1 sec X 100

0.0sec : Κρότος.

Πρώτα ξεκίνησαν τα μόρια του προφυλακτήρα, καθώς ήλθαν σε επαφή με εχθρικά μόρια ιδίας προέλευσης. Η δόνηση ξεκίνησε από τη συμπίεση που υπερέβη το ανεκτόν και μεταδόθηκε σε όλη τη μάζα, η οποία με τη σειρά της, αφού απορρόφησε μικρό ποσοστό ενεργείας το οποίο μετέτεψε σε μηχανική, θερμική αλλά και ηχητική ενέργεια μεταφραζομένη σε ακουστική μορφή ως "ΚΡΑΚ", περάτωσε τον προφυλακτικό της ρόλο, αφήνοντας ως επιθανάτιο ρόγχο ένα σήμα κρούσης στον Αισθητήρα των Αεροσάκκων και κληρονομιά στα μεταλλικά της στηρίγματα το υπόλοιπο της ώσης που δέχτηκε. Αυτή η ώση θα φρόντιζε αργότερα να μεταμορφώσει τη μουσούδα του οχήματος σε μοντέρνο γλυπτό.

0.1sec : Συναγερμός.

Ο Αισθητήρας των αεροσάκκων λαγοκοιμόταν όταν του χτήπησε την πόρτα το σήμα του προφυλακτήρα. Ανήσυχος σηκώθηκε, κοίταξε την ένδειξη του μετρητή ταχύτητας. Πενήντα. Ηδη πάνω από το όριο επιφυλακής. Δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Με βιάση κινήθηκε προς το τηλέφωνο και σχημάτισε το νούμερο των Βαλβίδων.

0.2sec : Ρεύση.

Οι Βαλβίδες ανατρίχιασαν με το τηλεφώνημα. Ήταν ώρα. Με σπουδή άνοιξαν τις μπάρες που κρατούσαν κλειδωμένους τους βίαιους ανέμους από καταβολής. Παραμέρισαν και άφησαν τις πνοές ελεύθερες στη στοά που θα τις οδηγούσε στο σωτήριο έργο τους. Απελευθερωμένες από το καθήκον πια, οι Βαλβίδες μπορούσαν τώρα να ξαποστάσουν. Για πάντα.

0.3sec : Σουφλέ.

Χρόνια τώρα κοιμόντουσαν κουλουριασμένοι με την πλάτη στο εσωτερικό του ταμπλώ οι Αερόσακκοι. Κάπου κάπου άνοιγαν το μάτι και οσφραίνονταν προς τη στοά. Τίποτε. Πάντα το ίδιο βουητό, μακρινό, χωρίς υπόσχεση, χωρίς κορυφές. Ενίοτε κάποιο ελπιδοφόρο γλύστρημα οδοστρώματος, αλλά όχι αρκετό. Όμως τώρα! Ένα φρέσκο αεράκι ανηφόριζε τη στοά, αρκετό για να σε ξυπνήσει με όνειρα. Λες να... Ναι! Ήταν οι πνοές που ανέβαιναν γοργά τη στοά. Οι Αερόσακκοι ανατρίχιασαν. Επιτέλους! Καθώς οι άνεμοι τους γέμιζαν αλύπητα, εκείνοι με τη σειρά τους έσκισαν τα ελαφρά σκεπάσματά τους και απελευθέρωσαν το απαλό σώμα τους τεντωμένο στο φως που είχαν σχεδόν ξεχασει.

0.4sec : Αφύπνηση.

Τα κατάκοπα βλέφαρα αποκολλώνται με εκείνο τον ανατριχιαστικό ήχο ρήξης που κάνει τα κύτταρα να ριγούν. Ανυψώνονται αργά γλυστρώντας πάνω στο υγρό πεδίο των ματιών και διασταυρώνονται με την ανήσυχη κόρη που, περίεργη και αεικίνητη όπως πάντα, κατεβαίνει να δει τι συμβαίνει. Το μόνο που αντιλαμβάνεται είναι μια φευγαλέα εικόνα καταστροφής που διακόπτεται από μια λευκή επιφάνεια.

0.5sec : Τσουνάμι.

Μακριά, από τη βάση της ράχης, φαίνεται στον ορίζοντα του κορμιού ο τεράστιος όγκος αυτού που οι Πολυνήσιοι ονομάζουν κύμα που σκοτώνει. Με ταχύτητα μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, το κύμα αδρανείας παρασύρει στο διάβα του κάθε κύτταρο, κάθε σταγόνα αίμα, κάθε τρίχα και κάθε οστό. Μοναδικός φραγμός η Ζώνη, που φτιάχτηκε γι' αυτή τη στιγμή και μόνον. Εκείνη κατευθύνει το τυφλό κύμα στη μάζα του οχήματος, που συρρυκνώνεται, και σαν δίχτυ κρατάει τη ζωή μακριά από την κρούση.

0.6sec : Απώλειες.

Το πρόσωπο δέχεται το χάδι του Αερόσακκου και το χέρι την κλωτσιά του τιμονιού. Η Ζώνη, στην προσπάθειά της να διώξει το κύμα, επιπόλαια γδέρνει το δέρμα στο πλάι της λεκάνης, αλλά τίποτε αδιόρθωτο.

0.7sec : Γνώση.

Το μυαλό περνάει στη συνειδητότητα: α) Τι έγινε; β) Πού βρίσκομαι; γ) Γιατί βλέπω ό,τι βλέπω; Όχιιι..! δ) Ώστε, έτσι είναι οι αερόσακκοι, ε; ε) Το τζάμι γιατί έσπασε; στ) Μπορώ να κουνηθώ; ζ) Κοίτα πώς μπήκε μέσα το ραδιόφωνο! η) Πρέπει να κοιμήθηκα, δεν θυμάμαι. θ) Με ποιόν τράκαρα, είναι καλά; ι) Έχασα το ραντεβού με το γιατρό. κ) Θεέ μου! λ), μ), ν) ...

0.8sec : Στρες.

0.9sec : Στρες και φόβος.

1.0sec : Στρες και φόβος και αίσθημα ευθύνης.

26 Απριλίου 2007. Χωρίς γρατσουνιά. Ευχαριστώ.