Ξίδι, το (ΑΝ) οίνος όξινος. 2 (Α) παν το όξινον, το ξινό. 3 (Ν) το δι' οξικής ζυμώσεως αλκοολούχων υγρών παραγόμενον υγρόν 4 (Α) μτφ. ως επίθ. επί ανθρώπου, οξύς, δριμύς. 5 (Ε) μτφ. μονολεκτική περιπαικτική συμβουλή προς άνθρωπον οργισμένον, όπως καταπραΰνη τον θυμόν αυτού.
Το ξίδι είναι ένα αραιό διάλυμα του οξικού οξέως, το οποίο παράγεται συνήθως με οξείδωση της αιθυλικής αλκοόλης. Η οξείδωση αυτή γίνεται δια της οξικής ζύμωσης κατά την οποία ορισμένα βακτήρια μεταφέρουν το οξυγόνο του αέρος στην αιθυλική αλκοόλη με την επίδραση του ενζύμου αλκοολοξειδάση. Όταν χρησιμοποιείται καθαρό διάλυμα αλκοόλης παίρνουμε άχρωμο ή ελαφρώς υποκίτρινο ξίδι. Όταν όμως ως πρώτη ύλη έχουμε κρασί ή μπύρα το παραγόμενο ξίδι έχει κατά το περισσότερο δυνατόν το άρωμα, τη γεύση και το χρώμα της ύλης που χρησιμοποιήθηκε. Τα διάφορα ξίδια έχουν οξύτητα η οποία εκφράζεται σε οξικό οξύ από 4%-12%. Πάνω από 12% δεν υπάρχουν ξίδια διότι θανατώνονται οι μικροοργανισμοί. Και όχι μόνοι αυτοί.
Ιδιαίτερα ενδιαφέροντες εμφανίζονται ο τέταρτος και ο πέμπτος ορισμός του λεξικού. Στην καθημερινότητά μας συγχρωτιζόμαστε διάφορα ξίδια (4) σε παντοδαπές συσκευασίες και περιστάσεις. Από την αγορά ως την εκκλησία κι από το αεροπλάνο ως τον απογευματινό περίπατο. Κοινό τους χαρακτηριστικό η οσφρητική αποφορά του προσώπου τους το οποίο αποπνέει ξινίλα εγκωμιαστική του ψυχικού τους κόσμου. Παράπονα, μιζέρια και καυστική, ανικανοποίητη διάθεση είναι ἐκ τῶν ὧν οὒκ ἄνευ για μια καλή οξική ζύμωση με επιτυχημένα αποτελέσματα. Αν βέβαια ένα ξίδι μπορεί ποτέ να θεωρηθεί επιτυχία και όχι παρακμή. Διότι τα εν λόγω ξίδια δεν ανήκουν στην ευγενή γενιά του balsamico ή του πεπαλαιωμένου. Κατατάσσονται απλώς στα κατακάθια.
Ο πέμπτος ορισμός μού προσήφθη τις προάλλες και ήταν άκρως ενδεικτικός μιας κατάστασης που αρχίζει να ζυμώνεται ανισορρόπως προς όξινα, πέραν του ορίου το οποίον σηκώνει η σαλάτα της ζωής μου. Είμαι σίγουρος πως ήταν εν βρασμώ και κατανοώ τους μηχανισμούς και τα κίνητρα. Μέχρι σημείου, όμως. Η οργή δεν προκαλείται ποτέ αδικαιολόγητα, εκτός περιπτώσεων σοβαρής ψυχασθένειας την οποία δεν θεωρώ ως χαρακτηριστικό μου. Αντίθετα, θεωρώ οριακόν θράσος το να συνίσταται σε μένα παρά τινων οξοθεραπεία όταν οι ίδιοι τίνες εμπλέκονται σε καταστάσεις χρήζουσες άλλου είδους αποθεραπείας. Ας αναλογιστεί έκαστος τα εαυτού, διότι το ξίδι πολλοί εμίσησαν, το λάδι ουδείς.
