Après - midi grec

Ο ήλιος με χάιδεψε φειδωλά στην πλάτη το πρωί και μού'μεινε απωθημένο. Γι' αυτό και βγήκα στη δύση του να του ζητήσω ρέστα και να παραπονεθώ που είχε ζεστάνει το σύμπαν κι εμένα με παραπέταξε. Φυσάει ο άνεμος ζεστός, φουσκώνουν τα κλαδιά και η διάθεσή μου για παιγνίδι. Θα βρεθώ με τον Κοκό, αλλά αργότερα και λέω να το πάρω με τα πόδια ως το Grec. Η πόλη ένα μπουμπούκι που εκρήγνυται κι εγώ ρουφώ τα κύματα που εκπέμπουν οι περαστικοί με τα μάτια γεμάτα υποσχέσεις. Ο Κύριλλος με περιμένει στη γωνιά και με καθίζει σε ψηλό σκαμνί με το βλέμμα του: αν όσα υπονοεί το βλέμμα αυτό γίνουν αλήθεια θάμαι πλήσμων ηδονής. Ή μήπως είμ' εγώ που το εκλαμβάνω έτσι;

Εκεί στην υψηλή επιστασία του σκαμνιού για μια στιγμή βγήκα από μένα και ένιωσα άγνωστος μέσα σε ξένο μέρος, ενεός θεατής του πλήθους που μελιττίζει γύρω μου και μια γαλήνη με διαπέρασε που και σ'αυτή την πόλη ο κόσμος ζει σε κάτι τέτοιες της γωνιές σαν τούτη που κάθομαι εγώ κι ενεδρεύω τα πρόσωπα και στα πρόσωπα τα μάτια και στα μάτια την ψυχή και στην ψυχή τον έρωτα.

Ο Κύριλλος μ' επανέφερε με το χυμό του και σε λίγο νάσου ο Κοκός που με γεμίζει χαρά ακόμη και στα γκρίζα του. Τι ταλέντο κι αυτό! Ο καφές του ιδιαζόντως ισχυρός, τον φέρνει πίσω στον κόσμο του σινεκολόρ και είναι κι ωραία ντυμένος απόψε, έξοχα ωραία. Η βραδιά θα πάρει τη ροή της συνήθειας που είναι τόσο αναγκαία για τις δομές που αντέχουν στο χρόνο. Η Μάιρα φέρνει το ουράνιο τόξο και, κατακουρασμένη, καταβροχθίζει καλούδια με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης εγχώρειας αποκλειστικά. Τους βλέπεις να μιλούν με τον Κοκό και είναι σαν αντισφαίριση τα λόγια. Πώς χαίρομαι που οι φίλοι μου τα βρίσκουν μεταξύ τους. "Εχουν το ομοίωμά σου πάνω στον πάγκο", παρατηρώ στο αγόρι του χρυσοπράσινου φύλλου. Κάτασπρο με κόκκινο λειρί! "Το θέλω σπίτι μου", απαντάει. "Θα το κλέψεις για μένα, εσύ που είσαι tall μηρός;". Η κυρία που έχει αγκυροβολήσει στη διπλανή θέση πιάνει την προσοχή μου με μια απάντησή της σε ερώτηση γνωστού της που αφορά την καλοείδια του συζύγου της: "Τον χαιδεύω τακτικά!" λέει και τα μάτια της προδίδουν αδάμαστο έρωτα. Τι γλυκειά απάντηση να δίνεις, μετά από τόσα χρόνια σχέσης!

Το κατάστημα αδειάζει κι όλοι θα πάρουμε το δρόμο της καρδιάς μας, έτερος προς τα ίδια. "Καληνύχτα, παλλήκαρε!" λέω στον Κύριλλο κι εννοώ "Ας ήσουν το βράδυ μου αυτό αυτός που θα' καιγε η φωτιά που έχω μαζεμένη". Να το κατάλαβε;