Στην Αίγλη μας.

Το βραδάκι με βρήκε στην πόλη μετά από θερινή επιστροφή. Το φεγγάρι πάσχιζε να ψύξει τα καυτά απομεινάρια του φωτός κι ο Κοκός βουτηγμένος στον εσωτερικό του διάλογο αρνείται να έλθη μαζί μας στο soirée cinematographique. O Ρώρος έτοιμος και περιμένει, έχουν τάχα συνεννοηθεί αλλά εγώ διαπιστώνω μια ζώσα Βαβέλ μεταξύ των. Ένεκα το θάλπος; Καλώ και το Νίνο στην παρέα μας. Αμέσως άψογη συνεννόηση. Η ώρα περνάει, η ζέστη όχι. Ένδεκα η συνάντηση, στην Αίγλη, που φέτος δροσίζει τα βράδια μας με κείνη τη μοναδική αίσθηση της απομόνωσης μέσα στο πολύβοον άστυ. Χαμηλός φωτισμός, λίγος ο κόσμος κι εμείς παρέα τετράγωνη. Το έργο, Οι δεκατρείς του Ωκεανού. Παραμύθι, που τόσο λείπει απ' τη ζωή μας πια. Δεξιά οι πολυκατοικίες σκύβουν για να πετύχουν το τζάμπα, αριστερά το φεγγάρι χοροπηδάει ανάμεσα στα φυλλώματα και τελικά κουρνιάζει πάνω στη στέγη του παρακειμένου ναού. Πάνω μας ο ουρανός φυλακισμένος από παράλληλα σύρματα μάς αρνείται το σκοτεινό του μαύρο αντικαθιστώντας το με φωταυγές γκρι. Αυτή η αίσθησις, το τέλος της μέρας με καλή παρέα, το δροσερό ποτό και το άπρεπο popcorn στις δώδεκα ώρες της νυκτός είναι οι μικρές χαρές που χτίζουν τις μεγάλες.

Αριστερά μου κάθεται όμορφος νέος ετών εικοσιβάλε ~ τριανταβγάλε, ζευγαρωμένος μετ' άλλου ομοίου πλήν ελαχίστως ωραίου. Φυσικά, τον θέλω για τα υπόλοιπα λεπτά που μας απομένουν. Έχει καταντήσει πια ο έρως ωριαίος και δεν προλαβαίνει να σταλάξει στην καρδιά. Στη γενιά των καταραμένων δεν αρμόζουν πια έρωτες, δοκεί μοι. Εύχομαι τόσο να λαθεύω. The end. Σηκωνόμαστε να φύγουμε και ο χώρος ποτίζεται με τη μελαγχολία του τέλους, το παραμύθι διαλύεται εις τα εξ ών συνετέθη και εγώ ακολουθώ τις γάμπες του ωραίου νεανία για 4 λεπτά ακόμη. Μετά καραδοκεί η βουβή πραγματικότητα της μόνωσης κατ' οίκον (άδειον, άνανδρον, ανυμέναιον, αναγκάλισθον). Άλλη μια νύχτα δίχως χάδι, δίχως παλάμη ν' ακουμπήσεις, ως λαλεί θεϊκή αοιδός. Η κακή γωνία κρύβει το νεανία από τα μάτια μου κι εγώ πρωταγωνιστώ αίφνης, ωσάν μοντέλο, σε φωτογράφηση. Μια πρόταση για καζάντιπι πέφτει και σπάει σαν κρυστάλλινο ποτήρι και τον αποχαιρετισμό ακολουθεί η νυχτερινή παράδοση οίκαδε. Ο Νίνος κι ο Κοκός μου λένε καληνύχτα κι εγώ τους πιστεύω: τόσα χρόνια η καλή νύχτα ταυτίζεται με τη μοναχική νύχτα. Έχει μια αβάσταχτη βεβαιότητα αυτό το σενάριο που, αν ποτέ μεταβληθεί, θα μού φαίνεται εξωφρενικό τουλάχιστον.

Σαν την ταινία που μας ταξίδεψε απόψε, λαχταράω να ζήσω την αίγλη μιας αλήθειας που θα γράφει ο έρωτας κι όχι ο εαυτός μου, ν' ανοίξει η ψυχή μου σαν το θερινό το σινεμά και να έρθεις μέσα μου εσύ, άγνωστε άντρα μου όμορφε ετών εικοσιβάλε ~ τριανταβγάλε, να σε πάω στο παραμύθι των ονείρων που θα σκηνοθετήσουμε μαζί στη βραδυνή οθόνη της ζωής μας με λίγο σεληνόφως κάτω από τον πάντα καλοκαιρινό ουρανό.