Λινό κλινοσκέπασμα λικνιζόμενον υπό αύρας, σελήνης μεσούσης.

Το βράδυ στης Δώρας ήταν να τον ξαναδώ το μικρούλη μου, μετά από ενάμιση χρόνο που τον εικόνιζα μόνο σαν χειμωνιάτικο σύννεφο της Νορμανδίας πλασμένο από ανέμους. Το ήξερα, όταν θα τον έβλεπα τα πόδια μου θάχαν αυτό το γλυκό μούδιασμα που τρέφει την ελπίδα και το αίμα στο κεφάλι μου καυτό. Δεν ήμουν ο έρωτάς του, είχε πει. Εκείνος ήταν ο δικός μου. Ανεβαίνω σκαλιά, εντούτοις πέφτω χαμηλότερα όσο πλησιάζω την πόρτα, το μόνο φυσικό εμπόδιο ανάμεσά μας πια. Ο Pablo είναι κι αυτός άλλο ένα εμπόδιο, αλλά δεν το γνωρίζω ακόμη. Τώρα ας αντιμετωπίσω την πόρτα που με ρουφάει καθώς ανοίγει. Βλέπω και δε βλέπω. Πόσο μυστήριο ο έρωτας, πόσο γλυκός και λησμονιάρης καίει κάτω απ'το στέρνο και φορτίζει τα φιλιά μου μέλι για το στόμα του! Βουλιάζω πάλι μέσα στα γκρίζα μάτια του που είναι απόντα, όπως τότε, και που λες τώρα θα αστράψουν μουσικές σαν καυτά σουπερνόβα. Ο λαιμός που σφραγίζω με τα χείλη μου είναι από βελούδο, όπως τότε. Το σώμα που περίμενα ν' αγγίξω είναι μέσα στο χέρι μου σφιχτό. Η φωνή του σάρκινη κι εφτάχορδη, κλαίει αγκαλιασμένη με το δοξάρι. Ζέω και λάμπω σαν τη λάβα, γη με φωτιά. Άραγε το νιώθεις, πλάσμα μου ιδανικό; Για σένα τα τραγούδια μου, για σένα η κίνησή μου, για σένα η φλόγα που κρατώ στην παλάμη όταν σ' αγγίζω και βυζαίνω τη νιότη σου από κάθε χιλιοστό του κορμιού σου. Είσαι οδυνηρά παρών, αναπότρεπτα και αυθάδικα ερωτεύσιμος, λουσμένος έβενο και ντυμένος κυπαρίσσι. Προσέχω το γυμνό σου αστράγαλο να μου προσφέρεται σα γλύκισμα την ώρα που γεμίζεις τ' αυτιά μου ναζιάρα μουσική και την καρδιά μου χτύπους. Σε ξέρω κάτω από τα ρούχα σου, είναι το μυστικό μας κι αυτό με αγάλλει σφόδρα μέχρι ρείθρων οργασμού. Αυτό το σώμα εγώ τ' απήλαυσα, που λέει κι ο Αλεξανδρινός. Κι αυτά τα χείλη εγώ τα τρύγησα κρασί, παλιό Παρισινό κελλάρι ο τόπος και ποτήρι το στόμα μου αρμοσμένο στο δικό σου, αντράκι μου όμορφο. Καμμιά πίκρα πια, χαρά ότι είσαι εδώ. Μα λύπη που δεν είσαι το Εδώ μου.

Την άλλη μέρα εμφανίστηκε ο γενειοφόρος Pablo ανάμεσά μας, όμως δεν με ακκίζει. Ξέρω ότι υπήρξαμε έστω και για λίγο μοναδικοί χωρίς ψέμμα. Το βράδυ της μάς έδειξες τρόπους να αγαπάμε και να κλαίμε καθώς τα κλειστά σου χείλη αφήναν στις χορδές σου τη λαλιά και στην ανάσα σου εκείνα τα βλέμματα τα αινιγματικά ενσαρκώνονταν σε άυλο νόημα καθαρό. Πήρα τον ήχο αυτόν στο χέρι σαν πινέλλο κι έφτιαξα με τα μάτια μου κλειστά, σε τόπο μακρυνό, σε πέτρινο πυργόσπιτο, δωμάτιο υψηλό πλυμμένο από τα χρώματα σε αγνό σελήνιο φως που τόσο αγαπάς. Μεγάλο παράθρο ανοιχτό στο βάθος απέναντι απ' τη θύρα, μπαλκόνι δενδροφίλητο κρέμεται ψηλά κι ο ορίζοντας φεγγίζει απ' άστρα κι ησυχία. Σκιές χιλιάδες γκρίζα χρώματα στο σκεπαστό κρεβάτι όπου κοιμάσαι στη μητρική ζεστασιά των σκεπασμάτων. Η δροσιά της μέσης νύχτας γλύφει το λινό μας κλινοσκέπασμα που χορεύει αφημένο μια Bourrée χωρίς ποτέ να επαναλαμβάνει ούτ' ένα βήμα. Θαυμάζω τη δημιουργία που σε χάρισε σε μένα, γνήσια εικόνα ομορφιάς. Βυθίζομαι δίπλα σου στο κρεββάτι. Είσαι η επαφή μου, η απτή απόδειξη της ύπαρξής μας, έτσι ανασαίνοντας αχνά κουλουριασμένος μες στην κούνια που σου φτιάχνω απ' το κορμί μου απόψε, ως κάθε νύχτα. Αγρυπνώ για σένα, να μη χάσω ούτε σταγόνα της θωριάς του φεγγαρόφωτου που σε χαϊδεύει και σε πραΰνει. Ούτε σταγόνα χρόνου δε θα φύγει χωρίς να πίνω απ' τη μορφή σου, από το νέκταρ που ξεχειλίζει απ' την καρδιά μου όσο η θέρμη σου ανάβει τη δική μου. Ας χορεύει το λινό μας κλινοσκέπασμα ολόκληρες σουίτες. Εγώ ακίνητος και κολλημένος πάνω στο σώμα σου πετώ κι ας κείμαι, ζω εξ ολοκλήρου το δικό μου θάνατο για τη δική σου γέννηση. Ὁ θέλων τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν καὶ ὁ ἀπολλύμενος τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σώσει αὐτήν.

Άραγε το νιώθεις, πλάσμα μου ιδανικό, εκεί στον εναγκαλισμό σου με το λινό χορευτικό λευκό κλινοσκέπασμα της σκέψης μου;