Και μια και πιάσαμε τα ρηθέντα: τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, τρεις και το λαδόξιδο, ούτε με ενισχυμένα μαθηματικά δεν εφαρμόζεται. Μια vinaigrette των έξι μάς δίνει και τίποτε παραπάνω.
Το ξίδι είναι ένα αραιό διάλυμα του οξικού οξέως, το οποίο παράγεται συνήθως με οξείδωση της αιθυλικής αλκοόλης. Η οξείδωση αυτή γίνεται δια της οξικής ζύμωσης κατά την οποία ορισμένα βακτήρια μεταφέρουν το οξυγόνο του αέρος στην αιθυλική αλκοόλη με την επίδραση του ενζύμου αλκοολοξειδάση. Όταν χρησιμοποιείται καθαρό διάλυμα αλκοόλης παίρνουμε άχρωμο ή ελαφρώς υποκίτρινο ξίδι. Όταν όμως ως πρώτη ύλη έχουμε κρασί ή μπύρα το παραγόμενο ξίδι έχει κατά το περισσότερο δυνατόν το άρωμα, τη γεύση και το χρώμα της ύλης που χρησιμοποιήθηκε. Τα διάφορα ξίδια έχουν οξύτητα η οποία εκφράζεται σε οξικό οξύ από 4%-12%. Πάνω από 12% δεν υπάρχουν ξίδια διότι θανατώνονται οι μικροοργανισμοί. Και όχι μόνοι αυτοί.
Ιδιαίτερα ενδιαφέροντες εμφανίζονται ο τέταρτος και ο πέμπτος ορισμός του λεξικού. Στην καθημερινότητά μας συγχρωτιζόμαστε διάφορα ξίδια (4) σε παντοδαπές συσκευασίες και περιστάσεις. Από την αγορά ως την εκκλησία κι από το αεροπλάνο ως τον απογευματινό περίπατο. Κοινό τους χαρακτηριστικό η οσφρητική αποφορά του προσώπου τους το οποίο αποπνέει ξινίλα εγκωμιαστική του ψυχικού τους κόσμου. Παράπονα, μιζέρια και καυστική, ανικανοποίητη διάθεση είναι ἐκ τῶν ὧν οὒκ ἄνευ για μια καλή οξική ζύμωση με επιτυχημένα αποτελέσματα. Αν βέβαια ένα ξίδι μπορεί ποτέ να θεωρηθεί επιτυχία και όχι παρακμή. Διότι τα εν λόγω ξίδια δεν ανήκουν στην ευγενή γενιά του balsamico ή του πεπαλαιωμένου. Κατατάσσονται απλώς στα κατακάθια.
Ο πέμπτος ορισμός μού προσήφθη τις προάλλες και ήταν άκρως ενδεικτικός μιας κατάστασης που αρχίζει να ζυμώνεται ανισορρόπως προς όξινα, πέραν του ορίου το οποίον σηκώνει η σαλάτα της ζωής μου. Είμαι σίγουρος πως ήταν εν βρασμώ και κατανοώ τους μηχανισμούς και τα κίνητρα. Μέχρι σημείου, όμως. Η οργή δεν προκαλείται ποτέ αδικαιολόγητα, εκτός περιπτώσεων σοβαρής ψυχασθένειας την οποία δεν θεωρώ ως χαρακτηριστικό μου. Αντίθετα, θεωρώ οριακόν θράσος το να συνίσταται σε μένα παρά τινων οξοθεραπεία όταν οι ίδιοι τίνες εμπλέκονται σε καταστάσεις χρήζουσες άλλου είδους αποθεραπείας. Ας αναλογιστεί έκαστος τα εαυτού, διότι το ξίδι πολλοί εμίσησαν, το λάδι ουδείς.
Και μια και πιάσαμε τα ρηθέντα: τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, τρεις και το λαδόξιδο, ούτε με ενισχυμένα μαθηματικά δεν εφαρμόζεται. Μια vinaigrette των έξι μάς δίνει και τίποτε παραπάνω.
No comments:
Post a Comment