Ερωτευμένοι Shakespeare - Ανθέων και Μητσαίων γωνία

Καλά που υπάρχεις κι εσύ, αγαπητό μπλογκ, και μαθαίνω ότι οι φίλοι μου ερωτεύονται. Ο Γώγος μετετράπη σε architectosaurus dangolamariniensis ενώ ο Κοκός αίφνης ξεκίνησε δίαιτα βασισμένη σε άνθη, ως γνήσιος απόγονος Ιαπώνων αυτοκρατόρων. Εγώ, βέβαια, όλ' αυτά τα ζω υπό το πρίσμα της παραλλαγής και του παιανίζοντος Εθνικού μας 'Υμνου (πλήρως ιταλικού στο στυλ). Παρά το ξίδι και τη σιωπή, τα οποία έκαστος το έκαστον χρειάζεστε να διέλθετε, εγώ είμαι παρών (αν και άλαλος). Η νύστα ρίχνει κρόσια ως καταρράκτην έμπροσθεν του οφθαλμού, μετά από ώρες εποικοδομητικής φύλαξης μερικών στρεμμάτων λίαν σημαντικού και εξοπλιστικώς παγχρησίμου γκαζόν, αλλά θα τής αντισταθώ διότι οφείλω εις τα πλήθη των θαυμαστών να γράψω δύο γραμμάς, βρε αδελφέ. Όπως ερρήθη και σε προηγούμενην καταχώρησιν, για όλα φταίει το γκαζόν, ιδίως εκείνο που φύεται εις στρατόπεδα.

Καθ' ότι, λοιπόν, ο Γώγος δηλοί ότι δεν διάγει κάτοχος της τέχνης του λόγου, θα προσπαθήσω να περιγράψω (και να γράψω σε) έναν άγνωστο με το όνομα Ητα. Γώγε, μπορείς να κοπυπεηστήσεις το κείμενό μου και να το οικειοποιηθείς, si tu veux. Ελπίζω με τον καινούριο σου έρωτα να γιατρευτείς από τους παλιότερους. Το λέει και ο σοφός ελληνικός λαός (με τον ιταλικό εθνικό ύμνο, μη λησμονηθείτω). Κοκέ, με σένα θα ασχοληθώ εντός ολίγου, κάτσε εδώ και περίμενε και άσε κάτω το ανθοδοχείο και τα μαχαιροπήρουνα.

"...Γλυκέ μου Ήτα, ο ερχομός σου στη ζωή μου στις 20 του πιο γλυκού μήνα στο χρόνο σημάδεψε τη δική μου άνοιξη, που την περίμενα κλεισμένος στο μακρύ χειμώνα μου, τον οποίον ενίοτε διέκοπταν μικρές αναλαμπές αχνού φωτός. Αυτό που με τράβηξε σε σένα και που με συμπλήρωσε ανεκλάλητα είναι η πραότητα και η γλυκύτητά σου, μα και το καυτό πάθος που κρύβει αυτό το βλαστάρι του κορμιού σου. Όταν χαϊδεύω το σκούρο δάσος των μαλλιών σου νιώθω μετάξι ότι γνέθω στην ανέμη των δαχτύλων μου μα και του έρωτά μου. Μαζεύω νήμα να δεθώ μαζί σου, σαν το μεταξοσκώληκα θα σε τυλίξω στο χρυσό κουκούλι για ν' ανθίσεις πλουμιστά φτερά, ψυχή απαράμιλλη, χάρμα ειδέναι. Στον έρωτα στόχος η ένωση, το καταβρόχθισμα, η πλήρωση όλων των αισθήσεων από σένα, καρδιά μου. Γέμισέ μου τα μάτια, το στόμα, τ' αυτιά και τα χείλη, τους πόρους και την αγκαλιά μου από Ήτα, χιλιάδες Ήτα επάνω μου και γύρω μου και μέσα μου. Βάλε και πάλι τα γαλάζια σου κι έλα να με στοιχειώσεις, να μην μπορώ ούτε λεπτό χωρίς το δάκρυ, χωρίς λυγμό και δίχως προσμονή. Εσύ είσαι η ήττα μου η πιο βαθειά, μα εκεί που χάνω εκεί κερδίζω, εκεί που λιώνω εκεί ξαναγεννιέμαι. Έχεις την εξουσία μου και την καρδιά μου, καρδιά μου όμορφη."

Κοκέ, εσύ δε χρήζεις βοηθείας στα λόγια. Εσύ απλώς απορροφήθηκες στον έρωτα και λίγο νιώθω παραμελημένος, αλλά καταλαβαίνω. Μού γίνατε κι οι δυό ποιητές και πολύ το χαίρομαι (η εκδίκηση του καλλιτέχνη...) Μια συμβουλή μόνον... καλά τα λουλούδια, αλλά βάλε και μια μπουκιά στο στόμα διότι θα μου εξαϋλωθείς και στην περίπτωσή σου χρειάζεσαι σώμα με δυνάμεις. Σού δίνω επομένως το χώρο που χρειάζεσαι (βάζοντας πίσω τα δικά μου θέλω) και ελπίζω η δική σου περίπτωση να λυθεί προς το μακροπρόθεσμα καλύτερο. Πρέπει να πω ότι φοβάμαι για σένα, αλλά ίσως στη θέση σου το ίδιο θα έκανα.

Ατιμε Έρωτα αφέντη, ὅς, στην περίπτωσή μας, ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεανίσκων ἐννυχεύεις... ὁ δ' ἔχων μέμηνεν. Γλυκειά μήνις, π'ανάθεμά την. Όλοι γατούλες γινόμαστε όταν μας αγγίξεις. Νιάου, πρρρρ και άλλα συναφή επιφωνήματα μεταφραζόμενα σε ανθρώπινα λόγια αλλά και ενέργειες μάς κάνουν και κυλιόμαστε ζητιανεύοντας το χάδι. Κι αν τύχει και μάς το δώσουνε... μισοκλείνουμε τα ματάκια παιχνιδιάρικα και παραδινόμαστε. Και καλά κάνουμε. Νιάου, λοιπόν.