Κυριλλέ

Ιμείρω το νέκταρ της άνοιξης. Σήμερα γιορτή. Θα περάσω να σε δω πάλι, όμορφε άγνωστέ μου με το εορτάζον όνομα και το comme il faut χαμόγελο. Ας ήξερα σήμερα αν μπορείς ν' αγαπάς και πίσω απ' αυτό το ανελκυστικό και πολλά υποσχόμενο γέλιο και το αινιγματικό βλέμμα της σκούρης απόλαυσης, αν μπορείς να δίνεσαι πλήρως στην ηδονή του μαζί των σωμάτων μας και του για πάντα των ψυχών μας. Εκεί στην πλαζ της Ικτίνου σ' έχω κάθε που γλυκαίνει το φως και η γωνία του αλείφει μέλι στα πρόσωπα που χαιδεύει. Ζηλεύω το φως που μπαίνει μέσα σου ενώ εγώ όχι. Θα ριγήσει πάλι η πλάτη μου με το βραχύχρονο άγγιγμά σου το γεμάτο αναρώτηση; Στο café της χαράς μου το κυριλλέ, je te voudrais donner mon sourire promis royal ce soir! Θάναι κι άλλοι μαζί μου, αλλά εγώ εκεί το βλέμμα μου, εκεί την ακοή κι εκεί την προσοχή μου, όπου εσύ και η λευκή ποδιά σου που θέλω να λύσω στο τέλος της βάρδιας. Κι όπως θα πέφτει ανήμπορη από πάνω σου θα πέφτουν τα σύνορα που ο κόσμος βάζει μεταξύ μας. Σιαμαίοι θα γίνουμε στα χείλη και στα μάτια και στα χέρια, γυμνοί από conme il faut κι από σενάρια κι από φύλα.

Κι ας είσαι μια απ' τις τόσες μου αρχές που καταλήγουν στο μόνος. Χαλάλι.