Ζητούνται μορφωμένα κορίτσια.

Τις εποχές εκείνες τις παλιές, όταν οι άνθρωποι ήσαν ακόμη είδος ξεχωριστό και γνήσια κοινωνικό και δεν είχαν μετατραπεί σε αγελάζουσες ορδές σεξομανών βαρβάρων, το αγόρι μιας Α ηλικίας έβλεπε (μακρόθεν) το κορίτσι μιας Α ~ X (Χ >= 5) ηλικίας, του άρεσε, την επιθυμούσε, πληροφορείτο επακριβώς την προίκα της και προσέτι την ηθικήν της και κατόπιν φρόντιζε να της το γνωστοποιήσει μετερχόμενος ευγενικούς (συνήθως) και εντός συγκεκριμένων αποδεκτών πλαισίων τρόπους : ραβασάκι, προξενιό, φιληνάδες της, φίλους του, σφύριγμα συγκεκριμένου τονικού ύψους (πολλάκις επικίνδυνον δια τον σφυρίξαντα), άνθη, παρακολούθησιν, κ.ο.κ. Όταν το κορίτσι ενέδιδε στας ανδρικάς προκλήσεις, τα πράγματα ακολουθούσαν το δρόμο της γνωριμίας, του φλέρτ, λίγο χαδάκι στο χεράκι, κανα φιλί στο μαγουλάκι κι άντε, αν ήσαν και απελευθερωμένοι οι γονιοί, κανένα χορό το Σάββατο, αλλά τα μεσάνυχτα πίσω, μη μας πει και πουτάνες η γειτονιά. Εννοείται ότι απουσίαζε πλήρως η οποιαδήποτε εξοικείωσις του άρρενος προς τα θήλεια μύχια, πόσο μάλλον προς όσα εξ' αυτών καλύπτοντο από το γυναικείον εσώρουχον γνωστόν ως "Κυλόττα" (εκ του γαλλικού, είμαι βέβαιος). Η κυλόττα ήτο ένα είδος του οποίου κάθε αγόρι γνώριζε την ύπαρξιν, ποτέ του όμως δεν είχε ιδή μία σε απόστασιν κοντύτερον των 50 μέτρων (της μητρικής μπουγάδας εξαιρουμένης, αι οποίες κυλόττες δεν είχαν και κανένα ενδιαφέρον). Κάθε κορίτσι, αντιθέτως, κατόπιν ενδελεχούς μητρικής διδασκαλίας, γνώριζε επακριβώς το χρονοδιάγραμμα της ιδίας κυλόττας. Η κυλόττα έμενε ασφυκτικά κολλημένη στο σώμα και δεν επετρέπετο να κατέβη παρά μόνον σε περιπτώσεις (α) Σωματικής ανάγκης, μέγιστη απομάκρυνσις 10 λεπτά, (β) Αιμορροίας γυναικείας φύσεως, μέγιστη απομάκρυνσις 4 λεπτά, (γ) Ατομικής καθαριότητος (απομάκρυνσις προαιρετική). Υπήρχε, εν γένει, σαφές χρονοδιάγραμμα ανόδου και καθόδου της κυλόττας. Μετά τον επικείμενον αρραβώνα και γάμον, τη νύχτα της παστάδος το αγόρι, μέλλων άντρας πια, διακρικτικά απομάκρυνε στο σκοτάδι την κυλόττα της καλής του (αν την απομάκρυνε η καλή του από μόνη της, εθεωρείτο τουλάχιστον του δρόμου) ώστε να συμβή το από καιρού ποθούμενον. Αυτή ήταν και η περίπτωσις (δ) απομάκρυνσης της κυλόττας. Κάθε άλλη, απρογραμμάτιστος, εστιγμάτιζε την φέρουσαν ως ανήθικον και κατάπτυστον πόρνην. Πτού!

Έκτοτε κύλισαν χρόνια. Αι εποχές έγιναν θερμότερες και οι άνθρωποι έσπασαν τα ταμπού και, μαζί με αυτά, τα νεύρα τους. Σήμερα, τα πράγματα με την κυλόττα, όπως και με πολλές διάφορες αξίες, είναι πιο χαλαρά. Εκτός της μεταβολής του μεγέθους, του σχήματος και του ονόματός της, η απόγονος της πάλαι ποτέ κυλόττας έχει τα ήθη ελαφρότερα και ελαστικότερα. Η κυλόττα διήλθε το χρονικόν συνεχές μεταβαλλομένη, αλλά ουσιαστικά αλώβητη. Εκείνο που δεν επιβίωσε όμως, όλως παραδόξως, είναι το χρονοδιάγραμμα ανόδου και καθόδου, πράγμα που επιφέρει σύγχυση σε πολλά απορημένα αγόρια της σήμερον, καθ' ότι τα κορίτσια δείχνουν να έχουν μπερδέψει, εκτός απο τα μπούτια τους, και τους τρόπους και χρόνους που συμβαίνουν τοιαύτες μετατοπίσεις. Τα αγόρια δεν ξεύρουν πλέον πώς να μεταχειριστούν τα κορίτσια και τας κυλόττας των. Δεν μπορούν να κατανοήσουν πότε μπορούν ή πότε πρέπει να κατεβάσουν την κυλόττα της καλής των ή πότε κάτι τέτοιο είναι πράγματι απαγορευτικό. Όταν, βεβαίως, φορούν κυλόττα, όπως σωστά παρατήρησε φίλτατος νεαρός. Η αγωνία των απηυδυσμένων αρρένων έχει φτάσει στο απροχώρητον, τόσο που συγκροτούνται πλέον παρακρατικές ομάδες δράσης για την επιστροφή αυτού του χρονοδιαγράμματος που έθετε εις τάξην όσα έπρεπε να μείνουν εν οίκω. Οι ομάδες αυτές, λοιπόν, εν δήμω εκθέτουν το πρόβλημα καλώντας σε κινητοποιήσεις και κοινωνική ευαισθητοποίηση, χρησιμοποιώντας πολλάκις ακόμη και τοιχογραφίες που περνούν σαφώς το μήνυμα. Μία από αυτές βλέπουμε στην κατωτέρω εικόνα.


Αλοίμονο στην κοινωνία που στερείται τέτοιας γνώσης. Αλοίμονον!