Αγιόκλημα μετά ρόδου σε ιστό την ανατολή

Η ώρα πέμπτη πρωινή του Μαΐου είναι ακριβώς εκείνη που ορίζει το μεταίχμιο μεταξύ απολύτου σκότους και φωτός, όταν μόλις αρχίζουν να αχνοφαίνονται οι κορυφογραμμές στο ημίεγγυς βάθος του ορίζοντα. Μη έχοντας άλλη επιλογή, θα ζήσω εδώ στην πουθενόμεση άλλη μια ανατολή που θα με κάνει έστω για λίγο να ξεχάσω που βρίσκομαι έγκλειστος εδώ παρά τη θέλησή μου, όπου "εδώ" βάλε χώρο αλλά και διάθεση.

Στο μεταξωτό ημίφως που υφαίνει το σκουλήκι που τρώει το σκοτεινό φύλλο της νύχτας εμφανίζεται σαν αργοκίνητο βέλος η άκρη της θείας Σελήνης πάνω από το όρος. Σε 7 λεπτά έχει πλατειάσει και μιμείται το νύχι του χεριού μου. Σηκώνω το σκόπευτρο και την περικλείω ολοκληρωτικά και μοιραία. Τη ντροπιάζω κι εκείνη απομακρύνεται, ψηλώνει στο στερέωμα, μου φεύγει. Βαρύ το όπλο, βαρειά και η Σελήνη από συναίσθημα και δεν αντέχω και πολύ, πόσο μάλλον που πονάω. Η ανατολή πλησιάζει αναπότρεπτα πια. Στο απύθμενο ύψος περνούν αεροπλάνα σαν ψευδοκομήτες με την ουρά σε στάση περιφρόνησης στον ήλιο. Απομακρύνονται κι αυτά, σαν τους ανθρώπους της ζωής μας, χωρίς να ξέρουν καν πως κάποιος εκεί κάτω κρατήθηκε απ' τη θωριά τους για να μην βουλιάξει στον ύπνο και στη σκέψη.

Τούτη την ώρα ο άνεμος κρυώνει τις καρδιές όσων βρεθήκαν μόνοι να φυλάγουν κούφιες Θερμοπύλες και κλίνες αδειανές. Κάνει ένα κρύο πριν την ανατολή, σα ν' ανατριχιάζουν τα δαιμόνια που θα ξαναδούν τον ήλιο. Μέσα στο κρύο αυτό αεράκι τρυπώνει ναζιάρικα στα ρουθούνια μου η ψυχή ενός αγιοκλήματος που θροΐζει κι αυτό περιμένοντας. Αποφασίζω να γυμνώσω τη σκέψη μου και να δεχτώ το πρώτο πρώτο χάδι σήμερα απ' τον ήλιο, μια που εσύ δεν είσαι πια (ή ακόμη) εκεί να μου το δώσεις. Θα το περιμένω εδώ, ζωσμένος το σίδερο και δοσμένος στον ίμερο μιας έτερης ανατολής που προσδοκώ να με βρεί αναπάντεχη, αναπότρεπτη και λυτρωτική. Εδώ, ανάμεσα στο αγιόκλημα και το ροδόδεντρο, κάτω απ' τις λάλες λεύκες και δίπλα στον ιστό όπου μια άτακτη σημαία αποχαιρετά το σκοτεινό φύλλο της νύχτας με πτυχώσεις που μοιάζουν ως "χαίρε". Εκεί ας με αγγίξεις, ώ Ηλιε αναμενόμενε μα ποτέ ανιαρέ. Τις τελευταίες στιγμές πριν να φανείς, μετρώ με ανάσες τα δευτερόλεπτα που, σαν κατολίσθηση θα διασχίσεις το στερέωμα με ταχύτητα ιλιγγιώδους "c", θα χτυπήσεις πάνω μου με ορμή και θα διαχυθείς ξανά στο σύμπαν. Θρίαμβος! Πάρε με μέσα σου, ακτίνα πρώτη της αυγής, που έχεις τόση γλύκα πάνω στο πρόσωπό μου όση το νέκταρ του αγιοκλήματος κι η εκπνοή του ρόδου εκεί στη ρίζα ενός ιστού που κάποτε κυμάτιζαν τα όνειρα που έκανα σε κάθε ανατολή. Δάκρυα με λούζουν, να σταματήσω δε θα καταφέρω. Είναι συγκλονιστική η καθαρή σου αλήθεια όπως χτυπάει το μάτι μου και πίσω απ' το μάτι τα σκοτάδια που έχω εντός μου. Δακρυρροούσιν οι οφθαλμοί μου από μετανοίας. Φτιάχνει μιαν ίριδα το κάθε δάκρυ που κυλάει στο παγωμένο πρόσωπο και όμως, το μάτι επιμένει να τρυγά απ' το απαστράπτον φως. Πόσο πολλά μπορεί να τίκτει μια τόση σιωπή σαν της ανατολής. Βουβό μεγαλείο που αξιωθήκαμε μεις να το ζήσουμε, ψυχή μου. Κλαίω σαν παιδάκι και σα μάνα την ίδια στιγμή, ενστερνιζόμενος το ακατανόητο και άρρητο θαύμα. Ζω.

Θάναι μια δύσκολη, γεμάτη μέρα. Εγώ όμως είδα την ανατολή. Μύρισα και το αγιόκλημα που την ώρα του πόνου μού θύμισε την ομορφιά. "Ο πόνος μας", απεφάνθη το ρόδο την ώρα που το φίλαγε η αυγή, "αρχίζει όταν ξεχνούμε ν' αγαπάμε". Εκεί, παρέα τους, σκέφτηκα πως όλα τα μεγαλεία είναι βουβά. Κι ο πόνος και το φως και η αγάπη. Μιλούν αλλιώς τῷ ἔχοντι ὦτα ἀκούειν.