Κειριαδών & Σφηττίων

Ξέρεις ότι πραγματικά σ' ενδιαφέρει κάποιος όταν περιμένεις πώς και πώς να περάσει η μέρα με όλη την ανία αλλά και την παράνοιά της για να βρεθείς κοντά του. Το μαζί του είναι άλλη υπόθεση. I wish. Θα αρκεστώ όμως στο κοντά του, ελλείψει άλλης επιλογής. Βέβαια, είναι και ο Miguel στη μέση. Πόσο γλυκό και αναπάντεχο αυτό που έκανε, να με σταματήσει μέσα στο δρόμο, ξένος αυτός σε ξένη χώρα μόνος, να μου πει ότι θα ήθελε να βγούμε το βραδάκι οι δυό μας να του δείξω την πόλη! Δε νομίζω ότι θα το ξαναζήσω αυτό και η αλήθεια είναι ότι με κατέλαβε εξ απίνης. Κράτησα εντούτοις το νούμερό του και τη γλυκειά αίσθησι που με ανέβασε τόσο ετούτη τη δύσκολη περίοδό μου.

Αλλ' όμως, πίσω στο χορό. Δεν ξέρω ακόμη αν θα ειδωθούμε το βράδυ με τον άντρα αυτόν τον επικίνδυνα ερωτεύσιμο. Μαθαίνω πως ναι γύρω στες 21:30. Πετάω. Φλερτάρω μαζί του στο τηλέφωνο. Μόνο ακούγοντας τη φωνή του αναβλύζει μέσα μου πάλι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι τον θέλω. Δε με νοιάζει το σεξ (ψέμματα, με νοιάζει αλλά εδώ δεν είναι η προτεραιότητά μου, in fact, σχεδόν ποτέ δεν είναι η προτεραιότητά μου). Θέλω να τον καταβροχθίσω, να τον γλύψω με τα μάτια μου από πάνω ως κάτω, να ζυμώσω τα χέρια του μέσα στα δικά μου και να καταφιλήσω τα περίτεχνα δάχτυλά του, να πάρω απ' τη φλόγα του και να φουντώσω απ' τον άνεμό του, να τον κρατήσω στην αγκαλιά μου αιώνες και να τον ασφαλίσω εκεί. Να καθαρίσω την ψυχή του από τα βάσανα με το άρωμα της λατρείας μου. Θέλω να κάνω ατελείωτο έρωτα μαζί του βυθισμένος στα μάτια του και κορφολογώντας τα χείλη του καθώς τα κορμιά μας θα βρίσκονται σε σύντηξη. Αυτό όμως δε θα συμβεί τώρα. Σε μιαν άλλην εποχή, όταν αποστάξουμε και οι δυο τα παλιά αμαρτήματα, ίσως. Θέλω να κοιμηθώ στην αγκαλιά του κι αυτός στη δική μου σαν παιδάκι. Θέλω να ζήσουμε μαζί, να μιλούμε ώρες και να σιωπούμε μέρες, να προσευχηθούμε μαζί, να γεράσουμε μαζί, να πεθάνουμε μαζί, να θαφτούμε μαζί και ν' αναστηθούμε μαζί. Όταν ο Έρωτας, πού ο Θάνατος?

Ανήλικε φίλε μου Ιταλέ, εσύ με καταλαβαίνεις απόλυτα. Ελπίζω ακόμη κι η ελπίδα αναπνευστήρας που με κρατάει στον κόσμο. Βρισκόμαστε τελικά στες 23:00. Αγκαλιά, αγκαλιά μου αχόρταγη. Ταπετσαρία σε λευκό, ερυθρό και μέλαν. Χώρος ο ζεστός, χρόνος ο νεκρός, αίσθησις η αιωνία, τρόμος του τέλους. Αθηναϊκόν μονοπώλιον για μεζέ και κουβεντούλα. Κεκοπιώσες ιστορίες και μάτια που μιλούν, χέρια που αγγίζονται και λόγια που κρύβουν άλλα λόγια. Το μαζί μακριά, ίσως ουτοπία. Κύκλος οι διαθέσεις της ζωής κι εμείς, εγώ, καλούμαι να τον πλάσω προς ευθεία. Αραγε μπορώ; Εσύ, άντρα μου της ομορφιάς, την παίζεις την καρδιά μου που στην έδωσε κομπολόι ο Έρωτας. Εγώ δε θα σού φορτώσω το βάρος του δικού μου συναισθήματος. Δεν ξέρω αν τ' αντέχεις. Λογαριασμός. Κερνάς. Να φύγουμε; Να φύγουμε. Περπατάμε. Θέλω ν'ανέβω σπίτι σου και να σου δώσω ένα δείγμα όσων περιγράφει η παράγραφος 2. Εσύ όμως όχι, αλλιως θα το ζητούσες. Ή μήπως όχι; Προσπερνάμε. Πειραιώς. Στο βροχερό μας βράδυ αυτό, μια κίτρινη μικρή και φωτεινή ταμπέλα θα πάρει το σώμα μου μακριά σου, όσο η σκέψη μου μένει καρφωμένη εκεί απ' την αδράνεια, σα συννεφάκι από υπερταχύ καρτούν που αφήνει πίσω σκόνη. Φιλιόμαστε και ξαναφιλιόμαστε αφού έχουν περάσει ήδη 4 ταξί. Μπαίνω στο πέμπτο. Να προσέχεις, Κέντρο μου. Στο κέντρο πάω, στο Κολωνάκι παρακαλώ. Στο σκοτεινό σπίτι, χωρίς σκέψη πια. Κι ο Miguel σίγουρα θα κοιμάται. Τι να κάνει κι αυτός...

Στη μέση νύχτα ξυπνώ με πόνο στο κέντρο μου. Ως πότε μόνος. Ως πότε μόνον εραστές του σώματός μου. Θέλω την αγκαλιά σου, θέλω το χάδι σου, θέλω στο στόμα σου να πιώ τη νύχτα και το μέλι. Θέλω τη γύμνια σου επάνω μου, θέλω το κλάμα σου, το θέλω μέχρις εσχάτων, να φορέσω τις πέρλες των δακρύων σου και να γευτώ το αλάτι τους, θέλω τα λάθη σου όλα να τα σηκώσουμε μαζί και να τα ξανακάνουμε μαζί. Κατ' Αλεξανδρέα, "τον έρωτα που γύρευες είχα να σε τον δώσω, τον έρωτα που γύρευα να με τον δώσεις είχες". Διάπυρο έρωτα, άψογα ωραίον. Το γιατί δεν δόθηκε, μοιραίον.