροζ. Μόνον εκείνος με καταλαβαίνει, με το αφελές παιδιάστικό του βλέμμα που κρύβει σοφία σε βαθμό κακουργήματος. Οι υπόλοιποι έχουν φύγει για τον gay παράδεισο του Σαββατόβραδου, όπου θ' αλλάξουν βλέμματα και ιδεατή ηδονή, ώσπου να στραγγαλίσουν πάλι τη ζωογόνο ορμή τους στα άψυχα κρεββάτια της βιολογίας και της χημείας. Ροζ, ροζ, ροζ.
Τώρα ξαπλωμένος και γυμνός απο σένα, πασχίζω να ξεπλύνω αυτό το ροζ που γέμισε τον πίνακα με διαλυτικό από δάκρυα. Σιγά σιγά ανεβαίνουν, σαν το νερό στο ναυάγιο, βαριά και καυτά σαν λάβα. Το δωμάτιο σουρρεαλίζει παραμορφωμένο, αλλά επιμένει ροζ. Άτιμε και ψεύτη άλλε, αφελή και καλόπιστε εαυτέ μου! Αυτές είναι οι ώρες της αγάπης κι εγώ παστρεύω τα σκοτάδια αγκαλιά μ' αυτό που έδειχνες πως είσαι, το αδειανό πουκάμισο δίχως Ελένη. Οὔκ ἦλθες ἐς γῆν Τρωᾶδ', ἄλλ εἴδωλον ἦσθα. Εσύ, Ελένη, στην Αίγυπτο των κήπων ξεπάστρευες τα σωθικά σου το σούρουπο, όταν ο ουρανός γέμιζε ροζ, που πάντα μου έφερνε μελαγχολία. Ίσως να φταίει ετούτο το προφητικό που έχουμε μεις οι κατηραμένοι. Γιατί τα ζούσαμε τα χρόνια του λοιμού εν αγνοία μας. Η μελαγχολία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η γνώση της καταστροφής μας η αόριστη. Και είναι οπωσδήποτε ροζ.
3 comments:
αποψε σε θυμαμαι
για ολα και για τιποτα
ειπα να πεσω καταγης
μα δε μου παει με τιποτα
μα δε μου παει με τιποτα
τιποτα.......
μερικες φορες οι μεγαλυτερες επιτυχιες ειναι γαρνιρισμενες με μια δοση μοναξιας και ανελπιστης μαχης με τον ευατο μας. Γυρναμε στο σπιτι και πασπαλιζουμε με λιγες αναμνησεις και ενα υπεροχο αρωμα ενος ανδρα from the past και αναμιγνυουμε.
Εχω περασει και εγω τετοιες ομορφες βραδυες αγαπητε. Δεν ειναι επιτυχημενες συνταγες και σιγουρα δεν προσφερουν gourmet απολαυσεις - μαλλον αφηνουν μια μακρα πικρη μεταγευση. Παρολα αυτα, μας διδασκουν, μας δροσιζουν, μας ξαφνιαζουν. Μεγαλωνουμε και μαθαινουμε σαν μικρα στρατιωτακια το παιχνιδι της ζωης. Αυτο εχει ενα ουρανιο τοξο - με ομορφα λαμπερα χρωματα αυτο το παιχνιδι, επελεξε το δικο σου και χρωματισε τις δικες σου μερες σαν ενα patchwork. Ενα ουρανιο τοξο δεν θα υπηρχε αν ειχε μονο κιτρινο ή κοκκινο.
μονο η μουσικη μου κανει αληθεια
οτι ψεμα τωρα και να ζω
βαλε μουσικη
χορευοντας να φυγω....
"Τα όνειρά μου κόκκινα, τα όνειρά σου άσπρα, ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ". Όνειρα ατάκτως ερριγμένα μέσα στο πλυντήριο, σε έναν κάδο που στριφογύριζε με λίγο πιο αργό ρυθμό από εκείνον που έχουν οι πόθοι μας. Κι επειδή οι πόθοι από μόνοι τους δεν μπορούν να στριφογυρίσουν, κάνουν εμάς να στριφογυρίζουμε στο κρεβάτι μας εκείνα τα ροζ βράδια, μας κάνουν να στριφογυρίζουμε στα μέρη που εκτίθεται ο έρωτας. Αλήθεια, ροζ δεν απεικονίζουν τον έρωτα;
Όνειρα που δεν είναι ούτε κόκκινα, ούτε άσπρα, ακριβώς όπως η ζωή, που πολλές φορές δεν είναι ούτε ζωή ούτε θάνατος.
Δεν υπάρχει χρώμα που μπορείς να μοιραστείς με κάποιον άνθρωπο. Ακόμα και το λευκό είναι ένα χρώμα μοναχικό, ενώ το κόκκινο είναι το χρώμα της φασαρίας, του πολύ κακό για το τίποτα. ίσως για αυτό το λόγο να είναι κόκκινο το αίμα. Γιατί, ακριβώς όπως και το αίμα, κάποιες φορές είναι σαν να τρέχει για το τίποτα.
Fallengenus
Keep up the good work.
Post a Comment