Οινοπαραγωγή 1994

Έτσι που καθόμουν χτες και μετρούσα φύλλα από γκαζόν - μια λυτρωτική διαδικασία που όλοι πρέπει κάποτε να δοκιμάσουν στη ζωή τους -, περνούσαν απ' τα χέρια μου χούφτες χορτάρι κι απ' το νου μου αρμαθιές οι αταξινόμητες σκέψεις, καθώς έφεγγε καμπύλο το ιριδίζον τόξο της βροχής και των συναισθημάτων μου πέρα και μέσα στην ανατολή μου. Θυμήθηκα, το λοιπόν, το Φλεβάρη του '06, όταν έπνεα τα λοίσθια βουρκωμένος στον πυθμένα της καρδιάς μου, μια Κυριακή πρωί που αναστήθηκα σαβανωμένος από την κλίνη μου μ' αυτό το καταδιωκτικό αίσθημα της ασφυξιογόνου παραίσθησης ότι λείπεις μέσα από το σώμα σου, ή έστω ότι δεν ανήκεις σ' αυτό. Ακολούθησε ένα τσουνάμι από τάσεις φυγής που μεταφράστηκαν σε δεκαπεντάλεπτη αροναρονική ψευτοετοιμασία, απ' αυτή που παίρνεις τρεις κάλτσες, κανένα βρακί, πέντε παντελόνια και δύο πουκάμισα που ταιριάζουν μόνον μεταξύ τους, την οδοντόκρεμα αντί τη βούρτσα, ορειβατικά μποτάκια, το φορτιστή του λάθος κινητού, σιντί με εκκλησιαστικούς ύμνους, το μαγιώ σου (Φεβρουάριος...) και, στο δρόμο, ένα τσουρέκι Τερκενλή, αφού βέβαια έχεις πάρει την απόφαση πού θα πας.

Εκείνη τη μέρα, επί το προκείμενον, μου κατέβηκε να πάω προς τα Ιωάννινα, όπου είχα αποθηκευμένο από παλιά, από το '94, σ' ένα κελλάρι της καρδιάς μου ένα παλιό, πολύτιμο κρασί. Ήταν καλή χρονιά το '94, για κρασιά, για αποφάσεις και για φίλους. Το κρασί αυτό με περίμενε χρόνια, όλο έλεγα ότι τώρα θα πάω, ύστερα θα έλθω κι όλο κάτι τύγχανε και ανέβαλλα. Δώδεκα χρόνια μετά αποφάσισα, ίσως και γιατί χρειαζομουν για πρώτη φορά το μεθύσι του, να πάω κοντά. Δεν ήταν κόκκινο κρασί. Λευκό, ελαφρύ αλλά σταθερό, αυστηρό στους τόνους αλλά με γλυκειά μυρωδιά και διάφανο, σχεδόν ξανθό. Το αυτοκίνητο έτρωγε βενζίνη και γεννούσε χιλιόμετρα. Αφού διέσχισα μια Ελλάδα που φάνταζε σαν χωροχρόνος του Lewis Caroll - θες τα δάκρυα, θες οι λυγμοί, όλα γύγω μου κυμάτιζαν περίεργα - έφτασα τελικά στην πολιτεία που λούζεται δίπλα σε μια λίμνη γεμάτη μυστικά. Έκανα τους κατάλληλους συνειρμούς, έριξα τις δέουσες κατάρες και μετά από περίπου 430 στροφές χώθηκα ανάμεσα στα κτίρια κινούμενος ασυναίσθητα σ' ένα δρόμο που είχα περάσει πριν πολλά χρόνια με ανθρώπους αγαπημένους που δεν είναι πια, σ' ένα δρόμο που θα μ' έφερνε στη διαφυγή μου και στην αντιμετώπιση, μετά από τόσα χρόνια, της απόλυτης ρήξης.

Το κρασί μου με καλοδέχτηκε και με φιλοξένησε στην δική του απλή μοναξιά, άκουσε τα πικρά μου λόγια, με είδε να κλαίω και σκούπισε τα δάκρυά μου, με χάιδεψε όσο ξάπλωνα στην αγκαλιά του και με τρία χάδια αποκοιμήθηκα όπως είχα να κοιμηθώ χρόνια τώρα. Με την απλότητα της γεύσης του απέσπασε τη σκέψη μου από τα πολύπλοκα δίχτυα της παράνοιας και μου έδειξε έμπρακτα το δρόμο με τη μεγάλη πινακίδα που λέει "Η ζωή συνεχίζεται και πέρα από τους τάφους".

Όταν έφυγα, γιατί έπρεπε να φύγω, το κρασί με αποχαιρέτησε, πάντοτε αλισκόμενο και μηδέποτε δαπανώμενο όπως ο,τιδήποτε γέμει αγάπης, και με διαβεβαίωσε ότι θα με περιμένει πάντα. Ίσως το ευχαριστώ μου να μην ήταν σαφές τότε, όμως πάντα υπήρχε μέσα μου και έτσι, απλά, αυτή τη μνήμη θάθελα να την ειπώ. Τού χρωστάω πολλά, του ηπειρώτη οίνου του ξανθού και μετρημένου. Δεν το ξέχασα ποτέ. Οι ώρες είναι πάλι δύσκολες. Τα προϊόντα του '94 όμως, και τα κρασιά και οι αποφάσεις αλλά κυρίως οι φίλοι είναι πάντα εκεί και με γλυκαίνουν. Δηλώνω ευγνώμων.